Τετάρτη, 31 Δεκεμβρίου 2014

Ένα τροχαίο, μήνυμα Ανθρωπιάς!!!

                                 
του Θεόδωρου Κόλλια*
                                       
                 
                                                   Ο ΓΙΑΣΑΝ

     
   Έχουν περάσει αρκετές ημέρες από εκείνο το πρωινό. Όποτε περνώ από τη διασταύρωση Πατησίων και Κοδριγκτώνος  κι αυτό γίνεται πολύ τακτικά μια και είναι δίπλα στο σπίτι μου, θυμάμαι εκείνον τον ξερακιανό μελαμψό άνθρωπο.
   Πρέπει να ήταν Κυριακή γιατί θυμάμαι όλα τα μαγαζιά ήσαν κλειστά και μόνο ο Κωτσόβολος που δεσπόζει στη γωνία ήταν ολάνυχτος. Βάδιζα γρήγορα στο δεξί πεζοδρόμιο  προς την Ομόνοια. Η ώρα θα ΄ταν δε θα 'ταν 11 π.μ. και είχε μια σχετική κινησούλα στον δρόμο. Ο κόσμος  ως συνήθως τα τελευταία χρόνια, καθένας κλεισμένος στα δικά του. Αγέλαστες πέτρες. Όλοι χάρτινα καράβια, φορτωμένα καημούς και ντέρτια. Άλλοι περπατούν σκυθρωποί με το βλέμμα σκοτεινό στο άγνωστο, βιαστικοί λες και κάτι να τους τραβάει, αλαφιασμένοι κι άλλοι μονολογώντας με το κινητό στο αφτί. Κάπως έτσι κι εγώ κάπου έτρεχα να προλάβω. Τι; Να πω την αλήθεια γρι δεν θυμάμαι. Διασχίζοντας λοιπόν τη διασταύρωση που λέγαμε, ξαφνικά ακούγεται ένα μπαμ και αμέσως μπροστά μου, κατάφατσα, σέρνεται ένα μηχανάκι με έναν άνδρα περί τα σαράντα κι από πίσω τον 15χρονο γιο του. 
Ιδού μετά τη.... φυγή του Γιασάν
  Το μηχανάκι  ερχόταν αγκομαχώντας, ακριβώς στην άκρη του δρόμου και στη μεσαία λωρίδα πήγαινε ένα κόκκινο αυτοκίνητο. Και τα δυο εννοείται πήγαιναν στην ίδια κατεύθυνση, όπως σαφώς νομίζω ότι σας περιγράφω. Έτσι στο ξαφνικό και στο εντελώς αναπάντεχο το αυτοκίνητο στρίβει δεξιά για να μπει στην Κοδρικτώνος χωρίς ο οδηγός να ελέγξει ότι πίσω και στην άκρη ερχόταν ένα μηχανάκι. Οπότε καταλαβαίνετε τι έγινε και ποιος έχει ολόκληρη την ευθύνη χωρίς κανένα δικαιολογητικό. Ευτυχώς που πατέρας και γιος φορούσαν κράνος και έτσι αν και σύρθηκαν δέκα ολόκληρα μέτρα δεν έπαθαν τίποτα εκτός από τα φτωχικά ρούχα τους που τρίφτηκαν στα μανίκια και το μηχανάκι που έπαθε κάτι μικροζημιές.  Αμέσως ανασηκώνεται ο άνδρας και τρέχει οργισμένος στο σταματημένο αυτοκίνητο, χτυπά με τις παλάμες του το καπό και φωνάζει:
 "Μαλάκα, είσαι μαλάκα, φτου μαλάκα!" 
  Ο άλλος πετάγεται έξω και αρχίζουν το σπρωξίδι. Συνάμα από την πίσω πόρτα πετάγεται ένα κοριτσάκι 8 με 10 ετών κλαμένο και σε αλλόφρονα κατάσταση. Εγώ τι να κάνω; Έτρεξα να μαζέψω  το κοριτσάκι που έτρεμε από την τρομάρα του. Καταλαβαίνετε τι γινόταν. Τα πρόσωπα είχαν ανάψει και τα πνεύματα είχαν οξυνθεί στο έπακρο. Σίγουρα θα   πιάνονταν στα χέρια, η δε δική μου παρέμβαση αντί να κατευνάσει τα πράγματα, αντίθετα τα όξυνε κι αυτό γιατί ο ελληνάρας την εξέλαβε σαν ..πατριωτική αλληλεγγύη . Με πήρε σαν τα μούτρα του. Φώναζε και ωρυόταν
 "Θα σε γαμήσω ρε κωλόγυφτα! Θα με πεις και μαλάκα! Που σας μάζεψαν όλους τους πειναλέους!" 
 Ο άλλος, ο ανθρωπάκος τώρα δεν μιλούσε καθόλου και είχε το κεφάλι κάτω. Ξάφνου σηκώνει τα χέρια και φωνάζει: 
"Εντάτσει..εντάτσει..εσύ δίκιο". 
 Ο άλλος εκεί! πού να ηρεμήσει. Η παράβαση ήταν καταφανής αλλά με το ρατσιστικό του παραλήρημα είχε φθάσει σε ντελίριο. 
"Μα καλά δε βλέπεις πως από δική σου ευθύνη και μόνο, παραλίγο να σκοτωθούν δυο άφταιγοι άνθρωποι" του λέει οργισμένη μια κυρία.
  "Καλά να πάρω το 100" λέω και κάνω να σχηματίσω τον αριθμό στο κινητό. 
"Όσι..όσι.. εγκώ τίποτα, δίκιο έχει κύριο"  φωνάζει ο κακομοίρης ο ξένος.  Ωχ σκέφτομαι δεν έχει χαρτιά ο δύστυχος και τον πλησιάζω ενώ προσπαθούσε να βάλει το μηχανάκι του εμπρός. 
"Να" μου λέει "Είμαι εντάτσει" και βγάζει από την εσωτερική τσέπη του μια ζελατίνα με ένα μάτσο χαρτιά.  
"Ε..τότε κάτσε, όλοι θα πάρουμε το μέρος σου". 
"Εγώ μαύρο ψυχή βλέπω κοριτσάκι έτσι κλαίει" και χτυπούσε δυνατά το στήθος του με την παλάμη του.
 Καταλάβατε; Είδε το τρομαγμένο παιδί και μπροστά σε αυτό πήρε την ευθύνη πάνω του. Παραλίγο να γίνουν θύματα στον Μολώχ της ασφάλτου αυτός κι ο γιος του από καθαρή βλακεία του άλλου κι από πάνω ζητούσε και συγνώμη!!! 
  Αυτός ο μελαμψός ανθρωπάκος, ο Γιασάν, ο μεγάλος ήρωας αυτού του πραγματικού γεγονότος που μας έδειξε τι πάει να πει Άνθρωπος με κεφαλαία, ήταν ένας Αιγύπτιος βιοπαλαιστής με νύχια και με δόντια! Πήγαινε το αγόρι του φροντιστήριο κι όλη τη βδομάδα δούλευε στις ελιές κάτω στη Σπάρτη. Η οικογένεια με τέσσερα παιδάκια σε ένα μικρό υπόγειο στην Κυψέλη. 
  Σε λίγο το μηχανάκι χάθηκε και το μόνο που ακουγόταν ήταν το συνηθισμένο στρίγκλισμα των αυτοκινήτων.

_______________________
 * O Θεόδωρος Κόλλιας  γεννήθηκε στο Γιαννιτσοχώρι Ηλείας το 1953 και σπούδασε κτηνιατρική στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Εκτός από το επάγγελμα του ασχολείται ενεργά με τη λογοτεχνία με ιδιαίτερη κλίση στη διηγηματογραφία. Κρατάει το Blog του χωριού του με τον ομώνυμο τίτλο που θεωρείται ως ένα από τα πιο πετυχημένα της επαρχίας.

Τετάρτη, 24 Δεκεμβρίου 2014

Ένα βιβλίο-διαμάντι!!!



H συγγραφέας Ηρώ Νικοπούλου και ο ποιητής Γιάννης Πατίλης μέσα από την ιστοσελίδα "Ιστορίες Μπονζάϊ", και από το 2010 μέχρι και σήμερα, μας προσφέρουν ακούραστα ένα ανεκτίμητο δώρο. Μιαν ανθολόγηση του πολύ μικρού διηγήματος (2-700 λέξεις) από την ελληνική και παγκόσμια λογοτεχνία. Και είναι γνωστό ότι όσο μικραίνει η φόρμα της γραφής τόσο και γίνεται ομορφότερη. Περιεκτικότερη και πιο ποιητική.
Από τα 566 διηγήματα που έχουν ανθολογήσει και δημοσιεύσει μέχρι το Σεπτέμβριο του 2014 κάθισαν και έκαναν τώρα μιαν επιπλέον ανθολόγηση των 83 πιο αντιπροσωπευτικών διηγημάτων και μέσω των εκδόσεων "Γαβριηλίδης", μας προσφέρουν σε έντυπη πλέον μορφή, ένα καλλιτεχνικό και εκδοτικό κομψοτέχνημα. Το βιβλίο: ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΜΠΟΝΖΑΪ '14.
Πρόκειται για ένα από τα καλύτερα ταξίδια που μας προσφέρει η Τέχνη της Γραφής. Είναι από αυτά που ονομάζουμε -με βάση τη διαχρονικότητα- "βιβλία βιβλιοθήκης"!. Σας το συνιστώ ανεπιφύλακτα για εσάς και τους φίλους σας!.
Και επειδή αυτή η έννοια του πολύ μικρού γεννάει και την περιέργεια, σας παραθέτω ένα πολύ-πολύ-πολύ μικρό από τα ανθολογημένα. Ένα του Χούλιο Κορτάσαρ με τον τίτλο "Ερωτας 77":

"Και αφού κάνουν ό,τι κάνουν, σηκώνονται, πλένονται, βάζουν το τάλκ και τα αρώματα τους, χτενίζονται, ντύνονται, και, έτσι, σταδιακά γίνονται ξανά αυτό που δεν είναι."