navarino-s

Τι είδα ανάμεσα Ασπρόπυργο και Μαγούλα!!!

2012-01-30T10:33:00.000+02:00

Συνοδεύοντας πριν λίγες μέρεςκάποιο φίλο που πήγαινε να παραδώσει εμπορεύματα στην συγκεκριμένη περιοχήβρέθηκα ξαφνικά στο ...Ισλαμαμπάντ! Όλες μα όλες οι βιοτεχνίας και οι αποθήκεςεμπορευμάτων που τα τελευταία χρόνια φέρουν τον μοντέρνο τίτλο Logistics καιέχουν αναπτυχθεί σε αυτήν την τεράστια περιοχή του Θριάσιου, απασχολούναποκλειστικά και μόνο Πακιστανούς. Ακόμη και ο τύπος που παραλάμβανε καιτσεκάριζε τα Δελτία Αποστολής ήταν Πακιστανός. Στις γωνίες των δρόμωνκαθισμένοι ανακούκουρδα μερικοί βρισκόντουσαν σε αναμονή για πρώτη ζήτηση ή ναεκτελέσουν κάποια κατ’ αποκοπή εργασία. Ακόμη και με ένα κοπάδι προβάτων πουδιασταυρωθήκαμε σε κάποια στροφή και οι δυο μπιστικοί του ήταν Πακιστανοί.

Συμπέρασμα 1^ο: Τουςλαθρομετανάστες δεν τους φέρνει ο Σύριζα αλλά κάποιοι καθώς πρέπει επιχειρηματίες συμπατριώτες μας που έχουν από αυτούςμεγάλο οικονομικό όφελος καθ’ ότι σίγουρα τους πληρώνουν πολύ κάτω από τα όριατης Εθνικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας και ως εκ τούτου τους έχουν και ανασφάλιστουςμε τεράστιες απώλειες για το ΙΚΑ.

Συμπέρασμα 2^ο : Όλοιαυτοί οι εργοδότες, μερικοί μπορεί να ψηφίζουν και Λάος, συμμετέχουν στονκοινωνικό διάλογο για τις κατώτατες αμοιβές ως κοινωνικοί εταίροιεκπροσωπούμενοι από τον κ. Μίχαλο και τον κ. Κορκίδη που κόπτονται για ταδικαιώματα των εργαζομένων, αυτά που στην πράξη οι κλάδοι τους καταπατούνάγρια.

Συμπέρασμα 3^ο: Ταθηρία του ΣΕΒ που ξέρουν αυτή την κατάσταση αλλά λόγω μεγέθους και κοινωνικούπροφίλ δεν μπορούν να κάνουν τα ίδια, πιέζουν μέσω της τρόϊκας να πέσουν τα νόμιμα μεροκάματα σε επίπεδα…Ισλαμαμπάντ.

Ντίνος Χριστιανόπουλος: ο συμπαθής ...στριμμένος μας!!!

2012-01-26T20:57:00.001+02:00

Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος(1931), υπηρετεί τα ελληνικά γράμματα για πάνω από 60 χρόνια με έναν μοναδικό και άκρως ιδιαίτερο τρόπο. Μονήρης ασκητικός και απόμακρος αποφεύγει επιμελώς την προβολή και τα λογοτεχνικά σινάφια και όποτε βγαίνει στην τηλεόραση εκφέρει ένα λόγο εριστικό που φέρνει σε δύσκολη θέση τους οικοδεσπότες του. Γι' αυτό και η άρνηση του να δεχτεί το μεγάλο κρατικό βραβείο που του απονεμήθηκε για το σύνολο του έργου του δεν εξέπληξε όσους γνωρίζουν το χαρακτήρα του αλλά και το μανιφέστο του που με τον τίτλο "Εναντίον" κυκλοφόρησε το 1991 και το οποίο αρχίζει με τις φράσεις: "Είμαι εναντίον της κάθε τιμητικής διάκρισης, απ' όπου και αν προέρχεται. Δεν υπάρχει πιο χυδαία φιλοδοξία από το να θέλουμε να ξεχωρίζουμε. ..." Και στο οποίο έμεινε πιστός δηλώνοντας: "Δεν θα λέμε και θα ξελέμε!".

Πολύ σημαντικός ποιητής αλλά και χαρισματικός πεζογράφος. Δεν έκρυψε ποτέ την ομοφυλοφιλική του ιδιαιτερότητα ακόμη και στους πιο χαλεπούς καιρούς της συντηρητικής συμπρωτεύουσας. Ένα μεγάλο μέρος του ποιητικού του έργου αναφέρεται σε αυτό το πάθος αλλά και γενικότερα στον ερωτικό πόθο των ανθρώπων, πολλές φορές, μάλιστα, με έναν άκρως σπαρακτικό τρόπο. Όπως σε εκείνο το άτιτλο ποιηματάκι του από τη συλλογή "το κορμί και το μεράκι" : ο διψασμένος δε ρωτάει/ αν το νερό είναι γλυφό ο πεινασμένος δε θυμώνει/ αν του πετάξουν ξεροκόμματο κι όταν η καύλα χτυπάει στο μυαλό/ καλύτερα η προστυχιά παρά η τρέλα.

Εμένα προσωπικά πέραν από το ποιητικό έργο με γοητεύει ιδιαίτερα η εκφορά του λόγου του στις τηλεοπτικές του εμφανίσεις, κάτι που μου συνέβαινε παλαιότερα με τον μακαρίτη τον Τσαρούχη. Διαθέτει δεινή αφηγηματική ικανότητα, τέλεια άρθρωση και βάζει πάντα στο τέλος την εριστική του λέξη. Και έχω να σας παραθέσω τρία ενδεικτικά αποσπάσματα.

***

Ερώτηση: Πως νιώθετε για τη βράβευση σας;

Απάντηση: Οι άνθρωποι μου απένειμαν το βραβείο από καλή τους διάθεση. Αυτό όμως πρέπει να υπάρχει και από την άλλη μεριά, αλλά εγώ όπως ξέρετε είμαι λιγάκι στριμμένος!

***

Ερώτηση: Όταν λέμε "Ποιητές της Θεσσαλονίκης" ποιους εννοούμε;

Απάντηση: Μετά τον Μανόλη Αναγνωστάκη που είναι μακράν ο πρώτος, θα πρέπει να λογαριάζετε την αφεντιά μου!

***

Ερώτηση: τι γνώμη έχετε για το ότι η Θεσσαλονίκη ορίστηκε Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης(1997);

Απάντηση: Απορώ και εξίσταμαι! Η Θεσσαλονίκη Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης! όταν είναι γνωστό τοις πάσι ότι κατοικείται από μπουρτζόβλαχους!

ΥΓ: εγώ πιστεύω ότι πρόκειται για έναν πολύ ευαίσθητο άνθρωπο και αυτό το καταλαβαίνει κανείς, εκτός από την τέχνη του, και από την ενάργεια των αφηγήσεων του για τα δύσκολα χρόνια της κατοχής και της μετεμφυλιακής Ελλάδας καθώς και από ένα αίσθημα ενοχής που πολλές φορές εκφέρει. Όπως σε εκείνο το σπουδαίο του ποίημα: "Το βράδυ που σκοτώσαν τον Λαμπράκη" που είχαμε αναρτήσει παλαιότερα: http://navarino-s.blogspot.com/2009/05/blog-post_22.html

Είδα στον ύπνο μου τον Παπαδήμο!!!

2012-01-20T19:14:00.001+02:00

Απλά ερεθίσματα και τυχαίες καταστάσεις μπορεί να γίνουναφορμές για τα πιο εφιαλτικά και αλλόκοτα όνειρα. Σαν αυτό που είδα εγώ προχτέςτη νύχτα όταν διάβασα στο βιογραφικό του πρωθυπουργού μας πως είμαστεσυνομήλικοι. Βρισκόμασταν, λέει, στοσχολείο με κοντά παντελονάκια και ράντες και καθόταν δίπλα μου στο θρανίο έναάγνωστο σε μένα παιδί. Και έτσι όπως ήτανε καλοντυμένο με τα γυαλάκια του τονπέρασα για το Στάθη, ένα νοικοκυρόπαιδο και μοναχογιό που δεν το άφηνε η μάνατου να παίζει μαζί μας. Κοίταξα στη μεσαία σειρά και ο Στάθης καθόταν κανονικάστο θρανίο του. Τότε ταράχτηκα σφόδρα και ρώτησα χαμηλόφωνα το νεοφερμένο: «ποιος είσαι ρε φίλε;». Αυτός δεν απάντησε,έσκασε ένα χαμόγελο και έφερε το δάχτυλο στο στόμα σε νεύμα σιωπής. Και ενώείχα την αίσθηση ότι ήταν αόρατος από τους συμμαθητές και το δάσκαλο ένιωσα στοσβέρκο την ανάσα του Σπύρου του Καραγκιόζη που καθότανε πίσω μου και έχειπεθάνει πριν 10 χρόνια –και το παράδοξο ήτανε πως το ήξερα αυτό και στο όνειρο- να μου λέειψιθυριστά: «αυτό το μαλακισμένο θα γίνειπρωθυπουργός!». Και αυτό τότε γέλασε δυνατά και έσκυψε για να μην το δει οδάσκαλος αλλά πάλι κατάλαβα πως ήταν αόρατο για τους άλλους. Μετά ξαφνικάβρεθήκαμε έξω από την αυλή της κυρά Σταυρούλας που καθότανε στην πεζούλα και έκλαιγεγιατί της λείπανε 3 παιδιά στα ξένα και ερχόνταν από μακριά οι φωνές τουΚαζαντζίδη και της Μαρινέλας: «μανούλα θαφύγω μην κλάψεις για μένα/ η μοίρα το γράφει μονάχος να ζω…….. ποτέ το παιδίσου δεν είδε χαρά και φεύγει με πίκρα στα ξένα…» και ήτανε πάλι δίπλα μουτο παιδάκι με τα γυαλιά και γελούσε και γύρισε και μου είπε ψιθυριστά: «μετά από 50 χρόνια θα το κάνω πάλι επίκαιροαυτό το τραγούδι!». Και μετά βρεθήκαμε σε μια εκκλησία και ενώ ήμασταν παιδιά στη γραμμή όπως μαςπήγαινε ο δάσκαλος δεν χοροστατούσε ο Παπαθόδωρος, που μοίραζε εκείνα ταοδυνηρά σκαμπίλια κάθε που ατακτούσαμε, αλλά χοροστατούσε ο Παπαδήμος στησημερινή του ηλικία και είχε τρείς για παπαδάκια: το Βενιζέλο που πήγαινε με την όπισθεν κρατώνταςτο θυμιατήρι, αριστερά του τον Αβραμόπουλο και δεξιά του το Βορίδη πουκρατούσανε τις λαμπάδες. Στο ένα ψαλτήρι ήτανε ο Πάγκαλος και στο άλλο οΚαρατζαφέρης. Αλλά στις δυο πόρτες του Ιερού εκατέρωθεν της Ωραίας Πύλης αντίγια τις παραστάσεις των Αρχαγγέλων Γαβριήλ και Μιχαήλ ήτανε οι ζωγραφιές του ΆκηΤσοχατζόπουλου και του Κίμωνα Κουλούρη με βαμμένα μάτια όπως τον είδαμετελευταία στην τηλεόραση. Το φοβερότερο όμως ήτανε στο Δεσποτικό όπου αντί γιατον Μητροπολίτη μας στεκότανε η Άγκελα Μέρκελ ντυμένη δεσπότης με όλα της ταάμφια τα χοντρά της μάγουλα και στο κεφάλι τη Μήτρα. Και άρχισε να βαράει ηκαμπάνα λυπητερά νταν…νταν…νταν και άνοιξε η πόρτα του Κουλούρη και βγήκε ηκουστωδία με τα παπαδάκια και προχωρούσε αργά-αργά μέσα στις αναθυμιάσεις τωνλιβανιών του Βενιζέλου και νταν…νταν…νταν η καμπάνα και ο Παπαδήμος κρατούσε τοσταυρό με τον Εσταυρωμένο και με στεντόρεια φωνή ο Πάγκαλος με τον Καρατζαφέρη έψελναν«σήμερον κρεμάται επί ξύλου…» και γκραν…γκραν το θυμιατό ο Βενιζέλος και τότεακούστηκε από πίσω μου η φωνή: «αυτός θα μας φάει όλη την κόφα με τα αντίδερα!»και ταραχτήκαμε όλοι και εγώ όπως γύρισα να δω ποιος τόπε …κλατς τρώω στο μάγουλοένα σκαμπίλι δυνατό και ξύπνησα λουσμένος στον ιδρώτα.

Η Φιλία!!!

2012-01-15T23:24:00.000+02:00

Είναι γεγονός ότισε αυτή την τόσο δύσκολη συγκυρία που ζούμε, δεν δοκιμάζονται μόνο οι υλικές αξίες και οιανταλλακτικές αποτιμήσεις τους αλλά μπαίνουν σε δοκιμασία πολύ πιο θεμελιώδηπράγματα της κοινωνικής μας συγκρότησης. Καθώς κάτω από την αβάσταχτη πίεση τηςοικονομικής αβεβαιότητας και του φόβου οξύνονται οι ενστικτώδεις συμπεριφορέςαυτοσυντήρησης και αμβλύνονται σφόδραόλες οι εκφάνσεις αλληλεγγύης. Οπότεευνόητο είναι να δοκιμάζεται σήμερα και η φιλία, αυτή η προαιώνια και κορυφαία αξίακοινωνικότητας που σ’ αυτόν εδώ τον τόπο καλλιεργήθηκε και ευδοκιμεί χρόνια καιχρόνια. Και ως ένας τσακισμένος άνθρωπος που στέκεται στα πόδια του χάρη σ'αυτή, θέλω με τη σημερινή ανάρτηση να την υπενθυμίσω. Να υπενθυμίσω το «Δάμων καιΦιντίας» αυτή τη συγκλονιστική ιστορία φιλικής αυταπάρνησης που διδαχτήκαμε στοσχολείο. Ή για τους παλαιότερους εκείνο το εκπληκτικό «ΑΝΑΓΝΩΣΤΙΚΟΝτης αρχαίας ελληνικής γλώσσης» του Γεωργίου Ζούκη που κάναμε στην Α΄ Γυμνασίου όπου μεεπιλεγμένα αρχαία κειμενάκια όχιιδιαίτερης δυσκολίας πραγματοποιούσαμε τα πρώτα δειλά βήματα στην αρχαία μας γλώσσα. Και τοπρώτο-πρώτο μάθημα ήτανε «Ο πιστός φίλος». Ένα βιβλίο που το βρήκα τις προάλλεςαπό έναν πλανόδιο πωλητή της πλατείας Συντάγματος και χάρις σε μια πολύ πιστήκαι καλαίσθητη επανέκδοση των εκδόσεων Καλοκάθη και από το οποίο σας παραθέτωένα μέρος αυτού μαθήματος:

« Ὁ πιστὸς φίλος

Πιστεύω τῶ φίλῳ.Πιστὸν φίλον ἐν κινδύνοις γιγνώσκεις. Ὁ φίλος τὸν φίλον ἐν πόνοις καὶ κινδύνοιςοὐ λείπει. Τοῖς τῶν φίλων λόγοις ἀεὶ πιστεύομεν. Εἰ κινδυνεύετε, ὦ φίλοι, τοὺςτῶν ἀνθρώπων τρόπους γιγνώσκετε· οἱ μὲν γὰρ ἄπιστοι φίλοι οὐ μετέχουσι τοῦκινδύνου, οἱ δὲ πιστοὶ συγκινδυνεύουσι τοῖς φίλοις. Πιστοῖς φίλοις μᾶλλον ἤχρυσῷ καὶ ἀργύρῳ πιστεύομεν. ………… »

ΥΓ: επειδή δεν περίσσευε τότε ο ... φεμινισμός, ίσως να περιττεύει η διευκρίνηση ότι με τη λέξη "φίλος" των κειμένων αυτών εννοούμε σήμερα και τα δύο γένη.

Tο ύφος Κουλούρη εξηγεί και τη χρεοκοπία και τα αδιέξοδα!!!

2012-01-10T12:47:00.000+02:00

Αυτή η παράσταση Κουλούρη που παίζεται εδώ και δυο μέρες στα μίντια, τελικά αποδεικνύεται πολύ διδακτική. Αρκεί βέβαια να ανοίξουμε τα μάτια μας και να δούμε τι τύπους έστελνε και στέλνει ο ελληνικός λαός στο κοινοβούλιο για να εκπροσωπήσουν τα συμφέροντα του. Τι θρασίμια μας οδήγησαν στη χρεοκοπία και τα σημερινά αδιέξοδα του ξεπεράσματος της. Θαυμάστε μεγαλοστομία, έπαρση, στόμφο και υποκρισία, θαυμάστε τον κούφιο ήχο του τενεκέ του ξεγάνωτου. Γιατί στο συγκεκριμένο περιστατικό εκείνο που δεν τονίστηκε είναι το ότι: ο τύπος δεν ήταν μεθυσμένος!!!. Όλος αυτός ο τσαμπουκάς, δηλαδή, δεν ήτανε προϊόν κάποιας επήρειας οινοπνεύματος -που έχει και τα ελαφρυντικά της- αλλά ο συνειδητός τσαμπουκάς του γαμάω και δέρνω της υψηλόβαθμης εξουσίας! Και που όταν τα πράγματα δυσκολεύουν, βάζουμε την ουρά στα σκέλια και το γυρνάμε στο Βασιλάκη Καΐλα και στα χριστιανικά ιδεώδη. Τέτοια ανθρωπάρια μας κυβέρνησαν τέτοια ανθρωπάρια μας κυβερνούν και αλίμονο σε όλους μας και όχι μόνο σε αυτούς που τους ψήφιζαν και τους ψηφίζουν. Από ποιον περιμένουμε να υπερασπιστεί τελικά αυτόν τον τόπο αν δεν κάνουμε κάτι και εμείς;

Και με το πούλημα της Ακρόπολης "σώζεται" η Χώρα κύριε Παπαδήμο μου!!!

2012-01-05T22:59:00.000+02:00

Τελικά το ακούσαμε και αυτό, ο αξιότιμος κύριος Πρωθυπουργός μας, εξεστόμισε την πιο δουλοπρεπή μπαρούφα του αιώνα: "Για μένα δεν υπάρχουν κόκκινες γραμμές παρά μόνο μία: η σωτηρία της Χώρας!". Και επειδή όπως είπαμε χρησιμοποιεί ένα ύπουλο λεξιλόγιο, δεν ολοκλήρωσε την πρόταση του η οποία στα απλά ελληνικά ολοκληρώνεται: "...με οποιοδήποτε "τίμημα"!". Μπάτε σκύλοι αλέστε ισοπεδώστε το Σύνταγμα τους νόμους που προστατεύουν τα δικαιώματα των πολιτών τη στοιχειώδη αξιοπρέπεια των ανθρώπων. Ελάτε Οστρογότθοι και Βισιγότθοι ελάτε και ξεβρακώστε μας ελάτε και πάρτε τα όλα...αρκεί να μας δώσετε δανεικά! Αλλά ποιά χώρα θα έχεις σώσει τότε κ. Παπαδήμο μου; Μια χώρα της υποτέλειας με δουλοπάροικους και με σκλάβους παραδομένους στις αδηφάγες ορέξεις ντόπιων και ξένων επενδυτών! Τέτοια λόγια ούτε ο πρωθυπουργός της Κατοχής Τσολάκογλου δεν είπε -διέθετε κάποια ίχνη συστολής φαίνεται- ενώ με το ίδιο σκεπτικό θα μπορούσε να τα πει. Από εκεί του Μαξίμου ποιούς τελικά υπερασπίζεσαι; Τους πολίτες της χώρας σου ή τα λεφτά των δανειστών της; Ως οικονομολόγος και τραπεζίτης ξέρεις πολύ καλά ότι το μεγαλύτερο μέρος του θηριώδους χρέους μας είναι εικονικό και βρώμικο όπως αυτό της Ζήμενς και των υποβρυχίων. Μην απειλείς διαρκώς τον κοσμάκη με λιμούς και καταποντισμούς! Διεκδίκησε και κάτι γι' αυτή την άμοιρη τη Χώρα και το λαό της!

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ! Το άλλο με τον Τοτό το ξέρετε; !!!

2012-01-02T00:04:00.000+02:00

Γιατί νομίζω ότι μόνο σαν ανέκδοτομοιάζει αυτή η συντήρηση της ελπίδας για το αύριο. Και στο όνομα της οποίας μαςζητάνε να επιδεικνύουμε ιώβεια υπομονή απέναντι στα μεσαιωνικά οικονομικά μέτρα που κάθε τόσομας επιβάλλουν. Καθώς γνωρίζουν πολύ καλά ότι στο βάθος του μυαλού των ανθρώπων η«οικονομική ανάπτυξη» συνδέεται με την οικονομική ευημερία! Και σου λέει οάλλος ας κάνουμε υπομονή τώρα για να έχουμε αύριο. Ο πολύς ο κόσμος δεν έχει αντιληφθείακόμη ότι αυτά που χάσαμε χαθήκανε ανεπιστρεπτί! Και ότι αν υποθέσουμε ότι μετα βαλκανικά –μακριά μη γίνουν κινέζικα- κατώτατα ημερομίσθια που μας έχουν θεσμοθετήσει, αρχίσει κάποιαστιγμή ένα είδος ανάπτυξης, αυτό θα έχει να κάνει μόνο με την αύξηση των κερδώντων επιχειρήσεων. Γιατί θα διαθέτουμε βλέπεις το λεγόμενο …ελκυστικό εργασιακόπεριβάλλον, «ό εστί μεθερμηνευόμενον»: σκύψε και περίμενε!. Ότι αφαιρείται δενεπιστρέφεται! Η Κίνα εδώ και 20 χρόνιαέχει θηριώδεις ρυθμούς ανάπτυξης με αύξηση του ΑΕΠ γύρω στο 10% αλλά τομεροκάματο για 12ωρη εργασία 6 ημερών παραμένει κολλημένο στα 5 δολάρια! Ενώ ο αριθμός των κινέζων δισεκατομμυριούχωνόλο και μεγαλώνει! Το ίδιο συνέβη και με τις χώρες του πρώην λεγόμενου«υπαρκτού σοσιαλισμού». Τίποτα δεν θα μας χαριστεί αν δεν ξεσηκωθούμε καιμάλιστα από τώρα.

Και ας είναι το 2012 έτος αγώνα για τηνυπεράσπιση της αξιοπρέπειας μας και αυτού του στοιχειώδους κοινωνικού κράτουςπου απέμεινε και που όλο το πετσοκόβουν (τα ΚΑΠΗ τα απογεύματα δουλεύουν μεεθελοντική εργασία των γερόντων γιατί με την εφεδρεία κόψανε τις μισέςυπαλλήλους), γιατί αν τα αφήσουμε όλα στη τύχη τους και: «…δειλοί, μοιραίοι κι’άβουλοι αντάμα προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!» όπως το λέει ο ποιητής, τότεζήτω που καήκαμε!

Πέρασαν έξι μήνες!!!

2011-12-29T11:32:00.000+02:00

ΘΛΙΨΗ

Είχαμε καθίσει
στην κορφή ψηλά,
κι’ άστρα ήταν ψηλά,
άστρα ήταν πολλά,
άστρα κι’ έχουν σβήσει.
***
Είχαμε καθίσει
στην ακρογιαλιά,
και ήταν σιγαλιά,
και ήτανε πουλιά,
κι’ έχουν φτερουγίσει.
***
Και ήταν στην καρδιά
ρόδα στην καρδιά,
αχ, αγαπημένη,
τώρα μια ευωδιά,
θλίψη στην καρδιά
μοναχά απομένει

Κωνσταντίνος Χατζόπουλος (1868-1920)

Σημείωση: συμπαθάτε με μέρες που είναι, τραβάω λούκι και να μη με παρεξηγείτε αγαπητοί συνάδελφοι που δεν σχολιάζω τα κείμενα σας , με το ζόρι γράφω τα δικά μου. Σας εύχομαι υγεία για τον καινούργιο χρόνο!

Δημοσθένη Βουτυρά: Δώρο Χριστουγεννιάτικο!!!

2011-12-23T10:52:00.001+02:00

            Σε κάθε χτύπημα που τούδινε ο άνεμος σα να ζητούσε να το γκρεμίσει, το παλιόσπιτο έτρεμε, όπως κι εμείς μαζεμένοι εκεί μέσα.
            Είχαμε φράξει, όσο μπορούσαμε, τις διάφορες τρύπες. Στα σπασμένα τζάμια του παραθύρου είχε κολλήσει ο Παδούλης χοντρό χαρτί μπλε, αλλ΄ απ΄ τις σχισμάδες της μισοσπασμένης πόρτας ενιώθαμε την παγωμένη πνοή του θηρίου που μούγκριζε έξω, να μας έρχεται. μα ήταν αδύνατο να ζεσταθεί κείνη η κάμαρα!... Κάμαρα!... Ένα είδος σταύλου μακρόστενου, με χώμα κάτω, αντί για σανίδια, ένα χώμα μαύρο, μαύρο και σχεδόν πάντα υγρό. Ένα παράθυρο είχε, και αυτό στην αυλή έβλεπε, στην αυλήν τη γεμάτη από σωρούς πετρών τετράγωνων, μαυρισμένων και από ξύλα παλιά. Προς το δρόμο υπήρχε και άλλο δωμάτιο, λίγο καλύτερο απ΄ αυτό· αλλ΄ ο κύριος του σπιτιού έβαζε παλιοσίδερα και διάφορα άλλα παλιοπράγματα.
            Κανείς δεν είχε όρεξη για ομιλίες. Μέναμε σιωπηλοί σε κείνο το παγωμένο δωμάτιο που σα νάταν η φωλιά του βοριά και να του την είχαμε ΄μείς πάρει, ακουγόταν αυτός απ΄ έξω να χτυπά, να φωνάζει, να ουρλιάζει άγριος, σα να ζητούσε να μπει μέσα να μας διώξει.
            Ο Παδούλης καθότανε κάτω, πάνω σ΄ ένα ρούχο, και κοντά στη φωτιά που είχαμε ανάψει από ξύλα του σπιτονοικοκύρη μας, απ΄ εκείνα, που είχε στην αυλή, και κοίταζε τη φλόγα σκεπτικός.
            Απάνω-κάτω ήξερα τι σκεπτόταν. Τον είχα ακούσει να λέει πρωτύτερα:
            – Χιστούγεννα και να μη φάμε κέας.

            Ήτανε ψευδός. Ποτέ η γλώσσα του δεν κατόρθωσε να συλλάβει το ρ.
            Ο Λάμπας, πιο πέρα και πάνω σ΄ ένα χοντρόξυλο, με τα χέρια σταυρωμένα και καμπουριασμένος.
            Ήτανε ψάλτης στην πατρίδα μας και άνθρωπος που ποτέ δεν έκανε κακή καρδιά. Αλλ΄ απ΄ την ημέρα, που οι Τούρκοι κλείσανε την Εκκλησιά και μας διώξανε, πάει η καλή καρδιά του Λάμπα. Εγώ τριγύριζα, περπατούσα πάνω-κάτω, τρέμοντας και τουρτουρίζοντας.
            Αναμνήσεις κάποτε, σαν τα διωγμένα, τα κομματιασμένα σύννεφα, που τρέχανε έξω, περνούσαν απ΄ το νου μου...
            Ξαφνικά κάτι άκουσα έξω και κοίταξα απ΄ τα γυαλιά του παραθύρου, έξω στην αυλή.
            Νόμισα πως έβλεπα όνειρο!... Κοντά στο βρωμοπήγαδο δύο κιτρινωπές όρνιθες!
            – Παδούλη!... φωνάζω με πνιγμένη φωνή.
            – Τι τέχει; ρώτησε αυτός με την ψευδή μιλιά του.
            – Έλα δω, μωρέ!... Έλα γρήγορα. Δώρο μάς στέλνει ο Χριστός, δώρο!... Δύο όρνιθες!... Να!...
            – Έλα!...
            Ο Παδούλης πλησίασε γρήγορα στο παράθυρο, ενώ ο Λάμπας, χωρίς να πολυκινηθεί, με ορθωμένο μόνο το κορμί του μας κοίταζε.
            – Τη ίγα!... έκανε ο ψευδός και κινήθηκε τυφλά δω και κει.
            Ζητούσε μια σιδερένια μεγάλη ρίγα.
            – Νά τοι, νά τοι!... Ωραία πάτε!... Απ΄ τ΄ αυγό στην κότα!... Κατά το παραμύθι!... Μπράβο σας!... Έτσι!... Χτες κλέψατε τα τρία αυγά της γειτόνισσας και τώρα θα της κλέψετε τις κότες!...
            Άρχισε να μας μαλώνει ο Λάμπας.
            – Πάψε, βρε!...
            – Αυτός, Γιώργο, να το ξέρεις, ο ψευδούλιακας, θα σε παρασύρει!...
            – Λέγε, λέγε!...
            Ο Παδούλης είχε βρει τη ρίγα και προχωρούσε προς την πόρτα. Ο Λάμπας όμως πετάχτηκε και θέλησε να του κλείσει το δρόμο.
            – Όχι!...
            – Βρε κάτσε απ΄ εκεί!..., του είπα, πήγαινε, κοιμήσου!...
            – Στάσου βε!... του έκανε ο Παδούλης.
            Ο Λάμπας τραβήχτηκε :
            – Κάντε ό,τι θέλετε!... Εγώ να, νίπτω τας χείρας μου!... Στη φυλακή!... Και κλεψιά μέρα χρονιάρα, Χριστούγεννα!...
            – Λέε, λέε!... Ψάλτης δεν ήσουνα;...
            – Μωρέ, θα πάψεις;... Ας το διάολο!
            Ο Παδούλης άνοιξε την πόρτα και βγήκε έξω. Την έκλεισα. Τον ήξευρα ότι ήτανε τρομερός κυνηγός των ορνίθων. Χωρίς να βγάζουνε φωνή, πέφτανε αυτές στα χέρια του.
            Έγινε σιωπή και ούτε μάλιστα ο άνεμος ακούστηκε να μουγκρίζει απ΄ έξω απ΄ το παλιόσπιτο.
            Σε λίγο έσπρωξε την πόρτα και την άνοιξε. Μπήκε μέσα κρατώντας τις δύο κιτρινωπές όρνιθες.
            – Νά τες!...
            – Ωραία, ωραία!... Μπράβο σας!...
            Μας έλεγε ο Λάμπας που είχε καθήσει στη θέση του.
            – Μη φας, εσύ!...
            – Χριστουγεννιάτικα!...
            – Κόφ΄ τους το λαιμό, γιατί τις σταγκούλισα!...
            Τους κόψαμε το λαιμό σ΄ ένα μέρος, που πλύναμε έπειτα, ύστερα σ΄ ένα τσουκάλι ρίξαμε νερό και το βάλαμε στη φωτιά.
            Ο Λάμπας δε μιλούσε, μόνο μας κοίταζε.
            Άμα ζεστάθηκε πολύ το νερό, τις ζεματίσαμε κι αρχίσαμε να τις μαδάμε. Και όταν έμειναν με μόνο το δέρμα, άσπρες, άσπρες, πήρε ο Παδούλης φτερά, πόδια, μάζεψε και τα φτερουλάκια, όλα, όλα, με προσοχή και τα πήγε έξω στην αυλή, όπου τα έθαψε σ΄ ένα λακκάκι, που άνοιξε, πατώντας έπειτα καλά το χώμα, που έριξε από πάνω.
            Κοιτάξαμε και για τις σταγόνες το αίμα, που ήτανε δω και κει.
            – Κλέφτες!... Σωστοί κλέφτες είσαστε!... μίλησε ο Λάμπας, που μας κοίταζε τι κάναμε.
            – Δε θα φας; τον ρώτησα.
            – Εγώ;... Ποτέ, ποτέ! να μαγαριστώ με κλεψιμέικο χρονιάρα μέρα!... Ποτέ!...
            – Αν δεν ήτανε χρονιάρα μέρα;...
            – Δεν ξέρω τι θάκανα!... Ούτε τότε!... Έφαγα απ΄ τ΄ αυγά;...
            Ο αχρείος όμως ήξερε να μαγερεύει και του ζητήσαμε τη συμβουλή του.
            Μας ειπε πώς να την κάνουμε, αφού πάλι που πήρε θάρρος μ΄ αυτό, μας έβρισε.
            Η φωτιά ήτανε στις δόξες της. Το παλιοδωμάτιο μοσχοβολούσε.
            Καθισμένοι κοντά ακούγαμε το τραγούδι το γλυκό-γλυκό του τσουκαλιού, που έλεγε, έλεγε, νανούριζε, μας υποσχότανε τόσα και τόσα καλά...
            Ο Λάμπας καθότανε λίγο τραβηγμένος και στην ομιλία μας, τη γεμάτη ευχαρίστηση και ευθυμία, δεν ανακατευότανε. Ξαφνικά τον ακούσαμε να τραγουδά:
            «Εκ της Περσίας έρχονται τρεις μάγοι...»
            – Δυο όνιθες!... του είπε ο Παδούλης.
            Αυτός, χωρίς να φανεί ότι πρόσεξε, ξακολούθησε:
            «Άστρον λαμπρόν...»
            Ο βοριάς, που φυσούσε έξω, είχε πέσει λίγο και δεν ακουγότανε να βογκά όπως πριν.
            Και η φωτιά ήτανε στις δόξες της με πάνω της σα στέμμα το τσουκάλι, που σα να υμνούσε κι αυτό μαζί με το Λάμπα τη γέννηση του Χριστού έλεγε, έλεγε, έψελνε....-

Από τη συλλογή: Είκοσι διηγήματα (1924)

Τι χαρτιά ν’ ανοίξεις ρε κακομοίρη Γιωργάκη; !!!

2011-12-21T10:44:00.001+02:00

Τι χαρτιά ν’ ανοίξεις που βάσκανος τύχη σε έφερε να κρατάς –υποτίθεται- στα χέρια σου τη μοίρα αυτής της χώρας στην πιο κρίσιμη καμπή της μεταπολεμικής της ιστορίας; Τι να πεις ρε έρημε που αναγκάστηκε ο ίδιος ο Στρος Καν να διαμαρτυρηθεί σε διεθνές οικονομικό φόρουμ της Κίνας για την άγρια τιμωρία της Ελλάδας με υψηλά επιτόκια και εσύ με τον άλλο Γιωργάκη σφυρίζατε αδιάφορα και δεν διαπραγματευτήκατε ούτε μία παράγραφο του μνημονίου; Πηγαινοερχόσασταν στις Βρυξέλλες με τις καπαρντίνες και τα παλτά σας και ηδονιζόσασταν να ξεδιπλώνετε μπροστά στα μαρκούτσια την αγγλόφωνη σας κατάρτιση στην μπουρδολογία! Τι χαρτιά ν’ ανοίξεις χαϊδεμένο τέκνο του παγκόσμιου συστήματος που από τη στιγμή που σου γύρισαν οι πάτρωνες σου την πλάτη έχασες τον μπούσουλα και δεν ξέρεις τι λες; Το παίζεις ακόμη και θύμα των μίντια εσύ η επιτομή της προβολής και της προώθησης των μέσων αυτών. Και δεν ντρέπεσαι να λες ακόμη και τώρα για το περιβόητο δημοψήφισμα ότι το έκανες για λόγους πλατέματος της δημοκρατίας όταν όπως το δήλωσε με έπαρση ο Βενιζέλος την ίδια βραδιά στην βουλή την είχατε στημένη τη δουλειά στο εκβιαστικό ερώτημα: «με το ευρώ και την πρόοδο ή με τη δραχμή και τη φτώχεια» για να υφαρπάσετε το ΝΑΙ του κοσμάκη. Μόνο που οι ξένοι φοβήθηκαν και σε μάλωσαν και βάλατε όλοι την ουρά στα σκέλια. Και ψελλίζεις τώρα όλο κάτι κουταμάρες ότι τάχα έκανες τομές και αλλαγές στη διοίκηση ότι έκανες το ένα το άλλο και δεν βλέπεις γύρω σου τα ερείπια που αφήνεις, την πλήρη διάλυση του κοινωνικού κράτους, την ταπείνωση των «περήφανων γηρατειών», και το τσάκισμα των ονείρων των νέων παιδιών.

Το ύπουλο λεξιλόγιο Παπαδήμου!!!

2011-12-16T14:06:00.001+02:00

Παιδιά ο άνθρωπος αποδεικνύεται αποκάλυψη! Τι και αν δεν είναι πολιτικός και είναι τεχνοκράτης όταν με τέτοια φοβερή άνεση στην εκφορά του λόγου του χρησιμοποιεί μία περίτεχνα παραπλανητική γλώσσα που μπροστά της θα πρέπει να ξεχάσουμε ό,τι ξέραμε μέχρι σήμερα από πλευράς πολιτικών. Έρχονται δεύτεροι και καταϊδρωμένοι με αυτά τα τετριμμένα ξύλινα περί καθήκοντος προς την πατρίδα και τις συγκινησιακές φορτίσεις ή τα ευφυολογήματα τύπου Καρατζαφέρη ή Βενιζέλου.

Ο Παπαδήμος δεν παίζεται! Με μία χωρίς εξάρσεις χαμηλότονη φωνή αυτόματου τηλεφωνητή μπορεί να σου αναγγείλει την επέλευση των πιο κατακλυσμιαίων συμβάντων και συ να νομίζεις ότι σου μιλάει για θέματα συνήθους ρουτίνας. Στη συνέντευξη τύπου μετά τη Σύνοδο Κορυφής των Βρυξελλών στις 9/12 και στην ερώτηση αν θα ληφτούν πρόσθετα μέτρα το 2012 απάντησε: « Αυτή τη στιγμή εφαρμόζουμε ένα πρόγραμμα σταθερότητας και ελπίζουμε ότι αυτό θα ολοκληρωθεί με επιτυχία, εάν υπάρξουν αποκλίσεις τότε θα χρειαστεί να γίνουν κάποιες ρυθμίσεις». Ρυθμίσεις όχι μέτρα λιτότητας κάτι δηλαδή σαν να βάζουμε το ξυπνητήρι ή να ρεγουλάρουμε τα φώτα του αυτοκινήτου! Χτες μετά το Υπουργικό Συμβούλιο δήλωσε ότι «το 2012 δεν θα αυξηθούν οι φορολογικοί συντελεστές!» προσέξτε και εδώ παραπλάνηση: όχι ότι δεν θα μπουν καινούργιοι φόροι απλά δεν θα αυξηθούν οι συντελεστές των υπαρχόντων.

Και αν λάβουμε υπόψη ότι οι απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων αποκλήθηκαν από τον κ. Τόμσεν ως «μη συναινετικές αποχωρήσεις» λάβουμε υπόψη και αυτά που σημειώνει ο Ρούσσος Βρανάς με το άρθρο του στα χτεσινά ΝΕΑ σχετικά με το βιβλίο « Το Νέο Πνεύμα του Καπιταλισμού» των Λυκ Μπολτάνσκι και Υβ Σιαπέλο στο οποίο λένε ότι όλο και περισσότερο οι άνθρωποι του συστήματος καταφεύγουν σε μια πλημμυρίδα ευφημισμών (απασχολήσιμος αντί άνεργος, λιγότερο προνομιούχος αντί φτωχός, διαχείριση ανθρώπινων πόρων αντί εκμετάλλευση, συνεργασία αντί κυριαρχία, ανάπτυξη αντί καπιταλισμός, δανειοδότηση αντί τοκογλυφία κλπ…κλπ..) με σκοπό να καταστήσουν πιο προσιτή στους ανθρώπους αυτή τη βίαιη κοινωνική πραγματικότητα που ζούμε, καταλαβαίνουμε ότι μόνο τυχαίες δεν είναι αυτές οι λεκτικές ντρίπλες του πρωθυπουργού μας.

Και δεν θα είναι καθόλου παράδοξο αν αύριο τον ακούσουμε να αναγγέλλει τους πρώτους θανάτους Ελλήνων από ασιτία με τη φράση: «Η βιολογική ανεπάρκεια οδήγησε στη διακοπή της υπαρξιακής οντότητας κάποιων συμπολιτών μας!»

Ο κ. Κωστής Στεφανόπουλος και κάποιες αδιανόητες κουταμάρες!!!

2011-12-12T10:43:00.000+02:00

Βγήκε λοιπόν χτες στην Καθημερινή ο κ. τέως Πρόεδρος της Δημοκρατίας μας και σοβαρά-σοβαρά δήλωσε ότι δεν χρειάζεται η προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία με νέες εκλογές και ότι η κυβέρνηση Παπαδήμου πρέπει να εξαντλήσει την τετραετία του Πασόκ μέχρι το φθινόπωρο του 2013. Δηλαδή με απλά λόγια η κυβέρνηση της πιο άγριας λιτότητας που με τα δρεπανηφόρα άρματα να θερίζουν όλες τις κοινωνικές κατακτήσεις από ιδρύσεως του ελληνικού κράτους, να συνεχίσει το έργο της στηριζόμενη πάνω σε μια επίπλαστη πλειοψηφία της σημερινής Βουλής που ως προϊόν απάτης μας προέκυψε με το "λεφτά υπάρχουν" του 2009!
Και θα μπορούσε κάποιος που διαφωνεί να πει ότι μια άποψη είναι αυτή, βρε παιδί μου, και να την παρακάμψει. Το φοβερό όμως είναι ότι στα επιχειρήματα υπέρ της παραμονής του Παπαδήμου αναφέρει " τις γνωριμίες που έχει ο πρωθυπουργός στους ξένους οικονομικού κύκλους και που θα βοηθήσουν τη χώρα μας"!!!
Εδώ είναι που σε πιάνει η απογοήτευση και λες πως είναι δυνατόν ένας άνθρωπος που ανάλωσε 60 χρόνια στην πολιτική και μάλιστα μέσα από σημαντικότατους υπουργικούς θώκους και το ύψιστο πολιτειακό αξίωμα να σκέφτεται με κουτοπονηρίστικες λογικές καφενείου λες και ότι έχουμε να κάνουμε με κράτημα τραπεζιού πρώτης θέσης στα μπουζούκια ή να μεταθέσουμε κανα γιό μας που υπηρετεί, στην Αθήνα! Εξήντα χρόνια ο άνθρωπος στην πολιτική και δεν κατάλαβε δεν διανοήθηκε ποτέ τους σκληρούς νόμους της διεθνούς αγοράς και ότι γύρω από αυτά τα πράγματα μαίνεται ένας ακήρυκτος πόλεμος άγριος και εξοντωτικός που δεν χαρίζεται σε κανέναν;

Τελικά, τα γιούχα και τα γιαουρτώματα αποδείχτηκαν ...χάδια!!!

2011-12-05T22:40:00.002+02:00

Παρακολουθώντας κανείς αυτές τις μέρες τις δηλώσεις των ανθρωπαρίων που μας κυβέρνησαν και μας κυβερνούν, τον Πάγκαλο δηλαδή να δηλώνει και μάλιστα σε γαλλικό κανάλι, ότι όλοι αυτοί που διαμαρτύρονται στην Ελλάδα για τα οικονομικά μέτρα είναι "φασίστες κομμουνιστές και μαλάκες" την ίδια ώρα που πρώην καγκελάριοι, τραπεζίτες και φιλελεύθεροι οικονομολόγοι εκφράζουν τη συμπάθεια τους προς τον ελληνικό λαό για την αγριότητα και βαναυσότητα των μέτρων που του επιβλήθηκαν ενώ η ιταλίδα υπουργός εργασίας αναλύεται σε λυγμούς ενοχής καθώς ανακοινώνει πολύ ηπιότερα συνταξιοδοτικά μέτρα από τα δικά μας, τον Χρυσοχοίδη που προαλείφεται για τη ηγεσία να το παίζει "φτου κακά" και να δηλώνει για την κυβέρνηση που με τόσο ζήλο υπηρέτησε ότι "οδήγησε σε αδιέξοδα οικονομικά, εθνικά, κοινωνικά, οδήγησε σε φτώχεια και αποσύνθεση, εθνική ταπείνωση και εθνική αναξιοπρέπεια και τέλος οδήγησε σε εθνική αποδιοργάνωση" ή τον Καστανίδη να λέει ότι "τον Παπανδρέου τον ανέτρεψαν τα μίντια και το διεθνές χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο", καταλαβαίνει κανείς λέω πόσο στράφι πήγαν τα γιούχα και τα γιαουρτώματα -αν και εδώ υπάρχει ένα θετικό στην ενίσχυση της κτηνοτροφίας- που τόσο καιρό τους συνόδευαν στης δημόσιες εμφανίσεις τους.

Οι άνθρωποι δεν κατάλαβαν τίποτα! Μας γράφουν κανονικά μας χλευάζουν μας φτύνουν στα μούτρα και έχουν το θράσος να απαιτούν από το λαό δημοκρατικό σαβουάρ βιβρ και "μπλα μπλα μπλα δημοκρατία μπλα μπλα μπλα με εκλεξανε". Είναι δυνατόν να κάνει κανείς με τέτοιους ανθρώπους διάλογο; Ή μήπως είναι πιο φρόνιμο από εδώ και πέρα να τους παίρνουμε με τις πέτρες που στο κάτω-κάτω δεν κοστίζουν όπως τα γιαούρτια, πονάνε και αφήνουν και καρούμπαλα;

Και ελπίζω αυτή η τελευταία αποστροφή της ανάρτησης να εκληφθεί ως υπόθεση εργασίας και όχι ως παρότρυσνη προς τέλεση εγκληματικών πράξεων.

Το γινάτι των Γερμανών για την υπογραφή και η δική μας κακομοιριά!!!

2011-11-20T18:26:00.003+02:00

Είναι ηλίου φαεινότερο ότι αυτή η επιμονή των Γερμανών για την υπογραφή των πολιτικών αρχηγών -μιας και ο Γιούνγκερ είπε ότι καλύπτεται από την υπογραφή του Παπαδήμου ενώ ο Σαρκοζί δεν έχει μιλήσει επί του θέματος- δείχνει αν μη τι άλλο ότι πρόκειται για ένα γινάτι που αποβλέπει σε μια περαιτέρω τιμωρία και ταπείνωση μας. Και ότι εντάσσεται σε αυτό το είδος της τιμωρίας που όπως διαρκώς τονίζει η κ. Μέρκελ πρέπει να θεσπιστεί για τις άτακτες δημοσιονομικά χώρες του γιουρογκρούπ. Αποτελεί μια ιταμή καταπάτηση των κανόνων δικαίου που διέπουν τις διακρατικές ή όποιες άλλες σχέσεις βασίζονται σε αποφάσεις εθνικών κοινοβουλίων. Αυτό που έγινε στην περίπτωση της Πορτογαλίας και Ιρλανδίας είναι τελείως διαφορετικό πράγμα γιατί εκεί οι υπογραφές ζητήθηκαν σε προεκλογική περίοδο με κλειστή τη βουλή. Εδώ υπάρχει κοινοβούλιο εκλεγμένο που ψηφίζει νόμους και όπως γίνεται πάντα εδώ και αιώνες οι νόμοι αυτοί δεσμεύουν το κράτος γιατί η κρατική οντότητα είναι συνεχής και αδιάλειπτη.

Το χειρότερο όμως είναι αυτή η ψοφοδεής αντιμετώπιση του θέματος από τα μίντια που λένε όλοι "να υπογράψουμε να πάρουμε τα λεφτά!" ακόμη και ο ευτραφής αρχηγός του Λάος που προχτές από το βήμα της βουλής μιλούσε με έπαρση για τη μπέσα και το φιλότιμο, αυτός ο ορίτζιναλ απόγονος των μαραθωνομάχων των Παλαιολόγων και των Κολοκοτρωναίων , σήμερα έβαλε την ουρά στα σκέλια.

Και λέει και αυτός "να πάρουμε τα λεφτά για τις συντάξεις και τους μισθούς" όπως λένε οι περισσότεροι παπαγάλοι της τηλεόρασης, τη στιγμή που είναι γνωστό ότι αυτά τα λεφτά πάνε μόνο για τοκοχρεολύσια και στο κάτω-κάτω της γραφής δεν είναι μόνο τα λεφτά σε τούτον εδώ τον κόσμο , υπάρχει ρε γαμώτο και κάποια υπερηφάνεια και για εμάς εδώ τους Έλληνες υπάρχει ο Ανδρέας Κάλβος:

Όσοι το χάλκεον χέρι
βαρύ του φόβου αισθάνονται

ζυγόν δουλείας, ας έχωσι•

θέλει αρετήν και τόλμην

η ελευθερία..........

Αντί για τον τοίχο στο Γουδί... επικεφαλής στο Πεντάγωνο!!!

2011-11-13T22:28:00.002+02:00

Εντάξει, ξέρουμε ότι η θανατική ποινή έχει καταργηθεί αλλά στην υποθετική και συμβολική εκδοχή τού "Οι προδότες στο Γουδί" με τη έννοια της τιμωρίας και της εθνικής κάθαρσης για όλα τα κατά συρροήν αδικήματα των ανθρώπων της εξουσίας που έφεραν τη χώρα μας στο σημερινό χάλι και όλους του Έλληνες στα τραγικά αδιέξοδα της ανεργίας στα χαράτσια και στον μεσαίωνα της καταπάτησης όλων των δικαιωμάτων μιας αξιοπρεπούς ζωής που κατακτήθηκαν με αγώνες και αίμα, αν λέμε (if) υπήρχε η δυνατότητα να στηθούνε 5-6 από δαύτους στο τοίχο, φαβορί για τη μία θέση από αυτές θα ήταν ο Δημήτρης Αβραμόπουλος. Ο άνθρωπος που στην 3ετή υπουργία του στο Υγείας βγήκε πρωταθλητής της διασπάθισης του δημοσίου χρήματος, τίναξε στον αέρα τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων και οι φαρμακευτικές και παραϊατρικές εταιρίες έκαναν το μεγαλύτερο πάρτι πάνω στις πλάτες μας.

Και όμως ο άνθρωπος αυτός όχι μόνο δεν τιμωρήθηκε αλλά στην και Εθνικής Σωτηρίας λεγόμενη νέα κυβέρνηση αμείφθηκε γενναιόδωρα με έναν μεγίστου συμβολισμού θώκο, αυτόν της Εθνικής Άμυνας!!!

Εμμανουήλ Κριαράς: "Θα ήθελα να είχα πεθάνει...!!!

2011-11-10T20:26:00.001+02:00

..., να μην είμαι αναγκασμένος να βιώνω αυτές τις καταστάσεις στον τόπο μου. Στην υπερεκατονταετή ζωή μου δεν θυμάμαι ποτέ αντίστοιχη περίοδο με ανάλογα πολιτικά -και κυρίως οικονομικά- αδιέξοδα. Φταίμε και εμείς. Λειτουργήσαμε όλοι, κυβερνήσεις και πολίτες, κατά τον χειρότερο δυνατό τρόπο. Βολευόμασταν -στην καλύτερη περίπτωση- στο καθεστώς της υποκρισίας, της κλεψιάς, της απάτης. Όταν παίρνει κανείς δανεικά, είτε είναι κράτος είτε πολίτης, πρέπει να είναι όσα μπορεί να επιστρέψει. Όχι περισσότερα. Βρισκόμαστε πλέον στον πάτο και ελπίζω να μην έχει χειρότερα. Βέβαια ο φασισμός μπορεί να έχει σήμερα άλλο πρόσωπο. Μέσα στο αστικό καθεστώς που ζούμε -όλοι, γιατί το πρόβλημα δεν είναι μόνο της Ελλάδας- η λύση, εγώ θα επιμένω πάντα σ' αυτό, είναι ένας σοσιαλισμός με ανθρώπινο πρόσωπο. Παγκοσμίως. Αυτή είναι η λύτρωση του κόσμου. Η Αριστερά όμως στην Ελλάδα δεν βλέπω ότι έχει δυνατότητες".

Από τη σημερινή Ελευθεροτυπία προχθεσινή του δήλωση στο Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων... γιατί δεν είναι όλοι οι υπέργηροι σαν τον Μητσοτάκη!

Το τριήμερο της εθνικής μας ταπείνωσης και η Αριστερά που δεν μίλησε!!!

2011-11-08T16:56:00.001+02:00

Πιστεύω ότι αυτά που διαδραματίστηκαν από την Παρασκευή 4 Νοεμβρίου μέχρι την Κυριακή 6 Νοεμβρίου θα μείνουν στην ιστορία της Χώρας μας ως το τριήμερο της εθνικής μας ταπείνωσης. Όλες αυτές οι ενορχηστρωμένες πιέσεις που ασκήθηκαν στο κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης στην ελληνική βουλή, αποτελούν την πιο μελανή σελίδα της νεώτερης πολιτικής μας ιστορίας.

Ανενδοίαστα και απροκάλυπτα με μια πρωτοφανή για τη διεθνή πολιτική σκηνή ιταμότητα, όλο το ιερατείο του παγκόσμιου καπιταλισμού από ΔΝΤ και Ομπάμα μέχρι Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα, Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, Όλι Ρεν και μαζί τους οι ντόπιοι γερμανοτσολιάδες του ΣΕΒ, πίεζαν επί 3 μέρες αφόρητα τον Σαμαρά να καθίσει στο ίδιο τραπέζι με το Γιωργάκη για κυβέρνηση συνεργασίας και να αποδεχτεί τα μνημόνια και τους όρους τους που μέχρι τώρα αρνιόταν πεισματικά.

Λέτε, αγαπητοί αναγνώστες, να ζήτησε τίποτα περισσότερο ο Μουσολίνι το 1940 από τη χώρα μας; Τα ίδια ζήτησε! Μόνο που σήμερα έχουν αλλάξει τα μέσα και οι χώρες κατακτώνται με μόνο όπλο το χρηματοπιστωτικό σύστημα χωρίς να χρειάζονται κανόνια όλμοι και πολυβόλα βουνά με χιόνια και κρυοπαγήματα. Και αν παρ’ όλα αυτά τότε έτρεξε ο λαός τραγουδώντας στο μέτωπο για να πολεμήσει –ακόμη και οι εξόριστοι αριστεροί ετρέξανε- τώρα δεν μίλησε κανείς.

Και καλά το Πασόκ και το Λάος που έκαναν πως και πως και έτριβαν τα χέρια τους από χαρά που ήρθε η στιγμή να λερωθεί με τα μνημόνια και η Νέα Δημοκρατία, βρίσκοντας ως φλογερούς συμμάχους τους και τους γνωστούς συστημικούς δημοσιογράφους των καναλιών και όλοι μαζί ενώ πλειοδοτούσαν στην υποταγή και την υποτέλεια μιλούσαν με έμφαση για το συμφέρον της Πατρίδας. Η Αριστερά όμως γιατί σιωπούσε; Ή μάλλον δεν σιωπούσε, προεξοφλούσε την υποταγή της ΝΔ και χαιρότανε και αυτή.

Μήπως θα γινότανε και αλλιώς; Ένα κόμμα συντηρητικό με ψηφοφόρους νοικοκυραίους που τόλμησε επί πολύ καιρό να αμφισβητήσει το μνημόνιο, είναι η Νέα Δημοκρατία, δεν απαρτίζεται δα από αντεξουσιαστές και επαναστάτες.

Το κύριο αυτών των ημερών ήτανε η ωμή παρέμβαση στα εσωτερικά μας που έπρεπε να καταγγελθεί με κάθε τρόπο ιδίως αυτόν τον ιδιαίτερο τρόπο που είχε παλιά πολύ παλιά η Αριστερά και κάτω από πιο αντίξοες μάλιστα συνθήκες αυτόν τον τρόπο που τώρα έχει χαθεί μέσα σε μικροκομματικές περιχαρακώσεις και σκοπιμότητες.

ΥΓ1: Γιατί επιμένουν στη ΝΔ να μας εμφανίζουν τον Αβραμόπουλο που στα 3 χρόνια υπουργίας του στο υγείας έγινε το μεγαλύτερο πάρτι κατασπατάλησης του δημοσίου χρήματος;

ΥΓ2: Γιατί τα κανάλια βγάζουν τον Χυτήρη; Δεν μας λυπούνται που δεν έχουμε πάρει και πετρέλαιο;

Γιωργάκης Μπους & Γιωργάκης Παπανδρέου!!!

2011-11-04T20:29:00.000+02:00

Το κυριότερο κοινό τους γνώρισμα πέραν από το όνομα και την όχι και τόσο υψηλή ευφυΐα που τους διακρίνει, είναι το ότι κατέλαβαν αμφότεροι το υψηλότατο αξίωμα των πατεράδων τους. Δύο πανέξυπνων και πληθωρικών ανθρώπων –ο μπαρμπα Γιώργης μάλιστα έκανε για ένα χρόνο και αρχηγός της CIA- που όπως λέει η επιστήμη της ψυχολογίας μπλοκάρουν συνήθως τους γιούς τους. Τους δημιουργούν συμπλέγματα κατωτερότητας με αποτέλεσμα να αναλώνουν αυτά τα έρημα μετά τη ζωή τους με έναν ανομολόγητο και κρυφό πόθο: στο πως θα ξεπεράσουν τις επιδόσεις των γονέων τους!

Και αν αυτό γίνεται στα πλαίσια μιας συνήθους κοινωνικής δραστηριότητας, έχει καλώς. Αν όμως γίνεται εντός προεδρικών και πρωθυπουργικών καθηκόντων μπορεί να στοιχίσει πολύ ακριβά στον έρημο τον κοσμάκη.

Για κοιτάξτε τι έπαθαν οι Αμερικάνοι στο Ιράκ: το κατέλαβαν στρατιωτικά, καθαρίσανε το Σαντάμ Χουσεΐν και το επιτελείο του και τώρα φεύγουνε άρον-άρον με 4.000 νεκρούς αφού βούλιαξε η οικονομία τους και είναι έτοιμοι να βγούνε στη ζητιανιά. Γιατί ο Γιωργάκης τους το 2003 θέλησε να κάνει αυτό που δεν έκανε το 1991 ο πατέρας του. Γάτα ο γέρος του, περιορίστηκε τότε στους βομβαρδισμούς γιατί ήξερε πολύ καλά ότι το Ιράκ είναι μια χώρα που δεν μπορείς να την υποτάξεις και από την άλλη μεριά ήταν χρήσιμη η παρουσία του Σαντάμ ως αντίβαρο στο πανίσχυρο και θεοκρατικό Ιράν.

Όσο για τον δικό μας, με όλα αυτά τα προχθεσινά περί δημοψηφίσματος, ήθελε να αιφνιδιάσει τους πάντες με μια τρανταχτή ανατροπή των δεδομένων όπως είχε κάνει το 1986 με την υπαναχώρηση του στην εκλογή του Καραμανλή για την προεδρία ο μακαρίτης ο πατέρας του. Και ενώ τότε αυτή η ιστορία ναι μεν έκανε πάταγο αλλά έπαιξε καθαρά μέσα στο πλαίσιο της ελληνικής πολιτικής σκηνής, ο γιος του τώρα, κόντεψε να τινάξει τον πλανήτη στον αέρα! Γιατί οι αρκουδοβλαχοσύμβουλοι του είχαν μεσάνυχτα από τις οικονομικές παραμέτρους και τις συνέπειες. Και όταν τον μάλωσαν οι άλλοι στις Κάννες έβαλε την ουρά στα σκέλια, άρχισε να λέει ψέματα σαν μικρό παιδάκι, άλλα στους υπουργούς άλλα στους βουλευτές του, να κρύβει αλήθειες και γεγονότα, να περιφέρεται από εδώ και από εκεί σαν μια αξιολύπητη καρικατούρα!

Αν δεν τον έλεγε και...Ευαγγελάτο!!!

2011-11-01T09:11:00.000+02:00

Ο Αλέξης Παπαχελάς μπορεί να είχε από μικρός κάποιο πάθος με την Αρχαιολογία και δη με τον κλάδο της Προϊστορίας αυτής, αλλά λόγω του ότι ο πατέρας του ήταν αρχισυντάκτης στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ έστρεψαν και το παιδί στη δημοσιογραφία παρά τη θέληση του, με αποτέλεσμα να υφίστανται οι τηλεθεατές αυτό το παλιό του πάθος μέσα από την εκπομπή του στο σταθμό Σκάϊ.

Γιατί επιμένει να βγάζει και να ξαναβγάζει στις εκπομπές του το τελευταίο απομεινάρι της προϊστορικής περιόδου της πολιτικής μας ζωής τον και Επίτιμο αποκαλούμενο, βαλσαμωμένο κ. Μητσοτάκη!

Ο οποίος ψες βράδυ μας είπε ότι πρέπει να δουλεύουμε σκληρά και να μη διαμαρτυρόμαστε και κάλεσε τις εφημερίδες και τα κανάλια να μην αποκαλούν λιτότητα την παρούσα φάση της οικονομικής μας ζωής γιατί υπάρχουν και χειρότερα, σκεπτόμενος φαίνεται στο βάθος του μυαλού του ότι επί Πλαστήρα το μεροκάματο είχε 20 δραχμές και αναγοντάς το σε Ευρώ βγαίνει στο 0,06 αυτού. Οπότε του φαίνεται για εκατομμυριούχος αυτός που παίρνει σήμερα 15 Ευρώ!

Μόνο που το παιχνίδι αυτό του Παπαχελά με τους ...βόλους του πρέπει να έφτασε πλέον στο τέλος του καθ' ότι στη χθεσινή εκπομπή ο Επίτιμος τον προσφωνούσε διαρκώς ...κ. Ευαγγελάτο!!!!! Χωρίς βέβαια να τον διορθώνει ο οικοδεσπότης γιατί αυτό θα έδινε περαιτέρω έμφαση στο ενοχλητικό γι' αυτόνε φαινόμενο! Το μόνο σίγουρο μετά από αυτό είναι: ότι δεν θα τον ξανακαλέσει!

Υπάρχουν και κάτι ...κουρέματα!!!

2011-10-26T00:06:00.003+03:00

Τις τελευταίες ημέρες στην ελληνική κοινωνία κυριαρχεί το στοιχείο της αναμονής για το επερχόμενο κούρεμα του δημόσιου χρέους μας. Και όσο και αν είναι φανερό ότι η λέξη χρησιμοποιείται μεταφορικά, από το υποσυνείδητο του καθενός όλο και κάποιες εικόνες κουρείου και κομμωτηρίου θα ανακαλούνται. Οι νεώτερες γενιές θα έχουν συνδέσει το θέμα με έννοιες άνεσης καθαριότητας και αρωμάτων ενώ οι παλαιότεροι όχι και με τόσο κομφορτάμπλ καταστάσεις. Εμένα δε το μυαλό -λόγω της αναγκαστικότητας ίσως του πράγματος-πηγαίνει πολύ πίσω σε εκείνα τα υποχρεωτικά κουρέματα του δημοτικού σχολείου με την ψιλή μηχανή.
Όπου μας έριχνε ο κουρέας πάνω μας μια τεράστια λιγδιασμένη πετσέτα, την καρφίτσωνε πάνω από το σβέρκο με παραμάνα και μόλις έπιανε στα χέρια του τη μηχανή, αρχίζαμε να κλαίμε! Και τούτο δεν οφειλόταν σε κάποια δειλία μας και εγγενείς μας φόβους αλλά στην πολύ καλή γνώση του επερχόμενου ολέθρου. Γιατί εκείνα τα ανταλλακτικά της μηχανής με τα δόντια ήτανε πολύ παλιά και μονίμως ατρόχιστα, και μόλις ξεκίναγε το χαρακτηριστικό κρα...κρα...κρα.. πάνω στο κεφάλι μας, ξεκινούσανε για τα μαλλιά μας δυο ταυτόχρονες διαδικασίες: κοπή και μάσημα μαζί! Οπότε στη λέξη μάσημα προσθέτουμε και λίγο τράβηγμα από το χέρι του κουρέα για να ξεριζωθούν όσα δεν κόβονταν συν την καρπαζιά που έπεφτε όταν το βουβό κλάμα μας πήγαινε να αποκτήσει και ήχο. Το μεγαλύτερο μας παράπονο όμως ήταν που στο τέλος πληρώναμε και από πάνω!
Και μάλλον τέτοιο κούρεμα φοβάμαι ότι μας περιμένει σήμερα αγαπητοί μου συμπατριώτες!

Τα δεκαδικά ψηφία των προβλέψεων και οι αποκλίσεις ακεραίων αριθμών!!!

2011-10-21T13:50:00.002+03:00

Από την αρχή που ξεκίνησε όλη αυτή η ιστορία με το έλλειμμα το χρέος και τις σωτήριες λύσεις των ημετέρων και των τροϊκανών, υπάρχει ρε παιδιά ένα στοιχείο που μπορεί να φαίνεται σαν λεπτομέρεια αλλά νομίζω ότι δείχνει ανάγλυφα όλο το μέγεθος της ιλαροτραγωδίας μέσα στην οποία βρίσκονται οι ημέτεροι και ξένοι τεχνοκράτες. Αυτοί που υποτίθεται ότι θα μας σώσουν με τα μέτρα τους και τις αποφάσεις.

Σε όλα τα πλάνα τις προβλέψεις και τους προϋπολογισμούς βάζουν τα νούμερα με ακρίβεια δεκαδικών ψηφίων και μετά που βγαίνουν τα απολογιστικά δεδομένα οι αποκλίσεις ξεπερνάνε μερικές φορές τις 2 και τις 3 ακέραιες μονάδες! Στον Προϋπολογισμό για παράδειγμα του 2011 είχαν αναγράψει μείωση του ΑΕΠ για την τρέχουσα χρήση: 3,7% και οι μέχρι τώρα μετρήσεις δείχνουν ότι μείωση θα ξεπεράσει το 6%!!! Και αυτό γίνεται συνέχεια με όλες τις παραμέτρους της οικονομίας: Έσοδα, Δαπάνες, Ανεργία, Τζίρος εμπορίου κλπ.

Και το ακόμη πιο περίεργο είναι ότι ενώ τρώνε διαρκώς τα μούτρα τους επιμένουν στα δεκαδικά ψηφία και μάλιστα σε βάθος τριετίας. Δεν ξέρουν οι μαλάκες τι θα ξημερώσει αύριο και αναγράφουν για το τέλος του '13 π.χ. αύξηση του ΑΕΠ 0,7%.

Όλο το σύστημα της παγκοσμιοποίησης και του νεοφιλελευθερισμού τινάζεται, μέρα με τη μέρα, στον αέρα, έπεσαν έξω στις προβλέψεις τους όλοι οι γκουρού τους και αυτοί επιμένουν στα δεκαδικά για να μας δείξουν ότι ξέρουν κάτι ενώ πάλι ο κόσμος θα πληρώσει ακριβά τις θηριώδεις αποκλίσεις!

Έγινε η παρουσίαση των "Φορτηγών"!!!

2011-10-19T14:23:00.001+03:00

Έγινε χθες το βράδυ στο βιβλιοπωλείο ΙΑΝΟΣ η παρουσίαση του βιβλίου μας "Τα φορτηγά και άλλες ιστορίες" που επανεκδόθηκε πρόσφατα από τις εκδόσεις ΑΠΟΠΕΙΡΑ.

Το βιβλίο παρουσίασε ο συγγραφέας Σωτήρης Δημητρίου και αποσπάσματα διάβασε η αφηγήτρια παραμυθιών Αγνή Στρουμπούλη.

Σας περιμένουμε!!!

2011-10-13T17:26:00.002+03:00

Είναι πολλά λεφτά τα 540 ευρώ καθαρά!!!

2011-10-03T22:57:00.003+03:00

1. Έτσι λέει τώρα η Τρόϊκα που θέλει να βάλει κι' άλλο μαχαίρι στις πετσοκομμένες ήδη αμοιβές του ιδιωτικού τομέα καθώς της άνοιξε η όρεξη και δεν θέλει να σταματήσει με τίποτα! Και αυτή τη δόλια συμπεριφορά που δεν έχει να κάνει με τα δημόσια ελλείμματα και το χρέος -τα ίδια έκανε και πέρυσι- πρέπει να την προσέξουν και αυτοί οι λίγοι αφελείς που επιχαίρουν κάθε τόσο με τις καρατομήσεις του δημόσιου τομέα: οι τύποι με τις τσάντες ήρθαν για να μας κάνουνε όλους Κινέζους!

2. Αυτό που έγινε προχτές με τους απόστρατους αξιωματικούς στο Πεντάγωνο αποτελεί μιαν άλλη όψη του κοινωνικού καζανιού που κοχλάζει! Όλες οι βαθμίδες ενός προσηλωμένου στην πειθαρχία κοινωνικού σώματος -ακόμη και τα πραξικοπήματα γίνονται συντεταγμένα- σε ένα ξέσπασμα οργής, ορμούν ως άγριος όχλος και καταλαμβάνουν τον προαύλιο χώρο του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας. Και είναι η πρώτη φορά που δεν εγκαλείται ο Σύριζα ως υποκινητής τους.

Ελλάς!!!!!!!! Ελλάς!!!!!!!! Ελλάς!!!!!!!

3. Οπότε μέσα σε αυτό το κουλουβάχατο και τις διαρκείς καρπαζιές που τρώμε, ακούγεται τελείως παράταιρο για να μην πω σαν βαριά ειρωνεία, το μυριόστομο εκκωφαντικό και κοφτό σύνθημα: "Ελλάς" που παίζει στην τηλεόραση μια ιδιωτική εταιρία παροχής ηλεκτρικής ενέργειας!

Στη ΝΕΤ και στον Προκόπη βρήκατε να την πέσετε ρε παιδιά; !!!

2011-09-26T23:25:00.006+03:00

Η ευκολία με την οποία η ομάδα των διαμαρτυρομένων φοιτητών εισόρμησε χθες βράδυ στο στούντιο του δελτίου ειδήσεων της ΝΕΤ, δείχνει από μόνη της κάποια πράγματα. Δείχνει κατ' αρχήν ότι εκεί πέρα δεν υπάρχουν οι φουσκωτοί "κέρβεροι" των ιδιωτικών καναλιών που δεν σ' αφήνουν να προσεγγίσεις ούτε τους προθαλάμους! Και αυτό πάλι με τη σειρά του σηματοδοτεί μια κατάσταση κάποιας ελευθερίας κινήσεων που μειώνει κάπως τον επαναστατικό χαρακτήρα της κίνησης των παιδιών: οι εύκολοι στόχοι, καμιά φορά, γυρίζουν μπούμερανγκ προς τους επιτιθέμενους.

Όσον αφορά τώρα επί της ουσίας: εγώ πιστεύω -με τη λογική του "μη χείρον βέλτιστον"- ότι τα δελτία ειδήσεων της κρατικής τηλεόρασης μπορεί να μην είναι και ό,τι το δημοκρατικότερο, βρίσκονται όμως μακράν από την ύπουλη διαστρέβλωση της αλήθειας των ιδιωτικών καναλιών!

Ο δε παρουσιαστής του συγκεκριμένου δελτίου κ. Προκόπης Δούκας εκτός από εκλεκτός συναδελφός μας (http://prokopisdoukas.blogspot.com/) όπου δείχνει ότι είναι ένας πολιτισμένος και ανήσυχος άνθρωπος με έντονο κοινωνικό προβληματισμό, είναι ένας ήρεμος και ευγενής επαγγελματίας με πολλή σοβαρότητα στη δουλειά του.

"ΕΝ ΑΝΑΜΟΝΗ ΜΕΓΑΛΩΝ ΚΑΤΑΙΓΙΔΩΝ"!!!

2011-09-18T11:13:00.001+03:00

"Σε κάποιο βιβλίο για τους ψαράδες του Lofoten διαβάζω:

Όταν αναμένονται μεγάλες καταιγίδες, συμβαίνει πάντοτε το ίδιο, μερικοί από τους ψαράδες δένουν γερά τα καΐκια τους στην παραλία και τρέχουν να προφυλαχτούν στη στεριά, άλλοι πάλι βιάζονται να ξανοιχτούν στη θάλασσα. Τα καΐκια όταν είναι καλοτάξιδα, είναι πιο ασφαλισμένα στη φουρτούνα παρά στην παραλία.

Ακόμα και μέσα στις πιο μεγάλες καταιγίδες μπορούν να σωθούν από το έμπειρο χέρι του καπετάνιου, στην παραλία όμως ακόμα και σε πιο μικρές καταιγίδες θα κομματιαστούν από τα κύματα. Για τους ιδιοκτήτες τους αρχίζει τότε μια πάρα πολύ σκληρή ζωή."

Μπέρτολτ Μπρεχτ: Ιστορίες
Εκδόσεις: Σ.Ι.Ζαχαρόπουλος

Μια κοπέλα στο μετρό έψαχνε τις αγγελίες!!!

2011-09-12T13:46:00.000+03:00

Καθόταν δίπλα μου και κρατούσε τη Χρυσή Ευκαιρία γυρισμένη στο ΥΠΆΛΛΗΛΟΙ ΓΡΑΦΕΊΟΥ. Κοιτώντας κλεφτά, εκείνο που μου έκανε εντύπωση ήταν ο πολύ μικρός αριθμός των αγγελιών -15 με 20 αγγελίες- σε μια κατηγορία που λίγο πιο παλιά έπιανε 2 με 3 σελίδες! Κάτι που αναπόφευκτα με οδήγησε σε μελαγχολικές σκέψεις εμένα έναν βετεράνο των Μικρών Αγγελιών αφού σε όλη την καριέρα μου άλλαξα πάνω από 20 δουλειές και όλες μέσα από τις μικρές αγγελίες. Παίρναμε τότε ΤΑ ΝΕΑ και ήμασταν σίγουροι ότι σε 5 μέρες το πολύ θα βρίσκαμε καινούργια δουλειά και κάναμε μάλιστα και όνειρα για το νέο περιβάλλον εργασίας και τις νέες αποδοχές. Πολλοί ανειδίκευτοι ή και ειδικευμένοι ακόμη εργάτες δεν έμπαιναν καν στον κόπο να αγοράσουν εφημερίδα: έπαιρναν την ηλεκτρικό και τα λεωφορεία και ανηφόριζαν προς Ν. Ιωνία ή κατηφόριζαν πρός Μοσχάτο και Ρουφ όπου τα εργοστάσια είχαν στην πύλη μόνιμη ταμπέλα "Ζητούνται εργάτες & εργάτριες", επιτυγχάνοντας την άμεση πρόσληψη.
Πως άλλαξαν ρε παιδιά οι καιροί και από όλο το Λεκανοπέδιο των 5 εκατομμυρίων να ζητούνται μόνο 20 υπάλληλοι γραφείου, μια δουλειά μάλιστα που δεν κάνουν οι μετανάστες! Πόσες χιλιάδες οι υποψήφιοι γι' αυτές τις λίγες θέσεις πόσες στοίβες τα βιογραφικά πόση απελπισία;

Αλέξανδρος Μωραϊτίδης: Ένας μεγάλος στην σκιά του ...εξαδέλφου!!!

2011-09-06T22:13:00.000+03:00

"...Ήδη το ψύχος κατεφέρετο δριμύ από των εμπρός χιονισμένων
ορέων. Ο ήλιος είχεν δύσει και ολίγον κατ' ολίγον εχάνοντο όλα τα
πέριξ εις μίαν μαυρίλαν φοβεράν, ήν φοβεροτέραν καθίστα η ερημία,
διακοπτομένη μόνον υπό της σκαιάς των ποιμένων φωνής, ως ρεύμα
αέρος οξύ προσπιπτούσης εις τα ώτα, και υπό του θραυομένου επί
της ακτής κάτω κύματος, εις παρατεταμένον αφρόν ξεθυμαίνοντος,
λαιμάργως απορροφώμενον υπό της χονδρής άμμου. ....."
Η ΘΕΙΑ ΜΥΓΔΑΛΙΤΣΑ

Ο Αλέξανδρος Μωραϊτίδης που γεννήθηκε στη Σκιάθο το 1850 και πέθανε εκεί το 1929 αφού πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στην Αθήνα όπου σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, δίδαξε στο Βαρβάκειο, έγραψε στις λογοτεχνικές σελίδες των μεγάλων αθηναϊκών εφημερίδων και έκανε πολλά ταξίδια στο Άγιον Όρος τη Σμύρνη την Κωνσταντινούπολη και τους Αγίους Τόπους για το οποία έγραψε τις εκπληκτικές εντυπώσεις του κάτω από τον τίτλο "Με του βοριά τα κύματα".

Ο Μωραϊτίδης παρ' ότι υπήρξε αυθύπαρκτος με πολύ δυνατή και συναρπαστική γραφή είχε την ατυχία να κατάγεται και αυτός από το νησί της Σκιάθου και να ζήσει την ίδια εποχή με τον μακρινό του εξάδελφο Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη κάτι που του προσέδωσε για πάντα τον τίτλο: "ο άλλος Αλέξανδρος".

Με τον Παπαδιαμάντη έψελναν από κοινού στο μικρό εκκλησάκι του Προφήτη Ελισσαίου στο Μοναστηράκι και συνδεόντουσαν με στενή φιλία πράγμα πολύ σπάνιο για ιεροψάλτες του ίδιου Ναού. Ήταν πιο κοινωνικός από αυτόν αλλά προς το τέλος του βίου του επέστρεψε στο νησί του κλείστηκε στον εαυτό του σαν ερημίτης και λίγο προτού πεθάνει ντύθηκε και το μοναχικό ράσο ως μοναχός Ανδρόνικος.

Ο Μωραϊτίδης σε αντίθεση με τον συνονόματο του συμπατριώτη πρόλαβε να δει όλο το έργο του τυπωμένο όταν τον1923 ο εκδοτικός οίκος Σιδέρη εξέδωσε έξι τόμους με τα διηγήματα του και έξι με τις ταξιδιωτικές του εντυπώσεις με τον τίτλο που προαναφέραμε. Και ενώ μια ανθολογία από τα διηγήματα του αυτά με τίτλο "Με Τα Πανιά" ξανακυκλοφόρησαν το 1976 από τις εκδόσεις ΑΣΤΕΡΑΣ και αργότερα την τετραετία 1990-1993 κυκλοφόρησαν όλα από τις εκδόσεις Στιγμή και Γνώση σε πλήρη και επιμελημένη έκδοση με τίτλο "ΤΑ ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ" υπό την επίβλεψη του φιλόλογου Νίκου Τριανταφυλλόπουλου, τα ταξιδιωτικά του που όπως λένε αποτελούν και το πιο δυνατό του σημείο, συνεχίζουν να μένουν ανέκδοτα και απρόσιτα στον σύγχρονο αναγνώστη.

Αλλά και από την άλλη μεριά θα μου πείτε: ποιος κάθεται σήμερα να διαβάσει Μωραϊτίδη;

Eπανεκδοθήκαμε!!!

2011-08-06T11:05:00.004+03:00

Και μιλάμε για "Τα Φορτηγά και άλλες ιστορίες" της αφεντιάς μας που αφού εξαντλήθηκε επανεκδόθηκε από τις εκδόσεις Απόπειρα και με καινούργιο μάλιστα εξώφυλλο:

Ταξί…τάξις…και κοροϊδία!!!

2011-07-31T13:09:00.000+03:00

Εγώ με τους «ταρίφες» δεν είχα ποτέ αγαθές σχέσεις, το αντίθετο μάλιστα: στις τρεις φορές που θα πάρω ταξί τις δύο πλακώνομαι μαζί τους στον καβγά. Γιατί αν εξαιρέσουμε τα νέα παιδιά που έχουν μπει στο επάγγελμα και διακρίνονται από επαγγελματισμό και ευγένεια, οι υπόλοιποι στην πλειοψηφία τους απαρτίζουν ένα συνονθύλευμα από θρασύτατους ξερόλες που κλέβουν στο ταξίμετρο, ανάβουν τσιγάρο χωρίς να σε ρωτάνε και σε υποχρεώνουν να ακούς τις μαλακίες τους περί πολιτικής και κοινωνίας και να υφίστασαι στη διαπασών την ηχορύπανση του σκατοσταθμού που προτιμάνε!

Πλην όμως, στην παρούσα φάση και στη σύγκρουση τους με την κυβέρνηση νιώθω αλληλέγγυος μαζί τους γιατί αυτή τη χοντρή κοροϊδία που τους παίξανε με το «είπα ξείπα» των Ρέπα και Ραγκούση θυμίζει αυτή την εξαπάτηση που υπεστήκαμε προεκλογικά και μετεκλογικά όλοι οι Έλληνες στις εκλογές του 2009. Και αν για τότε μπορεί βρε παιδί μου να πει κάποιος ότι δεν γινότανε αλλιώς ξέρω γω οτιδήποτε, στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν μπορεί να βρει κανείς κάποια λογικοφανή βάση εκτός από το καπρίτσιο του υποβαθμισμένου και χολωμένου τέως υπερυπουργού κ. Ραγκούση που πήρε πίσω τις υποσχέσεις του προκατόχου του για το πληθυσμιακό κριτήριο! Μια άκρως απαράδεκτη κίνηση, ενώ τα κανάλια επιμένουν να βλέπουν το απαράδεκτο μόνο στις κινητοποιήσεις των θιγμένων από αυτές τις παλινωδίες! Και συνεχίζουν να λένε αυτά τα φληναφήματα περί δικαιώματος διαμαρτυρίας αλλά ευπρεπούς και κόσμιας: χάνει ο άλλος το ψωμί του και θα πρέπει να διαδηλώνει πάνω στο πεζοδρόμιο συντεταγμένος και άδοντας «τα χριστιανόπουλα θα πάμε με χαρά!».

Και όσο για τους τουρίστες ρε καραγκιόζηδες των μίντια που διαρκώς μας πιπιλάτε, άνθρωποι πολιτισμένοι είναι και αυτοί και ξέρουνε πολύ καλά για το μακέλεμα των εργαζομένων που γίνεται αυτή την εποχή στην Ελλάδα, και η ησυχία θα τους παραξένευε. Έχουν θεαθεί μάλιστα κάποιοι να χειροκροτούν τους απεργούς παρ’ όλο που περπατάνε σέρνοντας τις βαλίτσες τους, άλλο που μόλις φανεί κάτι τέτοιο στο πλάνο αμέσως το κόβετε!

Νορβηγία-Σομαλία: Δύο όψεις του ίδιου θανάτου!!!

2011-07-25T23:03:00.004+03:00

Και εννοώ βέβαια το θάνατο που προέρχεται από την αλλόκοτη και άκρως παράλογη συμπεριφορά του ανθρώπου. Γιατί ναι μεν στην πρώτη περίπτωση η φρίκη της αιματοχυσίας με τον τρόπο που εκδηλώθηκε είναι εκείνο που εντυπωσιάζει καθώς εμπεριέχει το στοιχείο του άμεσου και ομαδικού φόνου, δεν είναι όμως πολύ διαφορετική από αυτό που συμβαίνει πιο μακροχρόνια με τους πολλαπλάσιους θανάτους της Σομαλίας.

Και δεν μιλάω βέβαια μόνο για την αγριότητα των εμφύλιων διαμαχών αλλά για την μεγάλη ευθύνη που έχουν τα ανεπτυγμένα κράτη της Δύσης στη διαρκή λεηλασία των χωρών της Μαύρης Ηπείρου. Μόνο που αυτό το θεωρούμε φυσικό και το έχουμε πια συνηθίσει.

Και έτσι για να φρεσκάρω λίγο τη μνήμη μας θα αναφέρω το επισιτιστικό πρόβλημα και την πείνα που προέκυψε πέρυσι τέτοιον καιρό στη διπλανή και πλουσιότερη Κένυα όταν οι πολυεθνικές εταιρίες πήραν το καλαμπόκι για πρώτη ύλη καυσίμων με αποτέλεσμα να διπλασιαστεί η τιμή τού τόσο απαραίτητου για τη διατροφή αυτών των ανθρώπων αγροτικού προϊόντος.

Μόνο που εδώ οι ευθύνες για αυτά τα εγκλήματα διαχέονται ως προς τα πρόσωπα και οι ένοχοι δεν έχουνε καθόλου τύψεις και ούτε διώκονται βέβαια. Πάνε τις Κυριακές στην Εκκλησία και προσεύχονται, δίνουν λεφτά για εράνους και την UNESCO και όταν ζητηθεί από τα κράτη τους να βοηθήσουν αυτά τα παιδάκια με τα πελώρια μάτια, αυτά προσφέρουν γελοία ποσά.

Όπως τα ...28 εκατομ. δολάρια που είπαν προχτές ότι προσφέρουν οι ΗΠΑ την ώρα που ξοδεύουν για τα στρατεύματα κατοχής σε Ιράκ και Αφγανιστάν κοντά στο ένα δισεκατομμύριο την ημέρα!

Ηλιοβασίλεμα και ... κρίση!!!

2011-07-20T23:47:00.002+03:00

Με τη λογική τού «εδώ ο κόσμος χάνεται…» θα μπορούσε άνετα να χαρακτηριστεί ως λίαν αντιφατικός ή και σουρεαλιστικός ακόμη, ο τίτλος της σημερινής μας ανάρτησης. Αφού είναι ευκόλως εννοούμενο ότι με τη πρώτη του λέξη μιλάμε για αυτή την οπτική πανδαισία του κόκκινου που τόσο απλόχερα μας προσφέρει ο ήλιος στη δύση του και στις πολλαπλές εκδοχές της έτσι που μας την χαρίζει η πληθώρα των αμέτρητων οριζόντων της χώρας μας. Όπως είναι επίσης γνωστό ότι με την τελευταία λέξη μιλάμε γι’ αυτό το κακό που μας βρήκε εδώ και ενάμιση χρόνο με αναπόφευκτη την μελαγχολία και την κατάθλιψη.

Και όμως τα πράγματα δεν είναι ή δεν πρέπει να είναι έτσι γιατί ο άνθρωπος ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές του, έτσι σαν αντίβαρο σαν διαφυγή από τη σκληρή πραγματικότητα, πρέπει να ρίχνει μια ματιά στις ομορφιές της φύσης.

Και μπορεί ο Κωστής Παλαμάς εκτός από την ποιητική ευαισθησία του να είχε τα μέσα και να αγόρασε σπίτι στην απάνω Κυπαρισσία για να απολαμβάνει το ηλιοβασίλεμα του Ιονίου Πελάγους που βλέπετε στη φωτογραφία ή ο ιδιαίτερης ψυχοσύνθεσης Γιώργος Σεφέρης να αναλύθηκε σε λυγμούς αγναντεύοντας μια φορά κάπου αλλού κάτι παρόμοιο, υπάρχει όμως η ίδια ομορφιά και για τους κατατρεγμένους.

Αυτό που λέει ο Αλμπέρ Καμύ στο «Μύθο του Σίσυφου» ότι εκεί που του ‘φευγε ο βράχος κατά το σούρουπο ψηλά από το βουνό και ξαναγύριζε ο ταλαίπωρος για να τον ξαναπιάσει, τότε ήταν και η μόνη του χαρά καθώς αγνάντευε την ομορφιά που απλωνότανε κάτω από τα πόδια του στους κάμπους και τις ρεματιές και πέρα στον ορίζοντα τα χρώματα της δύσης.

Σημείωση: φωτό από kyparissiaonline.blogspot

Αυτός που θα πληρώσει τη λέζα πιο ακριβά!!!

2011-07-03T21:27:00.000+03:00

Σε όλη αυτή την τροϊκανή λαίλαπα που σαρώνει τις κοινωνικές και εργασιακές κατακτήσεις της κοινωνίας μας και που ανάγεται πάντα σε οικονομικά μεγέθη, νομίζω ότι υπάρχει μία βραδυφλεγής και μη αναστρέψιμη ζημία σε βάθος χρόνου που θα αποβεί τελικά και η πιο καταστροφική συνέπεια για τους ανθρώπους που κατοικούν αυτήν εδώ τη γωνιά της Ευρώπης. Και τούτο δεν είναι άλλο από τα πλήγματα που ήδη υφίσταται αυτό που λέμε Πολιτισμός μιας κοινωνίας. Κάτι που για τους ανθρώπους της εξουσίας έχει την έννοια του περιττού και οπότε είναι το πρώτο που την πληρώνει. Αν δούμε τις περικοπές και τη λιτότητα που χαρακτηρίζουν το φετινό Φεστιβάλ Αθηνών -που μάλιστα οι εκδηλώσεις του έχουν και εισιτήριο- σκεφθείτε τι μαρμάγκα θα φάει όλες τις αποκεντρωμένες πολιτιστικές δραστηριότητες (θεατρικές ομάδες, πολιτιστικούς συλλόγους, χορευτικά κλπ) που επιχορηγούνται από την κυβέρνηση και την τοπική αυτοδιοίκηση. Αυτές τις δραστηριότητες που ναι μεν δεν μπορείς να τις βάλεις σε οικονομικές μεζούρες και παραγωγικότητες, έχουν όμως τεράστια σημασία για την καλλιέργεια των ανθρώπων και την ποιότητα της ζωής τους.

Ο Navarino-s πενθεί!!!

2011-06-29T13:09:00.000+03:00

Συγχωρέστε μου αγαπητοί συνάδελφοι και καλοί αναγνώστες αυτή την παρέκβαση σε προσωπικά θέματα αλλά επειδή ο πόνος μου είναι μεγάλος θέλω να τον μοιραστώ μαζί σας:
Έχασα την αγαπημένη μου σύζυγο Ελένη, τη γυναίκα που ήταν το στήριγμα μου επί 37 συναπτά έτη! Επί ενάμιση μήνα δώσαμε σκληρή και άνιση μάχη με τον καρκίνο και χάσαμε. Γι' αυτό και η δική μου μακροχρόνια απουσία από κοντά σας. Ζητάω και πάλι την κατανόηση σας και εύχομαι σε όλους σας και στις οικογένειες σας υγεία και πάλι υγεία!

Μια ανάσα με ποίηση!!!

2011-05-16T10:54:00.001+03:00

ΔΟΚΊΜΙΟ XIV

Καινοτομίες λοιπόν και πολυπρόσωπες επιτροπές στην παραγωγική διαδικασία. Το λογικό και το παράλογο σε συμμαχία σύμμετρη- να μη σαπίσει η σύγχρονη ιστορία σε νοσηρά προβλήματα. Ειδικότερα. Στο πρώτο πλάνο τώρα παρατάσσονται καινούργια εκρηκτικά συστήματα με πλάγιο φωτισμό να δείξουν οι τομές. Το κάθε σύστημα θα τοποθετηθεί σωστά σκοπεύοντας παρόν και μέλλον. Κρούση και ανάπτυξη σε πολλαπλούς τομείς με θετικούς συντελεστές ανόδου. Υποδομή τα δεδομένα της παράδοσης πραγματικότητα τα δεδομένα της παραγωγής. Σύμφωνοι; Σύμφωνοι! Κατεβαίνοντας τώρα τα σκαλοπάτια προσέξτε ανασηκώστε τα παντελόνια σας. Λόγω των τελευταίων σφαγών η λάσπη ελέγχεται πρωτοφανής.

ΤΑΚΗΣ ΣΙΝΟΠΟΥΛΟΣ

Τι μελαγχόλησε τον Μίκη !!!

2011-05-04T11:01:00.000+03:00

Η είδηση στις εφημερίδες πέρασε στα ψιλά και στα κανάλια δεν έπαιξε σχεδόν καθόλου: Ο Μίκης Θεοδωράκης παρ’ όλα τα 86 του χρόνια και την πρόσφατη περιπέτεια με την υγεία του και με τη ιδιότητα του ως επικεφαλής της κίνησης ανεξάρτητων πολιτών «Σπίθα», κατέβηκε στο Σύνταγμα για τη διαδήλωση της Πρωτομαγιάς!

Μόνο που καλύτερα να μην πήγαινε ο άνθρωπος γιατί η οδυνηρή απογοήτευση που γεύτηκε από την πολύ φτωχή παρουσία του κόσμου τον έκανε να μελαγχολήσει τόσο πολύ που μπορεί να μην τον ξανακούσουμε πλέον να κάνει δημόσιες παρεμβάσεις για τα τόσο καυτά προβλήματα της τρέχουσας ελληνικής πραγματικότητας. Γιατί όπως χαρακτηριστικά δήλωσε, αναπολώντας την φοβερή εκείνη συγκέντρωση της 3^ης Δεκέμβρη ’44, στο ίδιο μέρος: «…Με τη διαφορά ότι τότε ο δρόμος μπροστά στη Βουλή είχε βαφτεί στο αίμα, γιατί φοβήθηκαν όταν είδαν όλο τον λαό, εκατοντάδες χιλιάδες όρθιους Έλληνες, ενώ σήμερα οι αστυνομικοί μας κοιτούσαν με συμπάθεια και οι κυβερνητικοί μαζί με τους ξένους τρίβαν κρυφά με ικανοποίηση τα χέρια τους βλέποντας τους μετρημένους σε μερικές εκατοντάδες διαδηλωτές, μιας και ο λαός κοιμάται…Τι να σκεφτώ; Μου ‘ρχεται στο νου ο στίχος του Ελύτη «…ο καθείς και τα όπλα του είπα» παραλλαγμένος «…ο καθείς και η μοίρα του…!».

Γιατί ο άνθρωπος, ζώντας λόγω προχωρημένης ηλικίας και προβλημάτων υγείας, αποτραβηγμένος από τη δρώσα καθημερινότητα και αναλογιζόμενος αυτή την καταστροφή που μας βρήκε τα τελευταία χρόνια στα θέματα κοινωνικών παροχών και εργασιακών σχέσεων, σίγουρα και θα φανταζόταν ότι σε κάθε εκδήλωση διαμαρτυρίας θα συνέρρεαν στους δρόμους εκατοντάδες χιλιάδες λαού με υψωμένες γροθιές και με άγρια διάθεση για επαναστατικές λύσεις και ανατροπές!

Μόνο που, δυστυχώς, τα πράγματα δεν είναι καθόλου έτσι και το 2011 βρίσκεται έτη φωτός μακριά από το επαναστατημένο 1944! Και όλα αυτά περί ευθυνών της Αριστεράς και περί διασπάσεων είναι προφάσεις. Αν κατέβαινε ο κόσμος στο δρόμο όλο το κέντρο της Πρωτεύουσας θα γινόταν μια τεράστια πύρινη λάβα που θα κάλυπτε τα πάντα και Σύνταγμα Κλαυθμόνος Ομόνοια και Μουσείο θα γίνονταν ένα.

Δεν θέλουν να κινηθούν οι άνθρωποι και γιατί δεν πείθονται από τα θολά νεφελώματα των προτεινόμενων εναλλακτικών λύσεων και ούτε και θέλουν να διακινδυνεύσουνε κάποια πράγματα.

Σήμερα μια μεγάλη μερίδα του κόσμου έχει καταθέσεις σπίτια αυτοκίνητα και εξοχικά και δεν έχει καμία διάθεση να υποβληθεί σε κάποιες θυσίες που απαιτούν οι επαναστάσεις. Μόνο το ότι τα αυθαίρετα κτίσματα ξεπερνούν το 1.000.000 αν σκεφτούμε, δείχνει ότι 3-4.000.000 συμπατριώτες μας με τη βοήθεια της εξουσίας έχουν κάτι άλλες δουλίτσες να κάνουν: κινούνται στον αστερισμό της νομιμοποίησης τους και άσε την επανάσταση να …περιμένει!

Ακόμη και πολλοί άνεργοι, χάρις στην ιδιομορφία της ελληνικής οικογένειας, όλο και κάποιο αποκούμπι θα έχουν. Και γενικά οι άνθρωποι σήμερα μπορεί να μη βλέπουν ότι μέρα με την ημέρα όλο και πιο πολύ υποθηκεύεται το μέλλον τους σε έναν επερχόμενο μεσαίωνα και μπορεί να ελπίζουν ακόμη ότι η λύση θα έρθει μέσα από ίδια τα πράγματα που μας έφεραν ως εδώ: μέσα από την τηλεόραση την κινητή τηλεφωνία τα mall τα πολλά αυτοκίνητα τα δάνεια τις διαφημίσεις και πάει λέγοντας!

Πασχαλιάτικη εκδρομή στης ...Ακρόπολης τα μέρη!!!

2011-04-26T12:09:00.004+03:00

Δεν χρειάζονται βέβαια ταξιδιωτικά γραφεία και αποσκευές αρκεί να το αποφασίσεις και να μη σε πάρει από κάτω η αναβλητικότητα και η ξάπλα και αν έχεις πρόσβαση με το μετρό η διαδρομή είναι παιχνίδι. Και όσο και να φαίνεται περίεργο μπορεί να μην υπάρχουν Κύκλωπες και Λαιστρυγόνες αλλά πάντοτε παραμονεύουν ισχυρές εκπλήξεις. Όπως αυτές που συναντήσαμε χθες με την Ελένη, δεύτερη μέρα του Πάσχα και ανήμερα του Αγίου Γεωργίου.
Βγαίνοντας από το μετρό στη Μακρυγιάννη πέσαμε πάνω σε λιτανεία εικόνας:

Εκεί ανάμεσα στον πελώριο όγκο του μεταμοντέρνου Μουσείου της Ακρόπολης και στα τουριστικά μαγαζάκια με τα τραπεζάκια έξω και τους τουρίστες, είδαμε να ανεβαίνει μια ευλαβική πομπή με ψαλμωδίες και λιβάνι

και την εικόνα του Αγίου Γεωργίου του επωνομαζόμενου και Τροπαιοφόρου στους ώμους , μια πομπή που έστριψε και μπήκε σε μια πύλη και ξαφνικά βρεθήκαμε σε ένα πέτρινο μικρό εκκλησάκι

εκεί που συμβάλει η επιβλητική είσοδος του Μουσείου της Ακρόπολης με το βυζαντινής τεχνοτροπίας πέτρινο κτίριο του παλιού στρατοπέδου, εκεί που συναντώνται όλα δηλαδή ακόμη και η αρτοκλασία με

το αντίδωρο. Και που υπάρχει εκεί και μια πανάρχαιη, ίσως, μαρμάρινη βρυσούλα

με μία σαύρα πάνω που πάει να πιει νερό!
Και άμα βγεις μετά στην Αρεοπαγίτου σε περιμένει ένα πραγματικό φεστιβάλ ...ελληνικής χλωρίδας ! Ναι εδώ κάτω από τον Ιερό Βράχο Ακρόπολης μπορεί να δεις ένα μεγάλο μέρος από το ατελείωτο μεγαλείο της ελληνικής φύσης

τις λεύκες με το λαμπερό πράσινο , τις πικροδάφνες που ...οπλίζουν τις κορυφές για την παρατεταμένη καλοκαιρινή ανθοφορία και τις κουτσουπιές που περνάνε σιγά-σιγά από το απόλυτο ροζ των λουλουδιών στο πράσινο των φύλλων

να και οι αδημονούσες μπουκαμβίλιες, δίπλα από τον κισσό, πανέτοιμες για την έκρηξη τους και μη νομίσετε ότι μπορεί να λείπουνε οι παπαρούνες; να τες εδώ στο χρώμα της φωτιάς λίγο πιο κάτω από

το Θέατρο του Διονύσου, να και η ελιά που γέρνει μόνο από το μπουμπούκι και είναι σαν να την

κοιτάζουν έκπληκτα τα κυπαρίσσια που και αυτά ανθοφορούν κάποια περίοδο αλλά με μέτρο βρε παιδί

μου, όχι αυτά τα ακραία πράγματα που ταλανίζουν τόσους συμπολίτες μας με αλλεργίες! δεν βλέπετε το δεντρολίβανο με τι διακριτικότητα δειλά-δειλά πάνω στο χώμα σκάζει τα πρώτα

μωβ λουλούδια του, όπως και εκείνο το ταπεινό κισσοειδές με τα μπλε λουλουδάκια του που μπορεί να μη μοσχοβολούν αλλά άμα τα τρίψεις στις παλάμες σου με νερό κάνουνε σαπουνάδα και ήτανε

στο χωριό το πρώτο απορρυπαντικό μας! Και τώρα ας περάσουμε στα σοβαρά: και ιδού η ροδιά με υψηλό αίσθημα ευθύνης που περιμένει να τινάξουνε τη γύρη τα άλλα για να ανοίξει τα δικά της

κόκκινα πανέμορφα λουλούδια που θάλουν στην αρχή του καλοκαιριού και δίνουν τη σκυτάλη στους πανέμορφους καρπούς τους, όσο για το σχίνο τι να πει κανείς γι' αυτό το θαύμα που όλο το εκστατικό

άρωμα του βρίσκεται στα φύλλα του και στα βλαστάρια, και όσο για την κουμαριά εδώ η φρόνηση και

η σκέψη, ανθίζει το χειμώνα για να μην επιβαρύνει με τη γύρη της την πολύ βαριά στο θέμα αυτό ατμόσφαιρα της άνοιξης, και έχει τώρα δεμένους τους καρπούς της. Της ίδιας λογικής και σοβαρότητας είναι και η χαρουπιά, η ξυλοκερατιά όπως τη λέμε στην Πελοπόννησο που ανθίζει

από το Δεκέμβρη παρακαλώ για να μην επιβαρύνει και αυτή άσθματα και αλλεργίες. Αλλά το δυνατό το άφησα για το τέλος γιατί το διακαιούται να κλείσει το χορό αφού είναι αποκλειστικά το δέντρο της Αθήνας, εδώ ευδοκιμεί από μόνο του απότιστο και εντυπωσιακό με εκείνα τα κίτρινα κομπάκια για λουλούδια και όπως θα καταλάβατε μιλάω για την αξεπέραστη και την πανέμορφη Γαζία!

Άντε και του χρόνου!

Ένα ...πεζό ποίημα του Τάσου Λειβαδίτη!!!

2011-04-22T21:28:00.001+03:00

ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ

Και τώρα που ξεμπερδέψαμε πια με τα μεγάλα λόγια, τους άθλους, τα όνειρα, καιρός να ξαναγυρίσουμε στη ζωή μας -αλλά μάταια, το σχέδιο της πόλης άλλαξε, κατά που πέφτει ο δρόμος που αγαπηθήκαμε παιδιά, που πήγε ο άνεμος που σκόρπισε τόσους συντρόφους, υπάρχει ακόμα ο κόσμος; -τώρα στη γλώσσα μας μπερδεύονται παλιά τραγούδια, κανείς δεν μας καταλαβαίνει και μόνο τα παιδιά μαντεύουν πιο πολλά, μα μεγαλώνουν γρήγορα και τα πουλιά πετάνε για να μη θυμούνται - ένα τέτοιο παρελθόν και δεν απόμεινε παρά λίγη στάχτη, όπου σκυμμένοι τα βράδια σχεδιάζουμε σημαίες, άστρα, λόφους, άλογα κι αναμεσά τους την τύψη ότι δεν τα δώσαμε όλα ελευθερώνοντας έτσι όρκους αλλοτινούς και τις πιο ωραίες χειρονομίες του μέλλοντος.

Από τη συλλογή "Ο Τυφλός με τον Λύχνο" εκδόσεις Κέδρος

Είδα μια γυναίκα να χαστουκίζει με βία το πρόσωπο της!!!

2011-04-18T13:25:00.001+03:00

Κατέβαινε την οδό Πανεπιστημίου και διασταυρωθήκαμε λίγο πιο κάτω από το Οφθαλμιατρείο. Ήταν ψηλή γυναίκα λεπτή σαραντάρα με φούστα και μακριά ξεκούμπωτη καμπαρντίνα. Τα καστανά της μαλλιά έφταναν μέχρι τους ώμους και κάτι κρατούσε με το αριστερό της χέρι που η ένταση και η βιαιότητα της σκηνής δεν με άφησε να διακρίνω αν ήτανε τσάντα δερμάτινη ή από αυτές των καταστημάτων. Περπατούσε γρήγορα και κάθε 4-5 βήματα σήκωνε το δεξί της χέρι και το κατέβαζε με βία και εναλλάξ στις παρειές της που από κοντά διέκρινα την έντονη κοκκινίλα τους και τα μεγάλα της μάτια με το φευγάτο βλέμμα ενώ μουρμούριζε ακατάπαυστα μέσα από το σφιγμένο της στόμα. Στάθηκα στο φανάρι συγκλονισμένος και γύρισα να κοιτάξω. Έμπαινε στη είσοδο του Μετρό και κατεβαίνοντας τα σκαλιά συνέχιζε το ανηλεές αυτομαστίγωμα της. Χάθηκε κάτω απ’ τη γη μαζί με την αντάρα της ψυχής της…

2. Λίγο πιο πίσω από τα μεσαία καθίσματα του τρόλεϊ ξέσπασε φασαρία. Την ώρα που σηκώθηκε να κατεβεί ο μελαψός (μάλλον Αιγύπτιος) επιβάτης ο παρακαθήμενος γέροντας του φώναξε: «Χάσου αράπη από μπροστά μου!». Κάτι απάντησε ο άλλος αντάλλαξαν χαρακτηρισμούς αλλά κατέβηκε στη στάση. Πήγα και κάθισα στην ελεύθερη θέση. «Πως τους ανέχεστε του μαύρους;» με υποδέχτηκε ο γέροντας που από κοντά διαπίστωσα ότι ήτανε πολύ μεγάλης ηλικίας, περασμένα τα ενενήντα σίγουρα και είχε ακουμπισμένα τα δυο του χέρια πάνω σε μια χοντρή μαγκούρα. «Όρεξη έχετε;» του είπα εγώ και συνεχίσαμε αμίλητοι το ταξίδι. Στην επόμενη στάση μπήκε μια κεντροαφρικάνα με ένα μωρό μέσα σε μάρσιπο στην πλάτη. Την έδειξε ο γέρος μουρμουρίζοντας «κοιτάτε τα χάλια μας!». Μετά από δυο στάσεις μπήκαν χαρούμενοι τρεις νεαροί μαύροι και τότε ο γέρος σταυροκοπήθηκε και σε μια κίνηση ικεσίας: άνοιξε τα χέρια του και σήκωσε το βλέμμα στον ουρανό. «Έχετε καιρό να κυκλοφορήσετε;» τον ρώτησα. «Είμαι από επαρχία» μου απάντησε. Και μετά από μια μικρή σιωπή γύρισε απότομα προς τη μεριά μου και πιάνοντας με από το βραχίονα σφιχτά μου δήλωσε με έμφαση: «Εγώ δεν είμαι ρατσιστής!» «Έκανα 40 χρόνια στο Σάουθ Άφρικα!»

Οπότε αναλογιζόμενος και εγώ χρόνια και ηλικίες κατάλαβα ότι όταν έφυγε από κει θα άφησε πίσω του το Απαρτχάϊντ την απαγόρευση να μπάινουν οι μαύροι στα μέσα μεταφοράς και τον ταλαίπωρο Μαντέλα ακόμα στα μπουντρούμια!

3. Μετά τις λαμπάδες με εξολεθρευτές και εξωγήϊνους με καλάσνικωφ και όλμους από φέτος διαφημίζονται και οι λαμπάδες με την Μπάρμπυ! Όλος ο γαλαξίας του παιδικού καταναλωτισμού –η πιο επικίνδυνη δηλαδή εκδοχή της αλλοτρίωσης των νέων ανθρώπων- δεμένη αγκαλιά με τη Μεγαλοβδομάδα και το Πάσχα. Οι συμβολισμοί των Θείων Παθών και της Ανάστασης θυσία στο τουρλουμπούκι της χυδαιότητας. Και η ηγεσία της Εκκλησίας σφυρίζει αδιάφορα. Ακούσατε ποτέ αγαπητοί αναγνώστες κάποιον μητροπολίτη να κατακεραυνώνει από άμβωνος τον καταναλωτισμό; Τη μεγαλύτερη μάστιγα της σύγχρονης κοινωνίας; Ακόμη και ο πολυπράγμων ο συχωρεμένος μακαριστός απέφευγε το θέμα. Εδώ το πράγμα κάνει…τζίζ, υπάρχουν πολυεθνικές χοντρά συμφέροντα δεν ευκαιρεί ο Άνθιμος και ο Σεραφείμ γι’ αυτά. Έχουνε άλλες προτεραιότητες κινδύνων με Τούρκους Σκοπιανούς Εβραίους και …Ομοφυλόφιλους!

Ανθίσανε οι νεραντζιές!!!

2011-04-11T11:23:00.002+03:00

Και όχι μόνο στα προάστια και στις συνοικίες αλλά και μέσα στην καρδιά της Αθήνας νιώθεις να σου έρχονται οι καταιγιστικές ριπές ενός μεθυστικού αρώματος, που αγκαλιάζει τα πλήθη των πεζοδρομίων και μπαίνει μέσα από τα παράθυρα των αυτοκίνητων των τρόλεϊ και των λεωφορείων.

Μερικές έχουν τόση ανθοφορία που μοιάζουνε χιονισμένες, κάποιες άλλες φέρουν ακόμη και την περσυνή τους σοδειά, τεράστια αφράτα και ωριμα νεράντζια, σε ένα φανταστικό συνδυασμό του άσπρου και του πράσινου με το βαθύ πορτοκαλί και είναι σαν να διστάζουνε: να προχωρήσουνε μπροστά ή να μείνουνε ακόμη πίσω!

Πολλές είναι αυτές που βρίσκονται σε πεζοδρόμια μέσα σε αλσάκια και σε νησίδες δρόμων. Κάποιες είναι σε προαύλια εκκλησιών όπου τα πρωινά της Κυριακής το σούρουπο του Εσπερινού και των Χαιρετισμών τα βράδια, σμίγουν τα νεραντζάνθια με το λιβάνι.

Ανθίσανε οι Νεραντζιές, μπαίνει με φόρα η Άνοιξη. Και τι ωραία θα ‘τανε να ίσχυαν οι συμβολισμοί της: αυτά τα περί αναγέννησης και ελπίδας! Γιατί είναι βλέπεις και αυτές οι νεραντζιές που ανθοβολούν μπροστά σε αραχνιασμένα μαγαζιά που έχουν στις βιτρίνες τους ξεθωριασμένα ενοικιαστήρια και πεταμένα κάτω από την είσοδο φάκελα με λογαριασμούς ληγμένους. Καθώς και εκείνες που ανθοβολούν μέσα σε αυλόγυρους κλειστών εργαστηρίων.

Γιατί και μεσ’ στο πλήθος είναι βλέπεις άνθρωποι πολλοί που χάσανε δουλειές είναι και αυτοί που μένουνε απλήρωτοι καιρό, είναι ακόμα και η απειλή που σέρνεται για όλους και όλα αυτά τα μαζεμένα δηλαδή που κάνουνε το άρωμα αυτό να έρχεται φορές-φορές σαν πένθιμη ευωδιά Επιταφίου!

Δημοσθένης Βουτυράς: Η συγκλονιστική περίπτωση μιας ιδιοφυίας!!!

2011-04-05T09:15:00.005+03:00

Όποιος δεν είχε διαβάσει, όπως εγώ, Δημοσθένη Βουτυρά και το αποτολμούσε τώρα, θα βρισκόταν μπροστά σε μια ισχυρή ισχυρότατη και ευχάριστη έκπληξη: θα διαπίστωνε ότι ο πολυγραφότατος –έγραψε περί τα 500 διηγήματα- αυτός διηγηματογράφος μας είναι τόσο επίκαιρος σήμερα όχι μόνο στη θεματολογία του αλλά και στη φόρμα γραφής που νομίζεις ότι τα γραφτά του γράφονται …τώρα …δίπλα μας!

Ο άνθρωπος ήταν πολύ μπροστά από την εποχή του αλλά το περίεργο είναι ότι τότε που ξεκίνησε, στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, να δημοσιεύει τα κείμενα του σε εφημερίδες και περιοδικά της εποχής, ενώ έτυχε μεγάλης αποδοχής από το φοιτητόκοσμο, συνάντησε μια άνευ προηγουμένου εχθρότητα και καχυποψία από το λογοτεχνικό κατεστημένο και την κριτική.

Με εξαίρεση λίγους διορατικούς ανθρώπους όπως ο Σωτήρης Σκίπης και ο Λέων Κουκούλας οι περισσότεροι τον αντιμετώπισαν απαξιωτικά. Είναι δε χαρακτηριστική η εκτεταμένη κριτική που του έκανε από το περιοδικό Νουμάς ( σε 5 συνέχειες) ο Γρηγόριος Ξενόπουλος που ενώ τον έψεγε διαρκώς και τόνιζε τα ελαττώματα της γραφής του όπως π.χ. το φτωχό και λιτό λεξιλόγιο, την έλλειψη καλολογικών στοιχείων, την άγαρμπη και αδούλευτη γλώσσα, ομολογούσε με ειλικρίνεια –γιατί ο Ξενόπουλος πρέπει να ήτανε καλός άνθρωπος- ότι κάθε που πιάνει να διαβάσει διήγημα του Βουτυρά δεν μπορεί να το αφήσει από τα χέρια του γιατί νιώθει να έχει αυτό μια παράξενη δύναμη.

Η στάση αυτή της επίσημης λογοτεχνίας και κριτικής γίνεται σήμερα κατανοητή, γιατί σε εντελώς ανύποπτο για εκείνη την εποχή χρόνο, μια εποχή κατά την οποία το διήγημα –κατ’ εξοχήν τότε λογοτεχνικό είδος- κινιόταν στο κλίμα της ηθογραφίας όπως λεγόταν, περιγράφοντας χωριουδάκια βοσκούς και ψαράδες, μέσα στο οποίο ξεχώριζαν οι διεισδυτικές ματιές του Βιζυηνού και του Παπαδιαμάντη, έρχεται ο Βουτυράς σαν ταύρος σε υαλοπωλείο και καταπιάνεται με το ρεαλισμό της καθημερινότητας τους ανθρώπους της δουλειάς το περιθώριο τον κοινωνικό προβληματισμό τους πολέμους τις πείνες τα υπαρξιακά διλήμματα το υποσυνείδητο της ψυχής το εφιαλτικό το μεταφυσικό και άπειρα άλλα καινούργια και …παράξενα πράγματα!

Και ενώ μπορεί να είχε διαβάσει τον Πόε που είχε προηγηθεί το σίγουρο είναι ότι δεν είχε διαβάσει Φρόϋντ και δεν είχε κυκλοφορήσει ακόμη ο Κάφκα και ο Τζόϋς γιατί στοιχεία και μάλιστα έντονα από όλους τους προαναφερθέντες εντοπίζονται στη γραφή του.

Εκείνο όμως που δεν γίνεται κατανοητό είναι που η «απομόνωση» του από τους ομότεχνους του συνεχίστηκε όχι μόνο από τη γενιά του ’30 αλλά και την μεταπολεμική -με φωτεινή εξαίρεση τον Στρατή Τσίρκα που ήτανε ένθερμος θαυμαστής του- και κράτησε θα μπορούσε να πει κανείς μέχρι τις μέρες μας.

Ο Βουτυράς έγραψε τόσο πολύ και από ιδιοσυγκρασία αλλά και από ανάγκη βιοπορισμού. Γιατί ενώ γεννήθηκε στην Κωσταντινούπολη το 1871 σε αστικό περιβάλλον και μετακόμισε στον Πειραιά σε νηπιακή ηλικία, βρέθηκε από νέος σε πλήρη ένδεια γιατί ο πατέρας του αυτοκτόνησε αφού πρώτα είχε κλείσει το συμβολαιογραφείο και είχε ανοίξει χυτήριο στο Φάληρο το οποίο χρεοκόπησε. Παντρεύτηκε έκανε δυο κόρες και εγκαταστάθηκε στο Κουκάκι, Σύχναζε στις ταβέρνες της περιοχής και πάντα του άρεσε να κάνει παρέα με ανθρώπους του καθημερινού μόχθου και του περιθωρίου οι οποίοι αποτελούσαν και τους ήρωες των ιστοριών του. Πέθανε το 1958.

Σας παραθέτω ως δείγμα γραφής και ένα διήγημα του με μοναδικό κριτήριο το μέγεθος του, μιας και είναι ένα από τα μικρότερα του. To δανείστηκα από μια εκπληκτική δουλειά που έχει κάνει ο κ. Νίκος Σαραντάκος μια ηλεκτρονική συλλογή ελληνικών διηγημάτων που διαρκώς πλουτίζεται και η οποία βρίσκεται στον ιστότοπο http://www.sarantakos.com/keimenamazi.html

Λησμονιά

του Δημοσθένη Βουτυρά

Ο Καπάρης έπαψε περιμένοντας να σταματήσει το χτύπημα της καμπάνας. Και όταν ο τελευταίος ήχος της έτρεξε στον αέρα τρεμουλιαστός ξακολούθησε την ομιλίαν του, αφού τύλιξε πρώτα γύρω στο λαιμό του το σάλι του, που του είχε ξεφύγει.

— Πόσους και πόσους δεν έχουμε λησμονήσει! είπε. Πόσοι, που γνωρίσαμε μια φορά κι έναν καιρό είχαμε κάποια φιλία, αρχίζαμε να τους αγαπάμε και που μια μέρα χωριστήκαμε χωρίς να σκεφτούμε πως δε θα δει πια ο ένας τον άλλο. Άλλοι πάλι, που μαζί πηγαίναμε σκολειό, καθόμαστε στο ίδιο θρανίο, που μια μέρα κι αυτούς τους χάσαμε χωριστήκαμε και δεν τους ξαναείδαμε πια!… και σιγά, σιγά σβήσανε απ΄ τη μνήμη μας και μας είναι αδύνατο να τους θυμηθούμε! Ίσως μένει, βαθιά όμως, στην ψυχή μας η μορφή τους κρυμμένη, που μόνο ο ύπνος μπορεί να τη φέρει απάνω στην ενθύμησή μας, αλλ΄ όταν ξυπνήσουμε θα σβήσει πάλι, θα πάει στη θέση της χωρίς να δεις, να συλλάβεις τίποτα!… Πόσοι λοιπόν, απ΄ αυτούς δεν έχουνε χαθεί, δεν έχουνε πεθάνει… Προχτές το βράδυ ένα τέτοιο έβλεπα στον ύπνο μου, ένα τέτοιο! Είμαστε δυο παρέες, λέει, και καθόμαστε σ΄ ένα δωμάτιο ψηλό ενός σπιτιού, που μια φορά μικρός είχα κατοικήσει. Από μια μπαλκονόπορτα ανοιχτή φαινόντουσαν δέντρα ενός κήπου μεγάλου και μια λάμψη δυνατή, πέρα στον ορίζοντα.

Κάτι λέγαμε, νομίζω, για πεθαμένους, για ψυχές.

— Γιά, μου λέει ξαφνικά κάποιος απ΄ την παρέα μας, δείχνοντας έναν, που καθότανε μαζί μας σιωπηλός, έναν, που τον είδα να ‘ναι σκοτεινός και σαν αέρινος, αυτός είναι πεθαμένος, πέθανε στην Πάτρα!

Εγώ το ήξερα και λυπόμουνα πολύ γι΄ αυτό, γιατί ήτανε φίλος μου, γνωστός μου παλιός, και ήθελα να μάθω, για να παρηγορήσω τη λύπη μου, αν αισθάνεται κι έτσι που ήταν, ό,τι πριν…

Για πες μου, του λέω, και του είπα και τ΄ όνομά του, πώς σου συνέβηκε, τι αισθάνθηκες;

Ο πεθαμένος άνοιξε τα χέρια του.

— Ούτε θυμούμαι που πέθανα, ούτε τι τράβηξα!… Έφυγα απ΄ εκεί μόνο αφήνοντας το σώμα μου σα να πέρασα για μια στιγμή ένα σκοτεινό μέρος!,,,

Στράφηκα στους φίλους μου.

— Βλέπετε; τους είπα.

Ένας απ΄ τους κυρίους, που ήτανε στην άλλη παρέα, πήρε το κάθισμά του και πλησίασε κοντά στον πεθαμένο.

— Για πες μας πώς…

Ήθελε να ρωτήσει να μάθει εκείνο το άλυτο, το παράξενο, το μεγάλο μυστήριο, αλλά το πρόσωπο του πεθαμένου πήρε μια έκφραση στενόχωρη κι είπε τραυλίζοντας :

— Αφήστε με!… Πρέπει να πηγαίνω! βραδυάζει, δε μπορώ, πνίγουμαι!…

Και αλήθεια βράδυαζε. Έξω η λάμψη κείνη, που ήτανε πριν, είχε χαθεί και το σκοτάδι ερχότανε.

Ξύπνησα λυπημένος πολύ πολύ και με δάκρυα στα μάτια. ΄Εκλαιγα. Ποιος να ‘ταν, λοιπόν, κείνος ο φίλος μου, που τόσο, τόσο μ΄ έκανε να λυπηθώ, και που ακόμα που τον σκέπτουμαι δακρύζω;…

Περιοδικό «Ο Νουμάς», Τόμος 17, τεύχος 676, σελίδες 180-181 (1920)

Ανδρέας Λοβέρδος ο …άνπαιχταμπλ!!!

2011-03-31T10:56:00.003+03:00

Με τον συγκεκριμένο υπουργό νομίζω πως συμβαίνει ένα πρωτοφανές για τα πολιτικά μας πράγματα φαινόμενο: ενώ πρωταγωνιστεί εδώ και ενάμιση χρόνο στην ταινία «Ο Εξολοθρευτής» ή αν θέλετε μια πιο σοφτ εκδοχή στο «Κόναν ο Βάρβαρος», από το «γυαλί» βγάζει μια τελείως λυπησιάρικη εικόνα σαν να παίζει στο «Μάνα γιατί με γέννησες» ή στο «Απόκληρος της κοινωνίας».

Και έτσι ενώ δεν άφησε λίθο επί λίθου στα εργασιακά και τα ασφαλιστικά, αύξησε δραματικά τα όρια συνταξιοδότησης, κατάργησε την αποζημίωση απόλυσης, τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας, τις υπερωρίες και όλες τις κοινωνικές παροχές που είχανε κατακτηθεί με αγώνες και αίμα μέσα σε μια διάρκεια 100 και πλέον χρόνων, όταν βγαίνει και μιλάει από την τηλεόραση κατορθώνει να προκαλεί ρίγη συγκίνησης και συναισθήματα συμπάθειας σε πολλούς από όσους τον βλέπουν, ακόμη και σε εργαζόμενους, ανέργους και συνταξιούχους που τους έχει τσακίσει με τα νομοθετήματα του.

Χρησιμοποιεί με μαεστρία μια τελείως δική του γλώσσα μακριά από τα στερεότυπα της ξύλινης των πολιτικών και κατορθώνει μέσα από φράσεις του τύπου: «δεν υπάρχει σάλιο» «και ο εκβιασμός έχει τα όρια του» «εγώ αύριο τα βροντάω και φεύγω», να απευθύνεται στο θυμικό των ψυχοπονιάρηδων Ελλήνων και να κερδίζει ακόμη και τον …οίκτο τους!

Με αποτέλεσμα να βρίσκεται σταθερά στην κορυφή της δημοφιλίας και μάλιστα με μεγάλη διαφορά από τους συναδέλφους του υπουργούς ακόμη και από αυτούς που ηγούνται τελείως «ακίνδυνων» υπουργείων όπως είναι αυτά του Πολιτισμού, της Δικαιοσύνης και της Άμυνας.

Και ενώ στην ενδοκομματική μάχη της ηγεσίας πριν 3 χρόνια είχε εκδηλωθεί ανοιχτά υπέρ Βενιζέλου, τώρα έχει τον πρώτο λόγο στη διαδοχή! Κάτι που πρέπει να φέρνει σε απόγνωση όχι μόνο τον Γιωργάκη που τον πέταξε στα «βαθιά» -στα πιο δύσκολα υπουργεία δηλαδή- για να τον τιμωρήσει αλλά και τους επίδοξους δελφίνους: Χρυσοχοίδη, Διαμαντοπούλου, μηδέ του …Βενιζέλου εξαιρουμένου!

Μας έφυγε ο Ιάκωβος Καμπανέλλης!!!

2011-03-29T19:38:00.002+03:00

Έσβησε σήμερα σε βαθύ γήρας ο Ιάκωβος Καμπανέλλης ο άνθρωπος που επέζησε, μετά από 2,5 χρόνια κράτησης, ενός από τα πιο σκληρά Γερμανικών Στρατοπέδων Συγκέντρωσης: του Μαουτχάουζεν και επέπρωτο να δώσει στον ελληνικό πολιτισμό ένα πολύ μεγάλο καλλιτεχνικό έργο. Προικισμένος με ένα τεράστιο ταλέντο θεατρικός συγγραφέας μας άφησε έργα σταθμούς όπως: Η Αυλή των Θαυμάτων, Παραμύθι Χωρίς Όνομα, Γειτονιά των Αγγέλων, Το Μεγάλο μας Τσίρκο, Τα Τέσσερα Πόδια του Τραπεζιού και πολλά άλλα. Τα σενάρια κινηματογραφικών ταινιών-ορόσημα όπως: Ο Δράκος, Η Στέλλα, Με τη Λάμψη στα Μάτια. Άφησε και τους γραμμένους με αίμα βιωματικούς του στίχους "Μαουτχάουζεν" που τόσο αριστοτεχνικά και αισθαντικά μελοποίησε ο Μίκης Θεοδωράκης.
Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης ήταν από τις σπάνιες εκείνες περιπτώσεις πνευματικών ανθρώπων που -όπως δήλωναν όσοι τον είχαν γνωρίσει από κοντά αλλά και της δημόσιας εικόνας που απέπνεε από κάποιες εμφανίσεις του στην κρατική τηλεόραση- συνδύαζε την τεράστια καλλιέργεια με τη σεμνότητα του ήθους και την ευγένεια.
Τον ευχαριστούμε για ότι μας έδωσε και του ευχόμαστε να είναι καλό το ταξίδι του στο επέκεινα!

Εφημερίδες σε …απόγνωση και η «γέμιση» της Κυριακής !!!

2011-03-24T10:37:00.001+02:00

Εδώ στην Ελλάδα ποτέ δεν ήμασταν και πολύ φαν των εφημερίδων. Μια στατιστική που θυμάμαι πριν από καμιά 25αριά χρόνια είχε στην κορυφή της πρωτιάς τη Σουηδία με γύρω στα 900 φύλλα ανά χίλιους κατοίκους και κάπου εκεί προς τον πάτο την αφεντιά μας με γύρω στα 80 φύλλα ανά χίλιους κατοίκους.

Παρ’ όλα αυτά όμως διαθέταμε και διαθέτουμε ακόμη μια πληθώρα τίτλων γιατί εδώ στη χώρα της «φαιδράς πορτοκαλέας» οι εκδότες των εφημερίδων –και ιδιοκτήτες καναλιών ταυτόχρονα οι περισσότεροι- γνωρίζουν και παίζουν πολύ καλά ένα καθαρά ελληνικό σύστημα με ιδιαίτερα μεγάλες…αποδόσεις: με εναγκαλισμό ή με απειλή για αποκαλύψεις της έτσι και αλλιώς διεφθαρμένης εξουσίας και κάτω από τη λεοντή παράλληλων και πολλαπλών επιχειρηματικών δραστηριοτήτων, κατορθώνουν να έχουν πρόσβαση στον κρατικό κορβανά με αναθέσεις εργολαβίες χαριστικά δάνεια και κρατικές διαφημίσεις. Πράγμα, δηλαδή, αδιανόητο για οποιαδήποτε από τις λεγόμενες πολιτισμένες χώρες που τόσο πολύ μας αρέσει να αναφερόμαστε.

Και τώρα με τη μεγάλη κάμψη που περνάει ο παγκόσμιος τύπος λόγω της διαδκτυακής ανάπτυξης της ενημέρωσης, αλλά και την εγχώρια κάμψη των δημοσίων εσόδων λόγω της κρίσης, επόμενο είναι να τρίζουνε πλέον και τα θεμέλια των λεγόμενων μεγάλων κυριακάτικων εφημερίδων. Κάτι που έχει φέρει σε επίπεδα παροξυσμού το εδώ και αρκετά χρόνια εμπορικό σύστημα των προσφορών με τη «γέμιση». Kαι έτσι τώρα, εκτός από το απαραίτητο πλέον βιβλίο υπάρχουν και 2-3 dvd με ταινίες και άλλα τόσα cd με τραγούδια (όχι, πακέτο με μακαρόνια όπως είχε κάνει πριν κάποια χρόνια μια τουρκική εφημερίδα, δεν έχουν βάλει ακόμα).

Κάποιοι αγοράζοντας τες τις ξεκοιλιάζουν επί τόπου κρατώντας τη γέμιση και πετάνε το χάρτινο μέρος –το σώμα δηλαδή της εφημερίδας της κυριακάτικης με τις επιφυλλίδες τις ιστορικές και φιλοσοφικές αναλύσεις την κριτική των έργων τέχνης και τις συνεντεύξεις καλλιτεχνών και ανθρώπων του πνεύματος- στον κάδο με τα σκουπίδια! Μερικοί μάλιστα από αυτούς με οικολογικές ανησυχίες τις ρίχνουν στον μπλε κάδο της ανακύκλωσης. Και να σκεφτεί κανείς ότι η συντριπτική τους πλειοψηφία απαρτίζεται από ώριμους ηλικιακά ανθρώπους και υποτίθεται σοβαρούς αφού τα νέα παιδιά τα κατεβάζουν αυτά απ’ το Ίντερνετ.

Και έτσι όπως αρχίζουν από μεσοβδόμαδα στην τηλεόραση τα διαφημιστικά τους σποτ με μουσική υπόκρουση από τα προσφερόμενα τραγούδια και ακούς το «Μέρα Μαγιού μου μίσεψες» από την εφημερίδα που εκφράζει τον Νεοφιλελευθερισμό ή το «Πάγωσε η τζιμινιέρα» από την υπέρμαχη του ΔΝΤ και της Τρόϊκας, είναι σαν να ακούς έναν μακρινό απόηχο ενός ένδοξου αγωνιστικά παρελθόντος, ένα μνημόσυνο πεθαμένων οραμάτων και ιδεών που προδόθηκαν από την ίδια γενιά που τα υπερασπίστηκε κάποτε και μετά: πούλησε την ψυχή της στον Μαμωνά!

Φουκουσίμα και η Φοβερή Προφητεία του Kurosawa!!!

2011-03-17T11:32:00.004+02:00

Στην προτελευταία του ταινία, μια ταινία σπονδυλωτή που γύρισε το 1990 με τον τίτλο "Όνειρα" (Kurosawa's Dreams) ο μεγάλος Ιάπωνας σκηνοθέτης Akira Kurosawa(1910-1998), στην ενότητα: "Το Βουνό Φούτζι στα Κόκκινα" (Μount Fuji in Red) περιγράφει....αυτό που βλέπουμε να εκτυλίσσεται σήμερα στην Ιαπωνία με τους πυρηνικούς αντιδραστήρες του Φουκουσίμα. Περιγράφει, δηλαδή, μια έκρηξη 6 πυρηνικών αντιδραστήρων που γίνεται στο βουνό Φίτζι καθώς και τον εφιάλτη με τις σκηνές αποκάλυψης που ακολουθούν.
Παραθέτω το βίντεο χωρίς άλλα λόγια:

Φουκουσίμα ή κάτι σαν Χιροσίμα!!!

2011-03-15T22:39:00.004+02:00

Μόνο που τώρα υποτίθεται πως έχουμε ειρήνη και λέω υποτίθεται γιατί σε όλους μας είναι γνωστό ότι και εκεί που δεν έχουμε συρράξεις με την κλασσική έννοια του πολέμου, δεν παύει να μαίνεται ο ακήρυχτος πόλεμος της αχαλίνωτης κερδοσκοπίας των μεγάλων μονοπωλίων και με μίσθαρνα όργανα στρατολογημένους καθηγητές πανεπιστημίων που έχουν πουλήσει την ψυχή τους στο διάβολο και είχαν τη δύναμη με τα μίντια να πείθουν και να παραμυθιάζουν τον κοσμάκη με παρλαπίπες του τύπου: η πυρηνική αποτελεί την πιο οικολογική μορφή παραγωγής ενέργειας (δεν ξέρω αν είδατε κάτι τέτοιους δικούς μας στα κανάλια που το Σάββατο ...όμνυαν στην αλάθητη γιαπωνέζικη τεχνολογία και άρχισαν μετά να τα μασάνε). Ψέματα επί ψεμάτων και μάλιστα "επιστημονικά" που έκαναν να φαντάζουν μέχρι τώρα ως γραφικά κάτι παιδάκια-ακτιβιστές που διαμαρτύρονταν στην Ευρώπη και την Αμερική και τα σέρνανε οι μπάτσοι πάνω στο οδόστρωμα και τις σιδηροτροχιές.
Και έτσι φτάσαμε σήμερα στο σημείο να βγαίνουν οι Ιάπωνες -οι πιο πειθήνιοι και υπάκουοι πολίτες δομοκρατικού κράτους στον κόσμο- μπροστά στις κάμερες και να δηλώνουν με δάκρυα στα μάτια: "μας έλεγαν ψέμματα!" Και να μήν ξεχνάμε βέβαια ότι ο λαός αυτός με τη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι έχει βιώσει τον μεγαλύτερο πυρηνικό εφιάλτη και ότι πολλοί από αυτές τις γριούλες και τα γεροντάκια που βλέπουμε στην οθόνη, είχαν θρηνήσει τότε δικούς τους ανθρώπους.
Έχει, λέει, 25 πυρηνικούς σταθμούς η αποκαλούμενη και χώρα των χρυσανθέμων που καλύπτουν μόνο το 30% της ηλεκτρικής ενέργειας που καταναλώνει η χώρα. Σκεφθείτε δηλαδή τι χαμός υπερβιομηχάνισης και υπερπαραγωγής μαστίζει τούτο τον έρημο τον πλανήτη και πόσο μπορεί να αντέξει σε αυτή τη θηριώδη ανάπτυξη.
Ναι! θα την πληρώσει ο κοσμάκης θα θρηνήσουν πολλά θύματα ακόμη στην Ιαπωνία και τα πιο πολλά μπορεί να είναι από το Φουκουσίμα, αλλά από τη χώρα του ανατέλλοντος ηλίου θα έρθει πιστεύω και ένα φως: εκείνο το "μας έλεγαν ψέμματα" που λένε τώρα ψιθυριστά οι ταλαίπωροι αυτοί άνθρωποι θα γιγαντωθεί σιγά-σιγά και σαν ένα πελώριο τσουνάμι θα αγκαλιάσει όλο τον πλανήτη. "Μας έλεγαν ψέμματα" θα ακούγεται παντού από εκατομμύρια στόματα και ίσως να σημάνει αυτό το τέλος της πιο μεγάλης και ασύμμετρης απειλής που επινόησαν οι άνθρωποι και ακούει στο όνομα: πυρηνική ενέργεια!
Γιατί λέτε να έσπευσε τόσο βιαστικά η κυρία Μέρκελ να διατάξει την 7μηνη παύση της λειτουργίας τους;

Μανώλης Ρασούλης: Μια χοντρή πλάκα που έκανε στο Λοϊζο!!!

2011-03-14T11:25:00.002+02:00

Επειδή νομίζω ότι το πένθος δεν ταιριάζει στην περίπτωση του Μανώλη Ρασούλη, αυτού του μεγάλου δημιουργού και ιδιοφυούς έφηβου, του "απαίχταμπολ" όπως λένε οι νέοι σήμερα στη γλώσσα τους, θέλω σαν φόρο τιμής στη μνήμη του να σας αφηγηθώ μια χονρή πλάκα που έκανε κάποτε στόν άλλο μεγάλο απόντα και φίλο του: Μάνο Λοϊζο.

Στα πλαίσια του συμβολαίου του με τη Μίνως έπρεπε να ετοιμάσει ο Λοϊζος ένα δίσκο με 12 τραγούδια για τη φωνή της Χαρούλας Αλεξίου. Παρακάλεσε τότε τον Ρασούλη να του δώσει στίχους. Ο Μανώλης του είπε ότι δεν έχει τίποτα στο συρτάρι και ότι για να του έρθει έμπνευση και να γράψει καινούργιους πρέπει να αποσυρθεί για μιά εβδομάδα σε ένα παραλιακό και ήσυχο ξενοδοχείο της Ραφήνας. Του έδωσε τότε τα απαραίτητα χρήματα ο Μάνος και του είπε: "Πήγαινε αλλά θα σου έρθω σε μια βδομάδα για να δω τι έκανες".

Εγκαταστάθηκε λοιπόν ο στιχουργός στο ξενοδοχείο όπου βρήκε φρέσκο ψάρι και μεσογειακή ρετσίνα και πλακώθηκε με αποτέλεσμα: όταν πήγε ο συνθέτης να μην έχει γράψει τίποτα. Τον ρωτάει λοιπόν ο Λοίζος: "Τι έγινε Μανώλη τελείωσες;" και ο άλλος: "Ξέρεις ρε Μάνο δυσκολεύομαι παλεύω, παλεύω τόσες μέρες και να μόνο ένα στιχάκι μου ήρθε". Για να ακούσω λέει ο Μάνος αγριεμένος και ο Ρασούλης αρχίζει να απαγγέλλει με πάθος: "Μάνα μου με φυλάκισαν/ σ' ένα ξενοδοχείο/ σαν το τσιγάρο έλιωσα/ μεσ' στο σταχτοδοχείο!".

Τον αρχίζει ο Λοίζος στις μπουνιές αλλά τελικά υποχωρεί στις εκκλήσεις του και του δίνει χρήματα για μιά επιπλέον εβδομάδα, μέσα στην οποία γράφονται "Τα Τραγούδια της Χαρούλας" τα 12 διαχρονικά αριστουργήματα, διαμάντια του μουσικού μας πολιτισμού: Γύφτισσα τον Εβύζαξε. Την Όγδοη Μέρα. Σε Πέντε Ώρες Ξημερώνει Κυριακή. Πες μου Πως Γίνεται. Όλα Σε Θυμίζουν. Τι Να Πω. Ο Φαντάρος. Έκανα Τη Μοιρα Φίλη. Κι Εγώ Σαν Πόλη. Μες Στο Πλήθος. Τέλι Τέλι Τέλι. Τίποτα Δεν Πάει Χαμένο.

Καλό σου ταξίδι Μανώλη!
.
Σημείωση: το περιστατικό αφηγήθηκε στην κρατική τηλεόραση ο Ρασούλης το 1992 για τα 10 χρόνια από το θάνατο του Μάνου Λοίζου.

Ένα σπάνιο κείμενο που κάτι μας θυμίζει!!!

2011-03-12T21:22:00.001+02:00

......"Κοιτάξτε τις εγκαταστάσεις μας για τους Έλληνες", μου είπε ο διευθυντής της επιχείρησης. "Κάντε το. Κοιτάξτε τη γουρουνιά! Αφήνουν τα κρεβάτια άστρωτα. Δεν έχουν συνηθίσει τη δουλειά. Χτυπιούνται πάνω στο αχυρόστρωμα. Ακόμα και τα ίδια τα κρεβάτια τα παίρνουν μαζί με τον εργατικό τους εξοπλισμό τους. Θα ήταν ακόμα πιο ωραίο να υπηρετούνται από Γερμανίδες καθαρίστριες! Θλιβερό κεφάλαιο. Με τις γυναίκες κάτι γίνεται. Αλλά με τους άντρες..."
Ανέβηκα τις έξι σκάλες- στενές, πέτρινες, γεμάτες αποτσίγαρα, σκουπίδια, χαρτιά, βρώμα. Εδώ και χρόνια δεν έχουν βαφτεί ούτε τα τζάμια έχουν καθαριστεί. (Όταν μερικές βδομάδες αργότερα, ξαναπήγα για να απαθανατίσω την κατάσταση της σκάλας για μια τηλεταινία, ήταν καθαρή. Το απόγευμα περίμεναν ένα μέλος της ελληνικής επιτροπής από την υπηρεσία εργασίας του Αμβούργου. Επίσκεψη για έλεγχο.) Πάνω ένας μακρύς διάδρομος, δεξιά και αριστερά δωμάτια, μετά ένας τοίχος, που χωρίζει την πλευρά των γυναικών από αυτή των ανδρών. Στον τοίχο μια κλειστή πόρτα. Σε περίπτωση που κάποιος την άνοιγε παράνομα άρχιζε να βαράει μια σειρήνα σε όλους τους χώρους, αυτοκίνητα της αστυνομίας έφταναν εκεί πριν φτάσουν οι άντρες στις γυναίκες τους. Επειδή κάποιοι από τους 150 άντρες της μιας πλευράς είναι παντρεμένοι με κάποιες από τις 30 γυναίκες της άλλης πλευράς, φτάχτηκε στον τοίχο ένας φεγγίτης σε άπταιστα γερμανικά: μπουφές.
Φυσικά οι άντρες επισκέπτονται τις γυναίκες τους παρά τα προειδοποιητικά σήματα στα γερμανικά και στα ελληνικά και η διεύθυνση είναι έτοιμη να επέμβει. "Καταστρέφει την καλή διάθεση στης επιχείρηση."
"Ναι, και το Σάββατο ο άντρας μου είναι εκεί, και την Κυριακή, και μιλάμε, και μετά λεει αυτή από απέναντι, γιατί ο άντρας σου είναι εκεί, ο δικός μου δεν είναι. Και στο άλλο κρεβάτι κάθεται ίσως κάποια άλλη με το δικό της άντρα και ακόμα μία. Και μετά καθόμαστε εκεί με τον άντρα μας και θέλουμε να πάμε κάπου οπουδήποτε και δεν έχουμε κάπου να πάμε μέσα. Μετά πάμε σινεμά ή στην πόλη και μιλάμε για όλα."
Τώρα εννέα μηνών έγκυος: "Δεν θα μας δώσουν δωμάτιο.", "Και με το παιδί;" "Το παιδί πρέπει να πάει σε μια γυναίκα. Θα δω τι θα κάνω.".................................................
.
Απόσπασμα από ρεπορτάζ της Ούλρικε Μάϊνχοφ για τους μετανάστες στο περιοδικό "Κονκρέτ" που διηύθυνε.
Τεύχος 11, 1966.
Από το βιβλίο: "Γερμανία, Γερμανία...μεταξύ άλλων" Εκδόσεις Yafka books

Δυστυχώς, αυτοί είμαστε!!!

2011-03-10T08:31:00.003+02:00

Χθες το βράδυ στη Βουλή έλαμψε σε όλο του το μεγαλείο αυτό που λέμε πελατειακό κράτος και κράτος της διαφθοράς. Όλοι οι βουλευτές των δυο κομμάτων της εξουσίας συν Λάος που πήραν το λόγο, επέπεσαν λαύροι στο καταρρακωμένο ήδη νομοσχέδιο για την προστασία των περιοχών Natura, για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα των ψηφοφόρων τους που δεν χορτάσανε ακόμη από τσιμέντο και θέλουνε να οικοδομήσουν και μέσα στους ερωδιούς και τις χελώνες που μείνανε ακόμη στον έρημο τούτο τόπο. Πράγμα αδιανόητο βέβαια για οποιοδήποτε ευρωπαϊκό κράτος.

Αυτοί είμαστε, όμως, αγαπητοί συμπατριώτες και ας μην τα ρίχνουμε όλα στους ξένους και τους ισχυρούς για την κακή μας μοίρα. Και πιο καλά θα μας εξέφραζε η α' ευχή του Κάλβου από την ΕΚΤΗ ΩΔΗ:

Της θαλάσσης καλήτερα

φουσκωμένα τα κύματα

να πνίξουν την πατρίδα μου

ωσάν απελπισμένην,

έρημον βάρκαν.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΓΥΝΑΙΚΕΣ!!!

2011-03-08T10:58:00.004+02:00

Με αφορμή τη σημερινή Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας θα ήθελα εκτός από τις ευχές μου για ένα καλύτερο αύριο προς την αυτονόητη ισότητα των δύο φύλων που δυστυχώς έχει πολύ δρόμο ακόμη να διανύση και όχι μόνο στις εμφανώς οπισθοδρομικές κοινωνίες, θα ήθελα να παραθέσω και κάποιες σκέψεις μου για την παρουσία των γυναικών στις κοινωνικές εξεγέρσεις.

Ένα στοιχείο που πάντα με γοήτευε και με συγκινούσε γιατί αποτελούσε για μένα το ασφαλέστερο κριτήριο για το δίκαιο μιας κινητοποίησης. Μην κοιτάτε, εμείς οι άντρες διακατεχόμαστε από μια επιθετικότητα και μια πιο εύκολη εξεγερσιακή λογική, ενώ η γυναίκα που θα βγει στο δρόμο να φωνάξει και να συγκρουστεί με την εξουσία, θα το κάνει μέσα από πιο πολύπλοκες και βαθυστόχαστες διεργασίες διακινδυνεύοντας συγχρόνως και πιο πολλά πράγματα.

Γι' αυτό και είναι πολύ ελπιδοφόρο το ότι η συμμετοχή των γυναικών στις εξεγέρσεις της Βόρειας Αφρικής και της Αραβίας είναι δυσανάλογα μεγαλύτερη από την κοινωνική θέση που κατέχουν στις κοινωνίες αυτές.

Περί χρεοκοπίας ακροθιγώς!!!

2011-03-01T09:12:00.006+02:00

Λένε πως τα νούμερα δεν βγαίνουν. Και αυτό με άλλα λόγια ονομάζεται: χρεοκοπία! Ένας όρος που εδώ και χρόνια είναι μια λέξη ρουτίνας όταν μιλάμε για το εμπόριο. Υπάρχουνε μάλιστα και μελετημένες σε αυτό χρεοκοπίες που αποφέρουν μεγάλα οφέλη στους εμπνευστές τους. Μα όταν μιλάμε για κράτος και εθνική οικονομία όσο απαλυντικούς προσδιορισμούς και να βάζουμε μπροστά από την κρίσιμη λέξη: «ελεγχόμενη χρεοκοπία», «προγραμματισμένη χρεοκοπία» και τα λοιπά και τα λοιπά, το πράγμα παίρνει διαστάσεις δραματικές και ανεξέλεγκτες για τις οποίες δεν θέλω να υπεισέλθω σε λεπτομέρειες αφού σε τέτοια πράγματα άλλωστε και δεν μπορεί κανείς να κάνει ακριβείς προβλέψεις αλλά το κυριώτερο: μας διαβάζουν νέα παιδιά και θα είναι κρίμα και άδικο να σκουραίνουμε έτι περαιτέρω το μέλλον τους με πιο ζοφερές εκδοχές όσο και αν φαίνεται να έχουν αυτές το στοιχείο της βεβαιότητας.
Εγώ μάλιστα πιστεύω ότι αν δεν αναχαιτιστεί η ορμή του παγκόσμιου καπιταλισμού και η αχαλίνωτη τάση του προς την ανεξέλεγκτη κερδοσκοπία, κοινή θα είναι η μοίρα μας όλων των κρατών και των λαών της λεγόμενης Δύσης και ότι αν εμείς εδώ λόγω επιπλέον προβλημάτων βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή στην πρώτη γραμμή, δεν θα αργήσει και η σειρά και των υπολοίπων όχι μόνο των αδύναμων αλλά και των εμφανιζόμενων σήμερα ως εύρωστων οικονομιών. Αφού όλα είναι αλληλένδετα στην οικονομία και τα ντόμινα δεν αποτελούν «προνόμιο» του τρίτου κόσμου.
Μόνο που η κατάσταση τότε θα έχει στοιχεία πρωτοφανή για την ανθρώπινη ιστορία: θα είμαστε γεμάτοι με υλικά αγαθά ( πολλά σπίτια, πολλά αυτοκίνητα, άπειρα μηχανήματα και άπειρες συσκευές) και δεν θα έχουμε να φάμε!
Και όλη αυτή η «σωματοποιημένη» ανθρώπινη εργασία που μας στέρησε ελεύθερο χρόνο και πνευματική ενασχόληση, θα μας είναι πλέον άχρηστη και θα βαραίνει τα πράγματα πιο πολύ. Θα συνιστά επιπλέον και την απτή απόδειξη του λεγόμενου καταναλωτισμού, της κατανάλωσης δηλαδή του περιττού, που με τόσο ζήλο και θρησκευτική ευλάβεια ακολουθήσαμε τα τελευταία χρόνια.

Mουαμάρ Καντάφι: Προσβάλλουμε πάσχοντες συνανθρώπους μας όταν τον αποκαλούμε σχιζοφρενή!!!

2011-02-25T10:43:00.006+02:00

Ένα καθήκι του κερατά ένας αρχομανής δολοφόνος ένας μέτρ της εξουσίας είναι ο άνθρωπος και τίποτα άλλο. Και αν έφθασε εδώ που έφθασε ένα μεγάλο μέρος το οφείλει σε εμάς τους μεγαλύτερους που παγιδευμένοι τότε, στην αρχή της αναρρίχησης του στην εξουσία, από τα ψυχροπολεμικά διλλήματα της εποχής είχαμε σπεύσει να τον εντάξουμε στο λεγόμενο «αντιϊμπεριαλιστικό μέτωπο» γιατί τα είχε βάλει με τους Αμερικάνους!
Ήτανε βλέπετε η εποχή των απλουστεύσεων και «ο εχθρός του εχθρού μου ήτανε φίλος μου» μιας και εμείς εδώ στην Ελλάδα με τη δικτατορία είχαμε εκείνη την εποχή ανοιχτές πληγές με τους υπερατλαντικούς «συμμάχους» μας. Το έπαιξε ο τύπος και έξυπνα: στην αρχή ζήτησε τεχνική υποστήριξη από τους σοβιετικούς έβγαλε και το «Πράσινο Βιβλίο» κατά τα πρότυπα του «Κόκκινου Βιβλίου» του Μάο, όπου μέσα από ένα νεφελώδες ιδεολογικό μπουρδολόγημα μιλούσε για την εξουσία των μαζών την περιβόητη «Τζαμαχιρία» αυτή που σήμερα την πολυβολεί από θάλασσα και από αέρος και την πνίγει στα ποτάμια του αίματος.
Κινήθηκε πάντοτε μεθοδικά και μετά την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ άρχισε να προσεγγίζει την μέχρι τότε τρισκατάρατη Δύση για να διατηρηθεί στην εξουσία. Υπέγραψε συμφωνίες με Αμερικάνους Εγγλέζους Γάλλους και Ιταλούς που χρειαζόντουσαν τα πετρέλαια του και γράφουν ως συνήθως στα παλαιότερα των υποδημάτων τους τα περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τέτοια.. Ενώ παράλληλα καλλιεργούσε την οικογενειοκρατία δίνοντας ύψιστα αξιώματα στα βλαστάρια του.
Είναι μεγάλη για μένα η έκπληξη από την τόσο μαχητική εξέγερση του λαού της Λιβύης γιατί εδώ πρόκειται για το πιο σκληρό στρατοκρατικό καθεστώς με πραιτωριανούς και μισθοφόρους που δεν έχει καμία σχέση με τα άλλα διεφθαρμένα αραβικά καθεστώτα. Και ήμουνα σίγουρος, όπως έχει γίνει πολλές φορές μέχρι σήμερα στην ιστορία, ότι ένας τόσο αρχομανής και μεθοδικός τύραννος δεν θα βίωνε εν ζωή αυτά που βιώνει και ότι οι οποιεσδήποτε καθεστωτικές αλλαγές θα έπονταν του φυσικού του θανάτου. Δεν βλέπετε τι ύπουλο παιχνίδι παίζει ακόμη και τώρα: κατηγορεί για την Εξέγερση την Αλ Κάϊντα μήπως και τούτη τη τελευταία στιγμή βρει κάποιο ανέλπιστο στήριγμα προς τη Δύση!
Γι’ αυτό και αποκτά τις διαστάσεις μεγαλειώδους ιστορικού γεγονότος η ηρωϊκή εξέγερση του λαού της Λιβύης που κάτω από την μπότα του πιο τυραννικού καθεστώτος που γέννησε η μεταπολεμική ανθρωπότητα, υψώνει τα στήθη τα χέρια και τα κορμιά αψηφώντας το θάνατο και τα πολυβόλα. Με μπροστάρηδες όπως φαίνονται στις εικόνες τα νέα αγόρια και τα κορίτσια, τους χειριστές των pc και του internet που όπως δείχνουν τα πράγματα θα είναι πλέον το όπλο των αδυνάτων.
Και σαν φόρο τιμής στους γενναίους αυτούς ανθρώπους και στους πολυάριθμους νεκρούς τους θα κλείσω με την ανάρτηση ενός τραγουδιού από το you tube το ίδιο τραγούδι που τους αφιέρωσε στο ξεκίνημα της χθεσινής ραδιοφωνικής του εκπομπής ο εξαίρετος συνάδελφος μας κ. Προκόπης Δούκας:

Γιατί δυσκολεύομαι πλέον να γράφω;!!!

2011-02-19T11:49:00.006+02:00

Στη «Δίκη» του Κάφκα έκπληκτος ο τραπεζικός υπάλληλος Τζότζεφ Κ. ξυπνάει ένα πρωί από δυο παρείσακτους τύπους που του ανακοινώνουν ότι τελεί υπό κράτηση και ότι πρέπει να τους ακολουθήσει μέχρι τον Ανακριτή. Σε μένα τις προάλλες συνέβη κάτι χειρότερο: άπειρες σκέψεις "παρείσακτες" με καθήλωσαν πρωί-πρωί με τα πολλά και αμείλικτα ερωτήματα τους, δημιουργώντας μου μια παραλυτική διάθεση -και από την οποία ακόμη δεν έχω συνέλθει- σε σχέση με μια ανάρτηση που δούλευα στο μυαλό μου.
Αφορμή γι’ αυτές τις σκέψεις: η ειδησεογραφία της προηγούμενης που με άφησε έκπληκτο και που έλεγε ότι το υπουργείο Περιβάλλοντος πήρε πίσω τα εμπόδια δόμησης που είχε βάλει στο νομοσχέδιο για τις περιοχές Natura και αυτό κάτω από ισχυρότατη πίεση της λαϊκής βάσης μέσω των εκλεγμένων τους βουλευτών.
Γιατί αυτή είναι μια «σκαστή» όπως λένε στη δημοσιογραφική ορολογία, περίπτωση που θέτει επιτακτικά το παλαιό αλλά επίκαιρο πάντα ερώτημα: με ποιους συμπορευόμαστε στους κοινωνικούς αγώνες και μέχρι ποιο σημείο είναι διατεθειμένος ο καθένας να προχωρήσει. Κάτι που αν εθελοτυφλείς μπορεί να σε παρασύρει και να ονειρεύεσαι καταλήψεις χειμερινών ανακτόρων και ανατροπές ενώ ο άλλος δίπλα σου που τώρα θίχτηκε και φωνάζει θέλει μονάχα να τη «γαζώσει»!
Και στη σημερινή συγκυρία το θέμα του Περιβάλλοντος μπορεί να μην παίζει σε πρώτη γραμμή, αφού οι προτεραιότητες της ισοπέδωσης των εργασιακών κατακτήσεων προηγούνται, είναι όμως ενδεικτικό του «κοινωνικού ήθους» που διακατέχει τον καθένα μας και το οποίο με την κρίση των τελευταίων δύο ετών θα έπρεπε να είχε σφυρηλατηθεί από μια διαδικασία αναστοχασμού της ζωής μας και των προτύπων μας. Κάτι παρόμοιο, δηλαδή, με αυτό που παρατηρείται στις κηδείες εκεί που όλοι μουρμουρίζουμε «τι είναι η ζωή;» και «τίποτα δεν είμαστε» και αμέσως μόλις βγούμε από το νεκροταφείο τα ξεχνάμε, αλλά εδώ όχι μόνο δεν έχει τελειώσει ακόμη η «κηδεία» αγαπητοί μου συμπατριώτες, δεν ξέρουμε ακόμη ούτε τις διαστάσεις και τα μεγέθη της και θέλουνε κάποιοι δόμηση στη Natura;
Ας το δούμε λιγάκι και από την απλή λογική της αρχαίας ρήσης: «ουδέν κακόν αμιγές καλού» που λέει ότι ας βγει μέσα από την οικονομική ύφεση και κάτι θετικό για τη χλωρίδα και την πανίδα αυτής της όμορφης χώρας μας που της αλλάξαμε τα φώτα με τις καταπατήσεις και τα αυθαίρετα και καβαλήσαμε με τσιμέντο όλους τους λόφους και τις παραλίες της, νισάφι πιά! Ας πάρει και η φύση μας μιαν ανάσα! Ας αφήσουμε λίγο χορτάρι και κανα πουλάκι για τα παιδιά μας!

Ένα ποίημα αυταπάρνησης!!!

2011-02-06T19:00:00.004+02:00

ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΝΩΝΥΜΟ ΚΟΣΜΟ

Χρόνια τώρα βλέπω μία όμορφη νέα γυναίκα
κάθε πρωί να βοηθάει τον σύζυγο της
να μπει στο αυτοκίνητο. Μένουν στη διπλανή πολυκατοικία, ωστόσο
δεν ξέρω τίποτα γι’ αυτούς. Εργατικό ατύχημα
ή αυτοκινητιστικό…; Πόσες δεν άφησαν τους άντρες τους
για κάτι πολύ πιο ασήμαντο κι’ εκείνη, δες –
ανοίγει την πόρτα του αμαξιού, βάζει πίσω τις πατερίτσες
και την τσάντα, βολεύει
τα τρία τους παιδιά, σκουπίζει
τα τζάμια, θαμπά από την πάχνη,
υπάρχει στις κινήσεις της υπομονή και φυσικότητα,
στο πρόσωπο της δεν διακρίνεις
ίχνος κατήφειας ή στενοχώριας.
Με παραξενεύει μόνο
που ενώ τα κάνει όλα αυτά ούτε ματιά δεν ρίχνει γύρω της –
είναι γιατί δεν έχει χρόνο,
επειδή τα κάνει όλα μόνη,
ή μήπως θωρακίζεται
για να προλάβει κάποιο πλήγμα;

Jan Zambor (1947 - ) Σλοβάκος ποιητής.
Μετάφραση από τον Κάρολο Τσίζεκ περιοδικό Πλανόδιον τεύχ. 47.

Φωτογραφία: Ανεμώνη των Λευκών Ορέων από το:www.kretakultur.dk

Τυνησία Αίγυπτος Υεμένη Αλγερία…και λοιπές εξεγέρσεις αδιεξόδου!!!

2011-01-29T11:49:00.005+02:00

Όταν βλέπετε εξεγερμένους διαδηλωτές να υποδέχονται με λουλούδια τις στρατιωτικές δυνάμεις, την πιο ανελεύθερη έκφραση δηλαδή κάθε κρατικής εξουσίας, πέρα από την τηλεοπτικά πιασάρικη συγκινησιακή φόρτιση της εικόνας, για ένα να είστε βέβαιοι: τον ταχύτατο εκφυλισμό της πορείας των γεγονότων και τη διάψευση των ελπίδων! Και τούτο γιατί τέτοιες εκδηλώσεις δείχνουν ανάγλυφα το στοιχείο της αυθόρμητης έκρηξης και ότι μέσα στην απελπισία τους ψάχνουν οι άνθρωποι από κάπου να πιαστούν.

Άλλωστε αυτό είναι ένα έργο που το είδαμε να παίζεται και εδώ κοντά μας- Σερβία Ουκρανία Γεωργία. κλπ.- πολλές φορές τα τελευταία χρόνια και πάντα με την ίδια κατάληξη. Γιατί δεν υπάρχει πια το όραμα της κοινωνικής ανατροπής και της Επανάστασης. Όλα παίζονται μέσα στο πλαίσιο της Φιλελεύθερης Οικονομίας και της Οικονομίας της Αγοράς.
Βγαίνουν οι άνθρωποι στο δρόμο κάτω από τα έντονα οικονομικά προβλήματα της οικονομικής κρίσης και πρώτα-πρώτα στα μονολιθικά και απαρχαιωμένα αυτά καθεστώτα, νομίζοντας ότι με την αλλαγή των διεφθαρμένων ηγεσιών θα επέλθει και κάποια βελτίωση την ίδια στιγμή που οι υπεύθυνοι για την κρίση μηχανισμοί του παγκόσμιου καπιταλιστικού και τραπεζικού συστήματος παραμένουν ανέπαφοι.
Η Οικονομία της Αγοράς οργιάζει κυρίαρχη και αλώβητη! Μέχρι του σημείου να βλέπουμε τις ηγεσίες των οικονομικά ισχυρών του πλανήτη να τάσσονται ακόμη και υπέρ των εξεγερμένων γιατί τόσο ξεπερασμένα καθεστώτα αποτελούν εμπόδιο στην πλήρη δική τους κυριαρχία!
Η έλλειψη μιας άλλης, επαναστατικής προοπτικής βαραίνει όχι μόνο αυτούς τους ανθρώπους αλλά και ολόκληρη την ανθρωπότητα. Και ας ψελλίζει η Αριστερά τα ουτοπικά της ιδεολογήματα. Τη χρεοκοπία του «Υπαρκτού Σοσιαλισμού» θα την πληρώνουμε για καιρό ακόμα. Τα οράματα που παλιά εμπεριείχαν το στοιχείο της βεβαιότητας και έδιναν οι άνθρωποι μπροστά στα εκτελεστικά αποσπάσματα τη ζωής τους σίγουροι για τον καινούργιο κόσμο που θα ξημέρωνε, ανήκουνε πλέον στη σφαίρα του μύθου. Και μένει πια μόνο ο αγώνας για αξιοπρέπεια.
Κακά τα ψέματα αλλά εάν υπάρχει σήμερα για την παγκόσμια οικονομική τάξη μια απειλή, αυτή ακούει στο όνομα του ισλαμικού φονταμενταλισμού: Ταλιμπάν Χεζμπολάχ και Αλκάϊντα, μια επανάσταση δηλαδή προς το πίσω! Γι αυτό και πάνω στο θέμα αυτής της καταστολής, Αμερική, Ευρώπη, Ρωσία και Κίνα συμπλέουν! Γι’ αυτό και έσπευσαν να στείλουν αμέσως στην Αίγυπρο ρεζέρβα τον Ελ Μπαραντέϊ προς αποφυγή κάποιου κενού εξουσίας γιατί στην Αίγυπτο ελλοχεύει η οργάνωση των «Αδελφών Μουσουλμάνων»!
Αν και τελευταία από ότι φαίνεται, όλες αυτές οι αιρέσεις του αίματος και του σκότους, μετά από δεκαετές και πλέον αιματοκύλισμα αθώων φτωχών ομοθρήσκων, φαίνονται να έχουν χάσει την εμπιστοσύνη των πλατιών μαζών και την αίγλη που είχαν στο ξεκίνημα τους.
Παρ’ όλα αυτά: το πανανθρώπινο αίτημα για έναν άλλο κόσμο δικαιότερο και καλύτερο πάντα θα υπάρχει και μέρα με τη μέρα από εδώ και μπρος που όλο και πιο συχνά οι υποσχέσεις του καταναλωτικού παραδείσου θα διαψεύδονται και το περιβάλλον θα καταστρέφεται, το αίτημα αυτό θα γίνεται πιο επιτακτικό. Το πώς θα γίνει και εφικτό, αφήνεται στο αβέβαιο αύριο και στις εκπλήξεις της Ιστορίας!
Αρκεί να παλεύουμε!

Οι μετανάστες στη Νομική και η υποκρισία που περισσεύει!!!

2011-01-25T22:14:00.009+02:00

Η φράση: «οι διυλίζοντες τον κώνωπα, την δε κάμηλον καταπίνοντες» από το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, βρίσκει από τα δελτία των τηλεοράσεων για τα παρ’ ημίν τεκταινόμενα τις τελευταίες μέρες και ώρες, όλη την παραβολική της επαλήθευση! Γιατί πώς να εξηγήσει κανείς αυτό το μιντιακά υποκινούμενο και από τα περισσότερα κόμματα επικροτούμενο μένος εναντίον μιας άστοχης, εσφαλμένης -ή όπως αλλιώς θέλετε πείτε την- ενέργειας κάποιων απελπισμένων ανθρώπων, συνεπικουρούμενης ή καθοδηγούμενης από μερικούς Έλληνες φοιτητές και που έφτασε να παίζει ως πρώτη είδηση επισκιάζοντας ακόμη και το μακελειό της Μόσχας!
Την ίδια ώρα που βλέπουμε να παραγράφεται ή να συγκαλύπτεται –όπως έγινε και με αυτό του Βατοπεδίου- το τεράστιο σκάνδαλο της Ζήμενς με τις ολέθριες συνέπειες του στην εθνική μας οικονομία. Όπως και τα τόσα και τόσα άλλα φαγοπότια από υπουργούς και υψηλά ιστάμενους δημόσιους λειτουργούς που μας έφτασαν στην χρεοκοπία και έφεραν τους τροϊκανούς –αυτούς δηλαδή που μας λάδωναν για να μας πουλήσουν τεχνολογία- για να μας σώσουν και να μας πάρουν τελικά, στην κυριολεξία, τα σώβρακα! Να μας γυρίσουν στον εργασιακό μεσαίωνα και να αφαιρέσουν από τους νέους κάθε ελπίδα για το αύριο, με τα νομοθετήματα ενός κόμματος που επαγγέλλεται τον …σοσιαλισμό!
Και είναι το ίδιο τα αδικήματα των κουστουμαρισμένων τέως αυτών λειτουργών που καταπατήσανε τον όρκο τους, τα πιάσανε χοντρά και κυκλοφορούνε τώρα ελεύθεροι και βγαίνουνε στα κανάλια και κόπτονται για την αθωότητα τους την ίδια ώρα που εξ’ αιτίας τους κάποιες δεκάδες χιλιάδες άνεργοι προστίθενται κάθε μήνα στην ανεργία και στην κατάθλιψη και που θα έπρεπε να μας κάνουν Τυνησία από καιρό;
Είναι το ίδιο με αυτό που κάνανε –αυτήν την απερισκεψία την ασχημία έστω- κάποια ανιδιοτελών προθέσεων παιδιά της Ανταρσύας και του Σύριζα και που είναι ηλίου φαεινότερο ότι τα κίνητρα τους μόνο ταπεινά δεν ήταν; Ούτε και σε κομματικά οφέλη –όπως μας διαβεβαιώνουν οι φωστήρες δημοσιογράφοι μας- μπορεί να αποσκοπούσαν μιας και μέσα σε αυτήν την ξενοφοβική θύελλα που σαρώνει τελευταία την κοινωνία μας, μόνο ωφελημένα δεν θα βγουν τα κόμματα τους! Δεν βλέπετε πως τους την πέσαν όλοι;
Για ας ηρεμήσουμε λιγάκι ρε παιδιά -θα λυθεί το ζήτημα- και ας δούμε τα πράγματα με ψυχραιμία! Δεν λαϊκίζω τη λογική, νομίζω, πως βάζω μπροστά. Αλλού βρίσκονται οι υπεύθυνοι και οι αυτουργοί του μαύρου μέλλοντος μας.

Tώρα χρειάζεται το βιβλίο!!!

2011-01-21T10:51:00.002+02:00

Οι παλιοί βιβλιοπώλες που έχουνε ζήσει στο χώρο πολλές καταστάσεις καθώς και οι στατιστικές, συμφωνούν σε ένα πράγμα: ότι η ανάγνωση των βιβλίων στις δύσκολες εποχές γνωρίζει μια πρωτοφανή για τα οικονομικά δεδομένα άνθηση! Και τούτο συμβαίνει, νομίζω, γιατί το βιβλίο γενικότερα, είτε με τη μορφή της Λογοτεχνίας –ποίησης και πεζογραφίας- είτε της Ιστορίας Λαογραφίας Ψυχολογίας Φιλοσοφίας Αστρονομίας και των άλλων επιστημών, θα αποτελεί για τον άνθρωπο ένα μόνιμο λιμάνι καταφυγής και ένα ανοιχτό παράθυρο σε όνειρα και ελπίδες, ιδίως σε δύσκολες καταστάσεις.
Όλη αυτή η συσσωρευμένη σοφία του παρελθόντος και του παρόντος όλες οι καταδύσεις στα απύθμενα βάθη και πάθη της ανθρώπινης ψυχής, οι συμπεριφορές λαών και ανθρώπων που κατοίκησαν αυτόν εδώ τον πλανήτη, οι εξεγέρσεις και οι θυσίες, το αχανές σύμπαν που μας περιβάλλει, οι επιστήμες, οι σκέψεις της λογικής και του παράλογου όλη αυτή η γοητευτική πανσπερμία του ανθρώπινου μεγαλείου πάντα θα γοητεύει αυτόν που θα γίνεται κοινωνός της.

Και, κακά τα ψέματα, όταν υπάρχει κάποια σχετική ευμάρεια και πρωτοκαθεδρία των υλικών απολαύσεων, όλα τα προηγούμενα περνάνε σε δεύτερη μοίρα γιατί συνηθίζουμε να νιώθουμε πανίσχυροι και προσκυνάμε τότε μόνο τον Μαμωνά! Μα όταν αγριέψουν τα πράγματα και μας έρθει ο ουρανός σφοντύλι, νιώθουμε την ανάγκη να ρίξουμε μια ματιά και στο πάρα πέρα! Να πιάσουμε στα χέρια μας ένα βιβλίο να δούμε ένα άλλο βλέμμα στη ζωή να μάθουμε και να συγκινηθούμε.
Και μην κοιτάτε που οι μεγάλοι εκδοτικοί οίκοι έχουν προβλήματα. Με αυτούς συμβαίνει ότι και με τις μεγάλες ομάδες του ποδοσφαίρου που ενώ αυτό ανθεί οι κολοσσοί του χρεοκοπούν. Η Λίβερπουλ, η Ρεάλ και η Μπαρτσελόνα ταλανίζονται από τεράστια χρέη γιατί στα πλαίσια ενός άγριου ανταγωνισμού κατασπατάλησαν θηριώδη ποσά για μεταγραφές που δεν τα αντέχουν. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και με τους μεγάλους εκδότες που κυνήγησαν πανάκριβες «μεταγραφές» γνωστών συγγραφέων και δικαιώματα παγκόσμιων μπεστ σέλλερ. Ενώ οι μικροί πάνε πολύ καλά σε σχέση με την κρίση. Διάβαζα πρόσφατα ότι στην Ιταλία οι μικροί εκδοτικοί οίκοι είχαν την τελευταία διετία μια αύξηση στις πωλήσεις τους της τάξης του 41%. Και τούτο γιατί από ανάγκη οι μικροί εκδότες το ψάχνουν το πράγμα πιο πολύ και είτε καταφεύγουν σε κλασσικά βιβλία που δεν έχουν δικαιώματα αλλά πάντα θα διαβάζονται, είτε βρίσκουν ενδιαφέροντες και πολύ καλούς συγγραφείς λιγότερο ηχηρών ονομάτων.
Και θα ήθελα, επί τη ευκαιρία, για όσους από εσάς κατοικούν στην Αθήνα ή σκέπτεστε να έρθετε το επόμενο δεκαήμερο, να περάσετε μια βόλτα από την παράγκα της Πλατείας Κλαυθμόνος που ανοίγει σήμερα με τα στοκ και να βρείτε ό,τι βιβλίο θέλετε σε πολύ μα πάρα πολύ προσιτές τιμές.
Σας συνιστώ δε να αποφεύγετε τα ογκώδη της τρέχουσας επικαιρότητας και να προτιμάτε τα κλασσικά και αν δεν ξέρετε τον ή την συγγραφέα και φοβάστε να το ρισκάρετε καλό είναι να ρίχνετε μια ματιά στο βιογραφικό του: Όσο πιο παλιά η ημερομηνία γέννησης –και εξ’ αυτού η αντοχή του στο χρόνο- τόσο μεγαλύτερη σιγουριά ότι δεν πετάξατε τα λεφτά σας. Εγώ πέρυσι με αυτό το σκεπτικό και τιμή ένα(1) Ευρώ, έπεσα πάνω σε ένα αριστούργημα παρ’ ότι δεν γνώριζα τη συγγραφέα. Και μιλάω για την Αμερικανίδα Κάρσον Μακ Κάλλερς (1917-1967) και την εκπληκτική νουβέλα της: «Η Μπαλάντα του Λυπημένου Καφενείου» σε μετάφραση Μένη Κουμανταρέα.
.
.
ΥΓ: όταν μιλάω για βιβλία μιλάω για τέτοια από χαρτί που τα πιάνεις στα χέρια σου και τα ξεφυλλίζεις και τα χαϊδεύεις και δεν μιλάω, βέβαια, για e-books της μικρής οθόνης που θέλω να πιστεύω ότι δεν θα ευδοκιμήσουν.

Θεατρικά παράδοξα!!!

2011-01-12T20:21:00.002+02:00

Διάβασα προχτές στην εφημερίδα ότι κάποιο θεατρικό σχήμα της Αθήνας ανεβάζει σε θεατρική παράσταση το έργο του Χίτσκοκ: «Ψυχώ»! Ο ίδιος σκηνοθέτης , λέει το ρεπορτάζ, είχε ανεβάσει πιο πριν και το έργο του Βιμ Βέντερς: «Τα φτερά του Έρωτα». Σε κάποια άλλη σκηνή της πρωτεύουσας παίζεται το «Κουρδιστό Πορτοκάλι», κάπου αλλού το «Μαριχουάνα στοπ!» του Δαλιανίδη.
Και όσοι παρακολουθούν τα θεατρικά πράγματα θα έχουν διαπιστώσει ότι τελευταία όλο και διολισθαίνουμε σε γνωστούς και ελκυστικούς τίτλους από τις λοιπές τέχνες που μόνο αμιγώς θεατρικά έργα δεν είναι. Όπως συμβαίνει και με τα κλασικά μυθιστορήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Ακόμη και τον ερωτισμό του «Εραστή της Λαίδης Τσάτερλυ» αυτό το αισθησιακό αριστούργημα του Ντ. Χ. Λώρενς με τις πολλές περιπτύξεις, έκριναν κάποιοι σκόπιμο να το ανεβάσουνε στη σκηνή. Επίσης και βιογραφίες γνωστών προσώπων παίρνουν τον τίτλο της θεατρικής παράστασης.
Δεν είμαι και ειδικός περί τα θεατρικά, καλοί είναι οι πειραματισμοί αλλά και εκείνο το ρημάδι το εισιτήριο μωρέ παιδί μου: στοιχίζει πλέον ένα μεροκάματο με τα …τροϊκά δεδομένα και που να το διακινδυνεύσεις σε πειραματισμούς!
Γιατί όπως ξέρουμε όλοι: από την αρχαία τραγωδία μέχρι και σήμερα, η θεατρική δραματουργία είναι πολύ υψηλή τέχνη και απαιτεί ένα ιδιαίτερο ταλέντο από αυτούς που θα συνθέσουν ένα θεατρικό κείμενο. Πρέπει μέσα από σύντομους διαλόγους ή μονολόγους να αποδοθούν ανάγλυφα: ανθρώπινοι χαρακτήρες, αβυσσαλέες ψυχικές καταστάσεις και έντονα ηθικά διλήμματα. Κάτι που εκτός από τα αμιγώς θεατρικά έργα ενυπάρχει και στα πεζογραφήματα της μικρής φόρμας γι' αυτό και δεν είναι τυχαίο που αρκετοί μεγάλοι θεατρικοί συγγραφείς όπως π.χ. ο Τσέχωφ, ο Πιραντέλο, ο Τένεσυ Ουίλιαμς, έγραψαν και αριστουργηματικά διηγήματα. Ή το αντίθετο: Διηγήματα μεγάλων συγγραφέων –και θα αναφέρω από τους παλιούς το Γ. Βιζυηνό και τους σύγχρονους τον Σ. Δημητρίου- γίνονται πολύ πετυχημένες θεατρικές παραστάσεις.
Αλλά ένα μυθιστόρημα ή μια κινηματογραφική ταινία (που έχει ως πρόσθετο όπλο τη δύναμη της εικόνας και του γκρο πλαν) δεν καταλαβαίνω πως μπορούν να μετασχηματιστούν σε θεατρική παράσταση.

Mοναστηράκι-Θησείο: Το Πανέμορφο Παζάρι της Κυριακής!!!

2011-01-09T23:48:00.006+02:00

Σήμερα βοήθαγε και ο καλός καιρός και το παζάρι των μεταχειρισμένων που ξεκινάει από το Μοναστηράκι και φτάνει μέχρι κάτω στη συμβολή της Ερμού με την Πειραιώς, ήτανε στις δόξες του!

Χιλιάδες κόσμου μέσα σε μια πανσπερμία χρωμάτων και αντικειμένων και σε προσφερόμενες τιμές από 50 λεπτά μέχρι 2 ευρώ τα περισσότερα, έσκυβαν πάνω από παλιά βιβλία, από ρούχα υφάσματα και δίσκους βινιλίου, γυαλικά κουζινικά μαχαιροπήρουνα, από CD DVD κινητά τηλέφωνα και εργαλεία ακόμη και πίνακες ζωγραφικής.

Οι πωλητές στην πλειοψηφία τους Πομάκοι και Τσιγγάνοι έχουν αναπτύξει διάφορες τεχνικές στο να λένε την τιμή ανάλογα με το αντικείμενο και τον πελάτη: έτσι όταν ρωτάς π.χ. για κάποιο βιβλίο και επειδή το θέμα δεν το κατέχουν, απαντούν σύμφωνα με την εμφάνιση του εξωφύλλου. Στους ζωγραφικούς πίνακες όμως έχω διαπιστώσει τελευταία μια πολύ σημαντική αλλαγή τακτικής: ενώ παλιά έλεγαν την τιμή ανάλογα με το δικό τους γούστο τώρα τελευταία έχουν αναπτύξει από διαίσθηση ως προς τα μοντέρνα έργα μια στρατηγική που βασίζεται στην εμφάνιση αυτού που τους ρωτάει. Ανάλογα με το στυλ και το ντύσιμο καθορίζεται και η τιμή!

Πάντως πρέπει να ομολογήσουμε ότι ο θεσμός αυτός πέρα από τη σημαντική οικονομική του σημασία -αυτό που είναι άχρηστο για κάποιον είναι χρησιμότατο για έναν άλλον- έχει και μεγάλη οικολογική αξία. Δεν πετιούνται πράγματα και δεν μολύνεται το περιβάλλον!

Γι' αυτό και από παράδοση ακμάζουν αυτά τα κυριακάτικα παζάρια σε όλες τις χώρες της Ευρώπης και της Βόρειας Αμερικής.

Μόνο που εκεί τα συναντάμε και στις μικρές πόλεις ενώ εδώ νομίζω ότι μόνο στην Αθήνα και τον Πειραιά γίνονται ή και κανένα στη Θεσσαλονίκη που δεν το ξέρω.

Μακάρι να διαλέγαμε, όταν έπρεπε, σαν τον Παπαδιαμάντη!!!

2011-01-01T20:23:00.003+02:00

Σε ένα αφιέρωμα που είχε προχθές η Ελευθεροτυπία στον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη, αναφέρεται μια εκπληκτική συνομιλία του στις αρχές του προηγούμενου αιώνα με τον διευθυντή της εφημερίδας «Νέον Άστυ» στον οποίο είχε πάει για να συζητήσουν τους όρους της μόνιμης συνεργασίας τους: να στέλνει δηλαδή ο Σκιαθίτης συγγραφέας τα διηγήματα του για δημοσίευση και να αμείβεται με μηνιαίο μισθό. Τον οποίο ο εκδότης όρισε στις 150 δραχμές. Ο κυρ Αλέξανδρος ακούγοντας το ποσόν έσκυψε το κεφάλι και δεν μίλησε. Ο άλλος νόμισε πως τα χρήματα ήτανε λίγα και τότε διαμείφθηκε μεταξύ τους ο ακόλουθος διάλογος:
--Αν σας φαίνονται λίγα κ. Παπαδιαμάντη να σας το κάνουμε 200 δραχμές.
--Μα τι λέτε; Οι 100 αρκούν!
Αυτή η προτασούλα του μεγάλου μας λογοτέχνη πέρα από το διδακτικό της χαρακτήρα για κάποιους σύγχρονους «ομότεχνους» του παγκοσμίως και παρ’ ημίν που κυνηγάνε το χρήμα, σίγουρα και δεν μπορεί να αποτελέσει οδηγό γενικής συμπεριφοράς, μιας και εκφωνήθηκε από έναν άνθρωπο αποκαλούμενο και κοσμοκαλόγερο για τον άκρως λιτό βίο που ζούσε.
Κρύβει όμως μια μεγάλη αλήθεια γιατί αποτελεί τον αντίποδα όλης αυτής της θεοποιημένης θύελλας του καταναλωτισμού που σάρωσε τις δυτικές κοινωνίες για αρκετές τώρα δεκαετίες και μας έφερε εδώ που μας έφερε.
Και όταν λέμε: καταναλωτισμός εννοούμε την κατανάλωση του περιττού! Κάτι που με εμπροσθοφυλακή τη διαφήμιση αποτέλεσε την αιχμή του δόρατος όλου του συστήματος της καπιταλιστικής Οικονομίας της Αγοράς, έφερε την εκτεταμένη και ανεπανόρθωτη περιβαλλοντική μόλυνση του πλανήτη μας και οδηγεί τους ανθρώπους που τον κατοικούν σε μεσαιωνικές συνθήκες δουλειάς! Με ατελείωτα χρονικά όρια εργασίας να ξεπερνάνε το «ήλιο με ήλιο» που λέγανε οι παλιοί και χωρίς καθόλου ελεύθερο χρόνο.
Ούτε ακόμη και για ένα κρασάκι στο ταβερνείο που σε καθημερινή βάση με το 100σταρικάκι του μπορούσε να πίνει ο Πατριάρχης των ελληνικών μας γραμμάτων!

Καλή Χρονιά και όπως λέει και ο Ελύτης:
«Όπου και να σας βρίσκει το κακό, αδελφοί,
όπου και να θολώνει ο νους σας
μνημονεύετε Διονύσιο Σολωμό
και μνημονεύετε Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη!»

Περί Δώρων!!!

2010-12-21T13:56:00.003+02:00

Τέτοιες μέρες κάθε χρόνο υπήρχε ο πυρετός και η ένταση των δώρων. Ότι παίρνανε οι άνθρωποι με το Δώρο Χριστουγέννων φρόντιζαν με τη σειρά τους να το εξαργυρώσουν σε δώρα προς τα αγαπημένα τους πρόσωπα. Από φέτος όμως τα πράγματα αλλάξανε δραματικά: ο 13ος μισθός έγινε πια μακαρίτης! Ακόμη και για τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα που είπανε πως δεν καταργείται, στην πράξη δεν καταβάλλεται από τους εργοδότες με το πρόσχημα της κρίσης και της ανέχειας γι' αυτό και η αυστηρή προειδοποίηση του Υπουργείου Απασχόλησης περί Αυτόφωρου και προσωπικής κράτησης για τους παραβάτες.

Έτσι τώρα όλο αυτό το οικοδόμημα μπαίνει σε νέες βάσεις και επειδή αυτά είναι έθιμα και συνήθειες παλιές που δεν καταργούνται από τη μια μέρα στην άλλη θα ήθελα εάν μου επιτρέπετε να δώσω κάποιες συμβουλές σωστής διαχείρισης των πραγμάτων:

Κατ' αρχήν έχουμε τα δώρα προς τα παιδιά που δεν μπορούνε να κοπούνε με τίποτα! Το μόνο που μπορεί να γίνει είναι μια μείωση της σπατάλης που γινότανε μέχρι τώρα και να στραφούμε σε δώρα κατασκευαστικά και δημιουργικής φαντασίας που είναι νομίζω και από τα φθηνότερα. Υπάρχουν επίσης και τα βιβλία.

Όσο για τους ενήλικους αποδέκτες που αντιλαμβάνονται την κατάσταση, τα πράγματα γίνονται ευκολώτερα και μπορούν να φτάνουν μέχρι και στη μη χορήγηση κάποιου δώρου. Ή εν ανάγκη να επιλεγούν κάποιες προσιτές λύσεις όπως ένα βιβλίο ολίγων σελίδων -ουκ εν τω πολλώ το ευ- που είναι οικονομικώτερο γιατί αυτή η μόδα με τα ογκώδη πολυσέλιδα συνδέεται με εμπορικά και μόνο κριτήρια. Μπορούμε επίσης αντί για μπιμπελό φρου-φρου και αρώματα να χαρίζουμε πιο χρηστικά πράγματα όπως είναι ένα μπουκάλι κρασί (βοηθώντας έτσι και τη χειμαζώμενη αγροτιά μας) η ακόμη και κάτι φαγώσιμο όπως τυρί γραβιέρα ή καπνιστό φιλέτο που δεν συνιστούν ντροπή για τη σήμερον ημέρα!

Με αυτά και άλλα σας εύχομαι να περάσετε καλά με τα αγαπημένα σας πρόσωπα αυτές τις ημέρες, να έχετε υγεία και αγωνιστική ετοιμότητα!

Γρηγόρης Ψαριανός: ο μαιτρ της υποκρισίας!!!

2010-12-16T15:09:00.010+02:00

Ο κ. Γρηγόρης Ψαριανός συνιστά μια ακόμη κλασσική περίπτωση ανθρώπου που εξαργύρωσε την μιντιακή του προβολή με το βουλευτικό αξίωμα. Ένα φαινόμενο δηλαδή αρκετά σύνηθες στην πολιτική πρακτική που έχει πάψει από καιρό να ξενίζει! Όπως δεν ξενίζει βέβαια και η μετάλλαξη του ανδρός από σούπερ ντούπερ επαναστάτη σε εκφραστή της Νοικοκυρεμένης...συγγνώμη, της Δημοκρατικής Αριστεράς ήθελα να πω, όταν θέλοντας να δώσει ένα χεράκι βοηθείας στο ...μνημονιακό μας συνονθύλευμα, τόνιζε με έμφαση ως υποψήφιος περιφερειάρχης τον αυτοδιοικητικό και μόνο χαρακτήρα των πρόσφατων εκλογών.

Εκείνο όμως που όχι μόνο ξενίζει αλλά και εξοργίζει για την υποκρισία που περισσεύει, είναι το ότι ο κύριος αυτός βγήκε χθες το βράδυ στη Βουλή πρώτος από όλους τους συναδέλφους του να καταγγείλει μετά βδελυγμίας τον - απαράδεκτο είναι γεγονός- ξυλοδαρμό του πρώην υπουργού κ. Χατζηδάκη από πολίτες, όταν όλοι εμείς οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ της πολιτικής, που τυχαίνει να παροικούμε και αυτήν της ΑΕΚ, γνωρίζουμε πολύ καλά ότι ο κ. Ψαριανός ήταν εδώ και χρόνια ο αρχιτέκτων και εμπνευστής όλων εκείνων των ασχημιών που εκπορεύονταν από τους ανεγκέφαλους "οριτζιναλιστές" κατά του Ντούσαν Μπάγεβιτς και που ξεκινούσαν από τις περί "βατράχου" ύβρεις, τις ειρωνίες για την άτεκνη σύζυγο του και κορυφώθηκαν με τον ξυλοδαρμό του Σερβοέλληνα προπονητή στο φιλικό του καλοκαιριού με την Καλλιθέα!

Αιδώς "Αργείε"!!!!

"Πήραν τ' Ανάπλι πήραν το / πήραν το Γαλαξείδι / το κάστρο της Μονεμβασιάς...." !!!

2010-12-10T21:25:00.008+02:00

Ας μου επιτραπεί το θρηνώδες ύφος του τίτλου στη σημερινή ανάρτηση, αγαπητοί αναγνώστες, γιατί δεν μπορώ να βρω πιο μεστά και περιεκτικά λόγια από αυτά του δημώδους μας άσματος για να περιγράψω αυτή την ισοπεδωτική καταιγίδα των εργατικών κατακτήσεων που σαρώνει αυτές τις μέρες τη χώρα μας.

Αυτά που τα τελευταία χρόνια γινόντουσαν στους χώρους δουλειάς μουλωχτά και μισοπαράνομα, από την Τρίτη 14/12 όχι μόνο αποκτούν πλήρη νομική κάλυψη και γίνονται νόμος του κράτους με ...σοσιαλιστική μάλιστα υπογραφή, αλλά ενισχύονται έτι περαιτέρω με αποτέλεσμα να καταργούνται στην ουσία όλα τα νομοθετημένα χρονικά όρια απασχόλησης, τα κατώτατα όρια των αμοιβών, η αποζημίωση απόλυσης και να διευρύνεται η δουλοκτητική ενοικίαση εργαζομένων.

Με άλλα λόγια: όλοι οι μεγάλοι αγώνες που έγιναν σε τούτα εδώ τα μέρη για καλύτερες και πιο ανθρώπινες συνθήκες δουλειάς και που με τόσο κόπο συγκέντρωσε ο μακαρίτης Γιάνης Κορδάτος στο ογκώδες πόνημα του ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ, φαίνονται τώρα σαν να πήγανε στράφι!

Θα τρίζουν τα κόκκαλα των πρωτοπόρων αγωνιστών της εργατικής τάξης όπως

ο Σταύρος Καλλέργης και

ο Αβραάμ Μπεναρόγια.

Θα τρίζουν τα κόκκαλα των χιλιάδων ανώνυμων αγωνιστών που έπεσαν κάτω από τις σφαίρες της εξουσίας. Θα τρίζουν τα κόκκαλα των μιναδόρων της Σερίφου, των καπνεργατών της Θεσσαλονίκης

των υφαντουργών του Βόλου, των λιμενεργατών της Καλαμάτας, των τραμβαγέρηδων της Αθήνας και όλων αυτών των αγοριών και κοριτσιών με ταπεινή καταγωγή που σήκωσαν και το βάρος της Εθνικής Αντίστασης πέφτοντας κάτω και από τις σφαίρες του κατακτητή!

Το δικό μας χρέος είναι να αποδείξουμε ότι τελικά: όλα αυτά δεν πήγανε στράφι!

"Κράτησα τη ζωή μου"!!!

2010-11-12T11:59:00.005+02:00

Γιώργος Σεφέρης, Επιφάνια, 1937

Τ’ ανθισμένο πέλαγο και τα βουνά στη χάση του φεγ-
γαριού
η μεγάλη πέτρα κοντά στις αραποσυκιές και τ’ ασφοδίλια
το σταμνί πού δεν ήθελε να στερέψει στο τέλος της μέρας
και το κλειστό κρεβάτι κοντά στα κυπαρίσσια και τα μαλ-
λιά σου
χρυσά· τ’ άστρα του Κύκνου κι’ εκείνο τ’ άστρο ό Αλδε-
βαράν.

Κράτησα τη ζωή μου κράτησα τη ζωή μου ταξιδεύοντας
ανάμεσα στα κίτρινα δέντρα κατά το πλάγιασμα της βροχής
σε σιωπηλές πλαγιές φορτωμένες με τα φύλλα της οξιάς,
καμιά φωτιά στην κορυφή τους· βραδιάζει.
Κράτησα τη ζωή μου˙ στ’ αριστερό σου χέρι μια γραμμή
μια χαρακιά στο γόνατο σου, τάχα να υπάρχουν
στην άμμο του περασμένου καλοκαιριού τάχα
να μένουν εκεί πού φύσηξε ό βοριάς καθώς ακούω
γύρω στην παγωμένη λίμνη την ξένη φωνή.
Τα πρόσωπα πού βλέπω δε ρωτούν μήτε ή γυναίκα
περπατώντας σκυφτή βυζαίνοντας το παιδί της.
Ανεβαίνω τα βουνά· μελανιασμένες λαγκαδιές ˙ o χιονι-
σμένος
κάμπος, ως πέρα ό χιονισμένος κάμπος, τίποτε δε ρωτούν
μήτε o καιρός κλειστός σε βουβά ερημοκλήσια μήτε
τα χέρια που απλώνονται για να γυρέψουν, κι’ οι
δρόμοι.
Κράτησα τη ζωή μου ψιθυριστά μέσα στην απέραντη
σιωπή
δεν ξέρω πια να μιλήσω μήτε να συλλογιστώ· ψίθυροι
σαν την ανάσα του κυπαρισσιού τη νύχτα εκείνη
σαν την ανθρώπινη φωνή της νυχτερινής θάλασσας στα
χαλίκια
σαν την ανάμνηση, της φωνής σου λέγοντας «ευτυχία».
Κλείνω τα μάτια γυρεύοντας το μυστικό συναπάντημα των
νερών
κάτω απ’ τον πάγο το χαμογέλιο της θάλασσας τα κλει-
στά πηγάδια
ψηλαφώντας με τις δικές μου φλέβες τις φλέβες εκείνες
πού μου ξεφεύγουν
εκεί πού τελειώνουν τα νερολούλουδα κι’ αυτός ό άνθρωπος
πού βηματίζει τυφλός πάνω στο χιόνι της σιωπής.
Κράτησα τη ζωή μου, μαζί του, γυρεύοντας το νερό πού
σ’ αγγίζει
στάλες βαρειές πάνω στα πράσινα φύλλα, στο πρόσωπο σου
μέσα στον άδειο κήπο, στάλες στην ακίνητη δεξαμενή
βρίσκοντας έναν κύκνο νεκρό μέσα στα κάτασπρα φτε-
ρά του,
δέντρα ζωντανά και τα μάτια σου προσηλωμένα.

Ό δρόμος αυτός δεν τελειώνει δεν έχει αλλαγή, όσο
γυρεύεις
να θυμηθείς τα παιδικά σου χρόνια, εκείνους πού έφυγαν
εκείνους
πού χάθηκαν μέσα στον ύπνο τους πελαγίσιους τάφους,
όσο ζητάς τα σώματα πού αγάπησες να σκύψουν
κάτω από τα σκληρά κλωνάρια των πλατάνων εκεί
πού στάθηκε μια αχτίδα του ήλιου γυμνωμένη
και σκίρτησε ένας σκύλος και φτεροκόπησε ή καρδιά σου,
ό δρόμος δεν έχει αλλαγή˙ κράτησα τη ζωή μου.
Το χιόνι
και το νερό παγωμένο στα πατήματα των αλόγων.

Όλοι της βρωμάνε της κ. Αλέκας!!!

2010-11-09T21:08:00.009+02:00

Μετά τη σημαντική άνοδο που κατέγραψε την Κυριακή στις κάλπες το ΚΚΕ και ιδίως μετά από εκείνη τη φράση "τώρα νιώθουμε τις ευθύνες μας απέναντι στο λαό να μεγαλώνουν" στις δηλώσεις της κ. Παπαρρήγα, ίσως να περίμενε κανείς και κάποια μικρή λεκτική υπέρβαση εκ μέρους του Περισσού με πιο ...αγαπησιάρικη εκφορά του λόγου.

Αντί γι' αυτό όμως ήρθε αμέσως η δήλωση για την υποστήριξη μόνο των κομματικών υποψηφίων στη δεύτερη Κυριακή και ήρθαν τα πράγματα στη θέση τους. Είπαμε Λαϊκή Συσπείρωση, παιδιά, αλλά μόνο κάτω από εμάς!

Και ενώ για τις Περιφέρειες και τους μεγάλους Δήμους της Χώρας που υπάρχει έντονη δικομματική εκμετάλλευση η θέση αυτή είναι κατανοητή και σεβαστή, ποιός μπορεί να ισχυριστεί το ίδιο για τις αρκετές δεκάδες Δήμων που πάνε την Κυριακή στις κάλπες και στους οποίους διεκδικούν τη δημαρχία άνθρωποι σεμνοί και αγωνιστές με μεγάλη προσφορά στις μικρές κοινωνίες τους και με πολύ υψηλή εκτίμηση εκ μέρους των συνδημοτών τους.

Ποιός μπορεί, για να αναφέρω ένα παράδειγμα, να σβήσει με μια μονοκοντυλιά τον αγωνιστή Δήμαρχο του Ελληνικού Χρήστο Κορτσίδη (που το ΚΚΕ ξέρει πολύ καλά ότι δεν έχει κομματική ταυτότητα) ο οποίος με τους αγώνες του για ελεύθερους χώρους στις παραλίες έδειξε το δρόμο για τη μαζική κινητοποίηση του κόσμου ενάντια στα μεγάλα συμφέροντα των ανθρώπων της νύχτας και της διαπλοκής.

Ποιός δεν θυμάται αυτή τη δυνατή στιγμή του λαϊκού κινήματος όπου χιλιάδες κόσμου συγκεντρώθηκαν και γκρέμισαν τα κάγκελα κόντρα στους φουσκωτούς μπράβους του παρακράτους. Αυτή την μεγαλειώδη εκδήλωση στην οποία έτρεξαν να "τσιμπήσουν" δημοσιότητα αρκετοί επώνυμοι. Και αν εσείς θυμάστε τον Γιωργάκη και αρκετά άλλα στελέχη του ευρισκόμενου στην αντιπολίτευση τότε Πασόκ, εγώ θυμάμαι και τη βουλευτίνα της Β' Αθήνας του ΚΚΕ κ. Νικολαίδου που απηύθυνε τότε χαιρετισμό συμπαράστασης του κόμματος της από μικροφώνου!

Το Χρήστο Κορτσίδη που στον διευρυμμένο τώρα Δήμο "Ελληνικού-Αργυρούπολης" ήρθε πρώτος με 30% παρ' ότι η Αργυρούπολη είναι πολύ μεγαλύτερη από το Ελληνικό.

Toν ανένταχτο αριστερό αγωνιστή Χρήστο Κορτσίδη που τιμήθηκε τόσο πολύ προχτές από τους συνδημότες του (19,98% πήρε στην Αργυρούπολη και 49,70% πήρε στο Ελληνικό). Υποστηρίχτηκε από όλο το φάσμα των αριστερών δυνάμεων: ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ, ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ, ΕΕΚ, ΜΛΚΚΕ ανένταχτοι αριστεροί και άλλοι, άλλοι πλην ...Λακεδαιμονίων φυσικά του ΚΚΕ που κατέβηκαν μόνοι τους και με ένα 7,5% σημείωσαν τη χαμηλότερη επίδοση τους στο Λεκανοπέδιο της Αθήνας!

Ο πληθωρισμός εννοιών και λέξεων!!!

2010-11-05T10:02:00.006+02:00

Διασχίζοντας κανείς αυτές τις μέρες τις συνοικίες και της γειτονιές του λεκανοπεδίου, βλέπει να τον υποδέχονται παντού αφίσες χαμογελαστών υποψηφίων που ζητάνε την ψήφο μας και που οι περισσότερες συνοδεύονται από λεζάντες με πανομοιότυπες λέξεις ηθικού προσδιορισμού: Ειλικρίνεια, Συνέπεια, Διαφάνεια, Ήθος!
Η εκτεταμένη και ευκαιριακή αυτή χρήση τόσο πολύ σημαντικών εννοιών του γλωσσικού μας οικοδομήματος δημιουργεί ένα είδος λεκτικού πληθωρισμού πολύ πιο ζημιογόνου, κατά τη γνώμη μου, για την κοινωνία από τον πληθωρισμό της οικονομίας με τον οποίο χάνει μεν το
χρήμα ένα μέρος της ονομαστικής του αξίας αλλά μετά από κάποια περίοδο μπορεί να την ξαναβρεί. Η υπονόμευση όμως των εννοιών που εκφράζουν οι λέξεις, συνιστά μιαν απώλεια δυσαναπλήρωτη και με ολέθριες συνέπειες για την κοινωνία. Τι θα έχουν στο μέλλον να προσδιορίσουν αυτές οι λέξεις όταν με τόση ευχέρεια και τόσο άγρια ευτελίζονται διαρκώς από ανθρώπους που τις έχουν γραμμένες στα παλαιότερα των υποδημάτων τους.
Γιατί όπως είναι γνωστό η διαφθορά στην τοπική αυτοδιοίκηση έχει λάβει τόσο θηριώδεις διαστάσεις που μπροστά της ωχριά εκείνη της κεντρικής εξουσίας. Και αυτό παρατηρείται βέβαια γιατί πάμε και τους ψηφίζουμε κάθε 4 χρόνια και μετά τους αφήνουμε απερίσπαστους να διαχειρίζονται χωρίς άμεσο έλεγχο πολύ ζωτικά ζητήματα για την καθημερινότητα μας. Ζητήματα καθαριότητας, υγείας, παιδείας, συγκοινωνίας, κίνησης δρόμων, κοινωνικής αλληλεγγύης και τοπικού πολιτισμούτα και τα οποία είναι αυτά που καθορίζουν εκείνο που λέμε σήμερα ποιότητα ζωής.
Γι' αυτό και εμείς εδώ στο Μπραχάμι δημιουργήσαμε μια κίνηση πολιτών με τον τίτλο "μετέχω", με ομόνυμο site στο διαδίκτυο και με επικεφαλής τον δάσκαλο πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης Θανάση Βάσιο, γιατί θέλουμε να τονίσουμε και να κεντράρουμε στο ότι πρέπει να αφήσουμε επιτέλους τους καναπέδες και την τηλεόραση και να δραστηριοποιηθούμε στην τοπική μας κοινωνία, μετέχοντας ενεργά και κάθε μέρα στις αποφάσεις που αφορούν τη ζωή τη δική μας και των παιδιών μας.

«…κάτι μου κρύβεις/ την καρδιά σου δεν μ’ ανοίγεις/ κι’ όλο περνάει απ’ το μυαλό μου το κακό…»!!!

2010-10-29T20:00:00.003+03:00

Έχω την αίσθηση, αγαπητοί αναγνώστες, ότι όλο αυτό το σκηνικό της απειλής ...των γενικών εκλογών που έχει στηθεί στη χώρα μας τις τελευταίες μέρες, είναι ένα καλοστημένο κόλπο στο οποίο παίρνουν μέρος πολλοί μα πάρα πολλοί ...παίκτες!

Και αυτό γιατί η Ελλάδα αποτελεί διεθνώς αυτή τη στιγμή τη χώρα πάνω στην οποία δοκιμάζεται ότι θα ...φορεθεί αύριο και στις υπόλοιπες χώρες της δύσης! Και όχι βέβαια με όρους καμιάς αφελούς χαριτομενιάς και πασαρέλας αλλά με τους πολύ σκηρούς όρους: "στου κασίδη το κεφάλι" που κατά τη λαϊκή παροιμία αποτελούσε το πεδίο εκμάθησης της κουρευτικής τέχνης από τους νεοεισερχόμενους στο επάγγελμα με λίαν οδυνηρές συνέπειες για τον φορέα του κεφαλιού.

Από τη διακαναλική συνέντευξη του Πρωθυπουργού με τη βοήθεια των δημοσιογράφων -εκτός του εκλεκτού συναδέλφου μας blogger κ. Δούκα που με την πρώτη ερώτηση του για το κέντρο της Αθήνας, υπενθύμισε τον αυτοδιοικητικό χαρακτήρα των επερχομένων εκλογών και μιαν αθέτηση της κυβέρνησης στο θέμα αυτό- φάνηκε η διάθεση να πάνε τα πράγματα στον εκβιασμό της ψήφου υπέρ των κυβερνητικών υποψηφίων γιατί αλλιώς ...τη βάψαμε!

Κάτι που τις επόμενες ώρες και ημέρες υποδαυλίστηκε πολύ έντεχνα από τους Χατζηπρετεντέρηδες και τις λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις. Του στυλ: "μα γιατί να μιλάει ο πρωθυπουργός για εκλογές που θα βάλουν τη χώρα σε περιπέτειες ...κλπ...κλπ" φοβίζοντας έτσι ύπουλα πιο πολύ τον κοσμάκη και να έρχονται και τα spreads και να σιγοντάρουν με την άνοδο τους αυτούς τους φόβους, το ίδιο και το ΔΝΤ και πάει λέγοντας.

Και να έρχεται και ο κ. Προβόπουλος (των 4 εκατομμυρίων και κάτι ψιλά ετησίως) και να μιλάει για την ανάγκη δραστικών περικοπών στις κοινωνικές παροχές του κράτους, μέχρι και στα ΚΑΠΗ έφτασε ο αθεόφοβος! Και να βγαίνουνε πάλι οι (επίσης εκατομμυριούχοι) καραγκιόζηδες της ραδιοτηλεοπτικής δημοσιογραφίας και να επικροτούν τις προτάσεις του! (Ο Θόδωρας ο γείτονας μου ήτανε οικοδόμος τη δεκαετία του '60 και ενέβαζε το χαρμάνι, με τον τενεκέ στην πλάτη, στον 6ο όροφο και παίρνει 650 ευρώ μαζί με το ΕΚΑΣ και όταν πάει εκδρομή με το ΚΑΠΗ λάμπει το πρόσωπο του απ' τη χαρά και θέλετε να του το στερήσετε ρε μαλάκες;).

Αλλά, δυστυχώς, επειδή το πλέγμα αυτό του εκβιασμού και της κατατρομοκράτησης των ελλήνων ψηφοφόρων είναι πανίσχυρο εντός και εκτός της χώρας μας, φοβάμαι ότι τελικά θα περάσουν οι εκβιασμοί τους και:

"...πως ο Εφιάλτης θα φανεί στο τέλος

κι' οι Μήδοι επί τέλους θα διαβούνε."

Μια μονοήμερη αποδράση στην Αττική!!!

2010-10-25T18:10:00.003+03:00

Βγήκαμε χθες μια βόλτα στην Αττική γη και μείναμε μαγεμένοι από τη γλύκα του τοπίου και της θάλασσας. Ακόμη και μέσα από τα καταπατημένα και τους θορύβους των αυτοκινήτων υπάρχει ένα παράθυρο ηρεμίας και ομορφιάς. Η φύση βλέπετε δεν λογαριάζει ΔΝΤ και μνημονιακές δεσμεύσεις. Είναι εδώ με τα κρινάκια της τις πέτρες και τα σχίνα. Κάθε επαφή μαζί της είναι βάλσαμο κάθε ανάσα της ευλογία.

Γι' αυτό και λέω να κάνω καμιά πρόταση για όσους από εσάς μένετε στην Αθήνα. Θα σας μιλήσω σήμερα για δυο διαδρομές απλές η μία με αυτοκίνητο και η άλλη με το τραίνο (εάν δεν έχουν βέβαια απεργία στον ΟΣΕ). Με τη σημείωση ότι εάν δεν θέλουμε να μπλέξουμε με ταβέρνες και με τέτοια πράγματα καλό θα είναι να κρατάμε το φαί μαζί μας. Κάποιο τυρί βραστά αυγά ντομάτες και ελιές ακόμη και κεφτεδάκια που φτιάξαμε από την προηγούμενη αν έχουμε κάποιο χρόνο. Είναι αξεπέραστη ομορφιά και τα εδέσματα αποκτούνε επιπλέον νοστιμιά όταν τα τρως πάνω στις πέτρες και στα χορταράκια.

1. Πρώτη Διαδρομή:
Παραλιακά και μετά τη Σαρωνίδα έχει δεξιά προς τη θάλασσα κάτι πανέμορφους λόφους χωρίς αυθαίρετα και αν ανεβείτε στην κορυφή και κυλήσετε από την πίσω μεριά θα μείνετε άφωνοι από το θέαμα της θάλασσας και των αντικρυνών βουνών. Και δεν ακούγεται ο θόρυβος από τα αυτοκίνητα της λεωφόρου.
Αν θέλετε ενδοχώρα μπορείτε από την Ανάβυσσο να στρίψετε αριστερά και να βγείτε Κερατέα και Καλύβια. Θα βρείτε στη διαδρομή ωραίους λόφους και όμορφα ξέφωτα για να καθίσετε.

2. Δεύτερη Διαδρομή:
Εδώ είναι πιο απλά τα πράγματα. Παίρνετε το τραίνο της Χαλκίδας και κατεβαίνετε Μαλακάσα. Ανεβαίνετε μετά προς το βουνό όσο αντέχετε και εκεί ξεχνιέστε, κάθεστε κάτω από ένα πουρνάρι ή ένα πεύκο και απολαμβάνετε τη φύση.

Δεν πίστευα στ' αφτιά μου!!!

2010-10-21T19:15:00.006+03:00

Σκηνή χθες το βράδυ στο μετρό. Δυο νεαροί όρθιοι δίπλα στην πόρτα συζητάνε μεγαλόφωνα, μάλλον ο ένας μιλάει και ο άλλος ακούει:
--...καλά στην πενταήμερη ρε μαλάκα τα είχα κονομήσει τρελά και από τον πουλμανατζή είχα πάρει και από το ξενοδοχείο και από τα μπαρ.....
Στην αρχή, απορροφημένος από τις δικές μου σκέψεις, δεν έπιασα το νόημα των λόγων του αλλά κάποια στιγμή μια φλασιά -όπως λένε οι ηλικίες αυτές- άστραψε μέσα μου και έμεινα ...ξερός!
Κατάλαβα δηλαδή ότι ο νεαρός αυτός όταν ήταν υπεύθυνος της τάξης του -πρόεδρος ίσως του 15μελούς- και διαπραγματευόταν την πενταήμερη εκδρομή αντί να ενδιαφερθεί για το καλό των συμμαθητών του, τους είχε πουλήσει πίσω από την πλάτη τους και είχε πάρει μίζα, είχε λαδωθεί δηλαδή, για να κλείσει σε συγκεκριμένα μέσα και χώρους.
Αν μου τα μετέφεραν άλλοι αυτά τα λόγια θα δυσκολευόμουν να τα πιστέψω γιατί είναι τόσο ζοφερά για το μέλλον τόσο απελπιστικά που σε πιάνει θλίψη μεγάλη:
Ένα νέο παιδί που μπορεί και να σπουδάζει και σε υψηλόβαθμη σχολή μάλιστα του πανεπιστημίου, αυριανό στέλεχος της κοινωνίας που θα εξαρτώνται από αυτόν πολλοί συνάνθρωποι του, να είναι τόσο διεφθαρμένο!
Και το σπουδαιότερο και χειρότερο από όλα:
Να μην έχει καμία συναίσθηση της παλιανθρωπιάς του και καμιά ενοχή και να τα λέει αυτά μεγαλόφωνα!

Aν είσαι μάνα και πονάς/ πες μας ποιος είναι ο Μουτσινάς; !!!

2010-10-16T20:50:00.004+03:00

Ή καλύτερα –μιας και το ερώτημα έχει ρητορικό χαρακτήρα και το συγκεκριμένο όνομα μπήκε για τις ανάγκες της ρίμας- ποιες και ποιοι είναι όλοι αυτοί οι όμοιοι του που έρχονται από το πουθενά και μέσα από τις οθόνες των ιδιωτικών καναλιών βομβαρδίζουν σε ολοήμερη βάση το πανελλήνιο με τον «πολιτισμό» της σάχλας και της αναίδειας; Με την προβολή ιδιωτικών στιγμών από τη ζωή διαφόρων ασημαντοτήτων της δήθεν κουλτούρας μας και του εγχώριου life style για galla και για celebrities σε μια χώρα χρεοκοπημένη με τον κόσμο της σε απόγνωση. Με τα flash στην εφήμερη λάμψη του τίποτα που το σκεπάζει αμέσως η σκόνη του χρόνου.
Και εμείς οι μεγαλύτεροι που αγανακτισμένοι από την εκάστοτε κυβερνητική προπαγάνδα, αγωνιζόμασταν κάποτε για μια ελεύθερη τηλεόραση. Που να φανταζόμασταν τότε τι μας περίμενε;
Που να φανταζόμασταν ότι οι εκπομπές της ασπρόμαυρης όπως το «Παρασκήνιο» ή το «Αλάτι και Πιπέρι» του Φρέντυ Γερμανού έγραφαν ιστορία και θα αποτελούν εσαεί πολιτιστικά ντοκουμέντα; Η εκπομπή μάλιστα του μακαρίτη του Φρέντυ που ήτανε ζωντανή και είχε τα στοιχεία του talk show βρισκόταν, ποιοτικά, έτη φωτός μπροστά από αυτές των θεωρητικά επιγόνων του, μεταξύ των οποίων και ο βιολογικός του καρπός. Γιατί και ο ίδιος είχε πολιτισμό και οι καλεσμένοι του ήτανε πάντοτε άνθρωποι εκλεκτοί που υπηρετούσαν τα γράμματα και τις τέχνες. Είχανε κάτι να πουν και κάτι να πάρουν οι θεατές.
Τώρα τι βλέπουμε; Ώρες ατέλειωτες με τα μηδενικά –μόνο σε καμιά μεταμεσονύκτια της κρατικής να ξεμυτίσει κάποια ή κάποιος σοβαρός άνθρωπος- και τα κουτσομπολιά τους και οι δύστυχοι τηλεθεατές ξεκουτιασμένοι και αδρανείς να παραδίδονται μετά έτοιμοι στα βραδινά δελτία και εκεί οι «ειδήμονες» να τους αρπάζουν απ’ τα μούτρα: σκάνδαλα σκάνδαλα και διαφθορά και κάτσε εσύ στον καναπέ σου και ο κόσμος κάθεται καρτερικά και βλέπει, παρ’ ότι τα σπασμένα τα πληρώνει αυτός. Μόνο οι απλήρωτοι του Δημοσίου βγαίνουνε στο δρόμο. Και κλείνουνε οι επιχειρήσεις και κλείνουνε τα μαγαζιά και ψαλιδίζονται οι αμοιβές και αφαιρούνται δικαιώματα, υπονομεύεται το μέλλον των παιδιών μας.
Και επειδή η τηλεόραση έχει τεράστια επίδραση στην κοινωνία, φοβάμαι μήπως και στη χώρα μας συμβούνε τα χειρότερα. Συμβεί, δηλαδή, αυτό που έγινε στην Ιταλία, η οποία προηγήθηκε κατά πολύ σε τέτοιου είδους εκπομπές, με αποτέλεσμα ο ιταλικός λαός –ο πιο πολιτικοποιημένος της Ευρώπης πριν 30 χρόνια- να μοιάζει σήμερα σαν να του κάνανε λοβοτομή και να επιλέγει ως πρωθυπουργό αυτό το γελοίο κατασκεύασμα που ακούει στο όνομα: Μπερλουσκόνι!

Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΛΙΓΟΤΕΡΟ!!!

2010-10-10T22:19:00.003+03:00

Η χρεοκοπία των ιδεών και της ελπίδας των ανθρώπων για έναν καλύτερο και δικαιότερο κόσμο είναι το μέγιστο!
Κατέβηκα προχτές την Πέμπτη στο κέντρο της Αθήνας που είχε την πανελλήνια απεργία η ΑΔΕΔΥ και τις συγκεντρώσεις, και απογοητεύτηκα: 800 άτομα ήταν στην συγκέντρωση της Κλαυθμώνος και 1.200 σε αυτήν της Ομόνοιας (πανηγύρια και χαρές στο ΠΑΜΕ που τους …έσκισε πάλι!).
Και αν λάβουμε υπ’ όψη ότι η ΑΔΕΔΥ είναι τριτοβάθμιο συνδικαλιστικό όργανο και ότι στην περιοχή της Αττικής πρέπει να εδρεύουν αρκετές εκατοντάδες πρωτοβάθμιων και δευτεροβάθμιων σωματείων και ενώσεων, καταλαβαίνει κανείς ότι όχι μόνο τα Διοικητικά Συμβούλια αλλά ούτε οι πρόεδροι και οι γραμματείς τους δεν κατέβηκαν! Γιατί από το ως άνω …ευάριθμο πλήθος θα πρέπει να αφαιρεθεί και ένας αριθμός φοιτητών που πάντα υπάρχει, ο μεγάλος αριθμός ηγετών της Αριστεράς (και υπάρχουν πάμπολλοι αν λογαριάσουμε και τα γκρουπούσκουλα) και αν βγάλουμε και τα άτομα με παθολογική εξάρτηση από τις ...διαδηλώσεις, όπως εγώ, που δεν έχουμε καμία σχέση με τη δημοσιοϋπαλληλική ιδιότητα, τότε ο απολογισμός γίνεται πενιχρότατος και τα πράγματα πιο απογοητευτικά. Γιατί εδώ μιλάμε για την πιο άγρια επίθεση σε εργασιακά δικαιώματα που έγινε στη χώρα μας από ιδρύσεως της! Και οι δημόσιοι υπάλληλοι, κακά τα ψέματα, είναι ο κλάδος των εργαζομένων που όχι μόνο πλήρωσαν το πιο σκληρό τίμημα στους τροϊκανούς αλλά όπως δείχνουν τα πράγματα θα κληθούν σύντομα να ξαναπληρώσουν με το υπό κατάρτιση νέο ενιαίο μισθολόγιο.
Αυτά βέβαια δεν γίνονται τυχαία και ούτε είναι «προνόμιο» του συγκεκριμένου κλάδου, και με τις κινητοποιήσεις των λοιπών εργαζομένων τα ίδια συμβαίνουν. Απλά, τώρα στα δύσκολα, φοβούνται οι άνθρωποι το πάρα πέρα και συμβιβάζονται ενώ από την άλλη μεριά αποκαλύπτεται η δυσπιστία τους απέναντι στα προβαλλόμενα οράματα της Αριστεράς για εκείνο το ρημάδι το ...πάρα πέρα!
Τα οποία οράματα τα τελευταία χρόνια είναι αλήθεια ότι έχουν γίνει πολύ μα πάρα πολύ θολά! Και δεν είναι μόνο η κατάρρευση του λεγόμενου υπαρκτού σοσιαλισμού ( θύμα των πρακτόρων του καπιταλισμού για το ΚΚΕ) ή αυτό το έκτρωμα του άγριου κομμουνιστοκαπιταλισμού της Κίνας, η δυναστεία των …Ισαύρων της Β. Κορέας, το δήθεν του Κάστρο (τον μπερδεύει ο κόσμος με τον Τσε Γκεβάρα) που πετάει στο δρόμο εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους –εγώ στην Αβάνα που πήγα πριν 6 χρόνια έπαθα σοκ από τον μεγάλο αριθμό ξεδοντιάρηδων που έβλεπα στους δρόμους και μιλάμε για τις ηλικίες από 50 και πάνω- αλλά και αυτά τα αυτοδιαχειριστικά πειράματα τύπου Ζαπατίστας που μας διοχέτευαν τόσα χρόνια ενώ επρόκειτο για μια άκρως ιδιόμορφη κατάσταση με φυλετικές ιδιαιτερότητες που δεν μπορεί να σταθεί σε άλλες κοινωνίες.
Και επειδή οι καιροί μας είναι δύσκολοι πολύ και από ώρα την ώρα όπως βαθαίνει η κρίση μπορεί να ξεσπάσουνε άγριοι άνεμοι …άλλης κατεύθυνσης, ας μην παραδοθούμε στη βαρβαρότητα και ας κρατήσουμε τουλάχιστον από την Αριστερά κάποια στοιχεία αντίστασης, ουμανισμού και αλληλεγγύης, μήπως και παραμείνουμε άνθρωποι!

Σαββατόβραδα με παραμύθια!!!

2010-10-06T22:15:00.006+03:00

Μια σημαντική εκδήλωση διοργανώνει το Μουσείο Ηρακλειδών, Ηρακλειδών 16 κοντά στο σταθμό του ηλεκτρικού, μέσα στα πλαίσια της έκθεσης "Η Γυναίκα ως Μούσα, 1900-1950" για τα τρία επόμενα Σάββατα στις 9 η ώρα το βράδυ: Η Αφηγήτρια Παραμυθιών Αγνή Στρουμπούλη που κάθε Κυριακή πρωί στις 10 μας κρατάει συντροφιά με λαϊκά παραμύθια από το Β΄Πρόγραμμα της ΕΡΑ, θα αφηγείται για 1 ώρα Παραμύθια της προφορικής παράδοσης από την Ελλάδα και τη Σερβία. Παραμύθια που παλιά λεγόντουσαν από μεγάλους σε μεγάλους!

Ο navarino-s αύριο στο ραδιόφωνο της ΕΡΑ

2010-10-04T10:43:00.010+03:00

Αύριο Τρίτη 5 Οκτωβρίου στις 2 το μεσημέρι είμαι καλεσμένος της κ. Αγνής Στρουμπούλη στην εκπομπή της: "...δρόμο παίρνει δρόμο αφήνει..." από το Ράδιο Φιλία 106.7 στα FM για την Αθήνα καθώς και 665 στα ΑΜ ή μέσω Ίντερνετ για την υπόλοιπη Ελλάδα.

Θα μιλήσουμε για ...Blogging...Λογοτεχνία...Κινηματογράφο...Μαγειρική!

O IΔΙΟΤΥΠΟΣ ΚΑΙ ΑΓΡΙΟΣ ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ ΑΠΟ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΠΡΟΣ ...ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ!!!

2010-09-24T23:06:00.004+03:00

Οι μικρές κοινωνίες της επαρχίας, όπου οι άνθρωποι γνωρίζονται μεταξύ τους, είναι πολύ ασφαλέστεροι δείκτες κοινωνικών συμπεριφορών και αντιλήψεων από την ανωνυμία του πολυπρόσωπου χάους των μεγαλουπόλεων.

Έτσι και εγώ ευρισκόμενος αυτές τις ημέρες στο γενέθλιο τόπο μου -μια ολιγομελή κοινωνία 500 ανθρώπων- διαπιστώνω κάτι πρωτοφανή φαινόμενα και συμπεριφορές, απίστευτες για μένα σε προηγούμενες θεωρητικές προσεγγίσεις!

Συγκεκριμένα: τις τελευταίες μέρες μια ομάδα οικονομικών μεταναστών από το Πακιστάν, σπρωγμένοι από την οικοδομική ανεργία της Αθήνας, ήρθαν και εγκαταστάθηκαν σε μια χαμοκέλα και βγήκαν στην πιάτσα ψάχνοντας για δουλειά. Από την τοπική κοινωνία που πρώτη φορά βλέπουν εκπροσώπους αυτής της φυλής -μερικοί μάλιστα είναι ενδεδυμένοι με τα παραδοσιακά σεντονοειδή ρούχα τους- υπάρχει η αναμενόμενη ξενοφοβία και καχυποψία ("θα μας κλέψουν" "θα μας ρημάξουν") αλλά υπάρχει μαζί και κάποια κρυφή ελπίδα μήπως και μεθάυριο στη συγκομιδή της ελιάς: πέσουν τα υψηλά μεροκάματα των άλλων εθνικοτήτων!

Εκείνο όμως που είναι εντυπωσιακό είναι η άκρως εχθρική αντιμετώπιση τους από τους προγενέστερους για το χωριό: βαλκάνιους συναδέλφους τους! Τους λένε καλημέρα οι άνθρωποι και εκείνοι γυρίζουν το κεφάλι αλλού!

Παραθέτω αυτό το τόσο ανάγλυφο παράδειγμα γιατί νομίζω ότι δείχνει με τον πλέον παραστατικό τρόπο αυτό που η ιστορία έχει αποδείξει πολλές φορές μέχρι σήμερα και που διαψεύδει τη ρήση των Έγκελς και Μαρξ στο κομμουνιστικό μανιφέστο, ότι δηλαδή "σε περιόδους κρίσης οι άνθρωποι εξεγείρονται γιατί το μόνο που έχουν να χάσουν είναι οι αλυσίδες τους" γιατί αντί για την αλληλεγγύη αναδεικνύει τα πιο βαθειά και άγρια ένστικτα της πανάρχαιας ρήσης: "Ο θάνατος σου η ζωή μου!"

Επιβεβαιώνει όμως τον ποιητή που λέει: "για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλλή" γιατί οι ποιητές, ως γνωστόν, με τη συναισθηματική και διαισθητική προσέγγιση που έχουν στα πράγματα, γίνονται πάντα πιο επίκαιροι και πιο ...ρεαλιστές από τους επιστήμονες και τους κοινωνιολόγους!

ΣΤΟ ΦΑΡΑΓΓΙ ΤΟΥ ΒΙΚΟΥ ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΥΠΟΥΡΓΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ!!!

2010-09-10T23:20:00.003+03:00

Μετά την μεγάλη επιτυχία που σημείωσε η σημερινή συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου στη Θεσσαλονίκη: εμπέδωση ισχυρού κλίματος εμπιστοσύνης στην ελληνική κοινωνία και ανάκαμψη του φρονήματος του λαού από αυτή την πρωτοφανή εργατικότητα των υπουργών μας (όλα τα ρεπορτάζ απόψε των ξένων καναλιών μιλάνε για τα πολλά χαρούμενα πρόσωπα και τα αισιόδοξα βλέμματα που διακρίνουν πλέον οι ξένοι παρατηρητές στην Ελλάδα), αποφασίστηκε από τον κ. Πρωθυπουργό όπως η διαδικασία αυτή γίνει πλέον θεσμός και οι περισσότερες μελλοντικές συνεδριάσεις του κορυφαίου αυτού οργάνου της κυβέρνησης θα λαμβάνουν χώρα στην επαρχία.

Κάποιες μάλιστα από αυτές θα είναι πιο country και πιο extreme για να έχουν ακόμη μεγαλύτερη επίδραση στον κοσμάκη. Έτσι η επόμενη συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου που ορίστηκε για τις 10 Οκτώβρη αποφασίστηκε να γίνει στο Φαράγγι του Βίκου. Επιφορτίστηκε μάλιστα ο αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης κ. Πάγκαλος όπως εντοπίσει τον κατάλληλο χώρο, πετώντας με Σούπερ Πούμα πάνω από το γραφικό μας αυτό κομμάτι Νατούρα. Οι εισηγητές αυτής της ιδέας πιστεύουν ότι τη συγκεκριμένη εποχή με το χρυσαφί χρώμα που θα έχουν τα φύλλα των δέντρων και των πλατάνων και δίπλα στα ορμητικά νερά με τα laptop τους πάνω στις κροκάλες, και ενδεδυμένοι οι υπουργοί με γιλέκα καγιάκ θα εκπέμψουν και ένα επί πλέον μήνυμα για την ανάκαμψη του χειμαζόμενου τουρισμού μας. Κάτι που σκέφτονται για την περίοδο της βαρυχειμωνιάς και για τα Τρία Πέντε Πηγάδια, μόνο που εδώ ακουστήκανε κάποιες ενστάσεις εκ μέρους των οικονομικών υπουργών, μήπως και η αμφιβολία που υποβόσκει στα νούμερα των πηγαδιών, δημιουργήσει αρνητικούς συνειρμούς στο λαό που θα παραπέμπουν στην αβεβαιότητα των κρατικών εσόδων για τα οποία τόσο πολύ κόπτονται οι υπηρεσίες τους. Πάντως, από έγκυρες πηγές πληροφορηθήκαμε ότι για παρόμοιους λόγους κακών συνηχήσεων, απορρίφτηκαν από τις προταθείσες τοποθεσίες: Το Καμμένο Δάσος της Μυτιλήνης και το Γαϊδουρονήσι!

ΣΤΟΥΣ ΤΙΤΛΟΥΣ ΤΩΝ ΥΠΟΥΡΓΕΙΩΝ ΤΟ...ΒΑΡΟΣ!!!

2010-09-08T18:52:00.006+03:00

Από την προηγούμενη κυβέρνηση που είχε ορκίσει ο Γιωργάκης, φάνηκε η πρόθεση του Πασόκ να δώσει έμφαση στους τίτλους των υπουργείων. Κάτι που εντάθηκε με τον παρόντα πολυάρθμο ανασχηματισμό. Αφού σου λέει: όπως μας πάει η Τρόϊκα μόνο αντιλαϊκά μέτρα θα παίρνουμε ας δώσουμε τουλάχιστον στα αρμόδια υπουργεία κάποιους τίτλους παραδεισένιους και ελκυστικούς, ούτως ώστε, με το άκουσμα τους και μόνο να δημιουργείται στον πολίτη η αίσθηση της ευημερίας και της ...ουράνιας γαλήνης!

Και έτσι φτάσαμε στο σημείο να αντικατασταθούν σιγά-σιγά τα παλιά ονόματα των υπουργικών θώκων και τη θέση τους να πάρουν κάτι τίτλοι σιδηρόδρομοι που όπως πάνε τα πράγματα όλο και θα μεγαλώνουν για να ενδυναμώνεται στη συνείδηση των πολιτών, αυτή η ψευδαίσθηση που λέγαμε παραπάνω, έτσι:

Το υπουργείο που ρίχνει ξύλο π.χ. ονομάστηκε: ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ που δεν αποκλείεται, έτσι και αγριέψουν πιο πολύ τα πράγματα με διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες, να μετονομαστεί στον επόμενο ανασχηματισμό σε ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ ΤΡΥΦΕΡΩΝ ΕΝΑΓΚΑΛΙΣΜΩΝ ΚΑΙ ΘΩΠΕΙΑΣ.

Το υπουργείο της ρημαγμένης χλωρίδας των πυρκαγιών και της μόλυνσης έχει το βαρύγδουπο τίτλο: ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ, ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ ΚΑΙ ΚΛΙΜΑΤΙΚΗΣ ΑΛΛΑΓΗΣ που και αυτό δεν αποκλείεται αύριο να μετονομαστεί σε ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ, ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ ΚΑΙ ΚΛΙΜΑΤΙΚΗΣ ΑΛΛΑΓΗΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΚΛΥΤΕΡΟ ΚΑΙ ΤΣΙΟΥ-ΤΣΙΟΥ ΤΑ ΠΟΥΛΑΚΙΑ!

Αμ' το άλλο της ΠΑΙΔΕΙΑΣ που στην αρχή κανείς δεν καταλάβαινε τι σήμαινε αυτό το "ΔΙΑ ΒΙΟΥ ΜΑΘΗΣΗΣ" και τώρα όλοι αντιληφθήκαμε ότι με την κατάργηση της βάσης του 10 εκείνο το ρημάδι το 0,9 με το οποίο, χάρη των τοπικών καφετεριών συμφερόντων, πέρασαν σε σχολές αρκετά παιδιά: χρειάζεται μια ολόκληρη ζωή για να αποκτήσει οντότητα προβιβάσιμου ακέραιου αριθμού!

Εκείνο πάλι της Δικαιοσύνης για την αδικία που οργιάζει σε δικαστήρια και στις φυλακές ακούει στον ονειρεμένο τίτλο: ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ, ΔΙΑΦΑΝΕΙΑΣ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ που μπορεί και αυτό αύριο εξ' ανάγκης να αποκτήσει τον δελεαστικότερο τίτλο: ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ, ΔΙΑΦΑΝΕΙΑΣ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ, ΕΥΑΕΡΩΝ ΚΕΛΙΩΝ ΚΑΙ ΧΑΛΑΡΩΝ ΔΕΣΜΩΝ ΓΙΑ ΤΑ ΧΡΕΗ.

Αυτό της ρημαγμένης αγροτιάς που τρώει τη μια σφαλιάρα μετά την άλλη (φέτος θα μείνουνε τ' αμπέλια ατρύγητα!) που για χρόνια το λέγαμε Γεωργίας, και που τώρα ονομάζεται ΑΓΡΟΤΙΚΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΚΑΙ ΤΡΟΦΙΜΩΝ είναι πολύ εύκολο να μετονομαστεί σε: ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΑΓΡΟΤΙΚΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΚΑΙ ΤΡΟΦΙΜΩΝ, ΕΥΚΑΡΠΙΑΣ ΤΩΝ ΑΓΡΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΜΠΕΛΩΝ!

Το καινούργιο που μας προέκυψε για τη Ναυτιλία θα μπορούσε κάλλιστα να φέρει τον τίτλο: ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΘΑΛΑΣΣΙΩΝ ΥΠΟΘΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΑΛΙΕΙΑΣ, ΥΠΟΒΡΥΧΙΟΥ ΨΑΡΕΜΑΤΟΣ, ΕΞΩΛΕΜΒΙΑΣ ΑΘΛΗΣΕΩΣ ΚΑΙ ΚΩΠΗΛΑΣΙΑΣ!

Στο άλλο έρχεται ο τίτλος μόνος του: ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΥΓΕΙΑΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ, ΑΘΛΗΣΗΣ SPA ΚΑΙ ΠΟΔΗΛΑΣΙΑΣ!

Και με τα μέτρα που πήρε ο Λοβέρδος δεν μένει για το πρώην υπουργείο του παρά ο τίτλος: ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ, ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΚΑΙ ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΗΣ ΣΕ ΒΑΘΟΣ ΧΡΟΝΟΥ ΕΥΤΥΧΙΑΣ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΕΠΙΒΙΩΣΟΥΝ!

Ένα παιχνίδι με την ...αγάπη!!!

2010-09-06T20:08:00.005+03:00

Αυτές τις μέρες γίνεται στη blogόσφαιρα ένα παιχνίδι με την ...αγάπη! Στο οποίο η συνάδελφος Penelope είχε την καλοσύνη να με προσκαλέσει να συμετάσχω, πράγμα που σπεύδω να κάνω αμέσως! Μπορεί κανείς να αρνηθεί τόσο ...γλυκές προσκλήσεις;

Και τώρα ο στόχος του παιχνιδιού: που είναι να πούμε (και να μάθουν φυσικά οι άλλοι) 10 πράγματα που αγαπούμε.

Απάντηση:

Για να είμαστε ειλικρινείς, όταν καλούμαστε να δώσουμε τέτοιες η παρόμοιες απαντήσεις σε διάφορα θέματα, το πρώτο που κοιτάμε είναι να προσέξουμε ώστε οι απαντήσεις μας να διακρίνονται από πρωτοτυπία και χάρη, πειρασμός θεμιτός που δεν μπορώ να τον αποφύγω και εγώ!

Έτσι λοιπόν εγώ λέω ότι για να αγαπάμε όχι μόνο 10 αλλά και περισσότερα πράγματα αρκεί να αγαπάμε ένα! Αυτό που μια φορά στην τηλεόραση στην εκπομπή της Μπίλιως Τσουκαλά εξεφώνησε εκστασιασμένος ο εκκεντρικός στα ντυσίματα του αλλά σπουδαίος λαϊκός κλαρινίστας Γιώργος Μάγκας, όταν σταμάτησε προς στιγμήν να παίζει και σκύβοντας χαμηλά προς το μικρόφωνο του κλαρίνου, είπε με τρεμάμενη φωνή:

--Αγαπάω τους ανθρώπους!!!!!!!!!!!!!!!!

Και άντε να μιλήσεις τώρα για Ελεύθερο Χρόνο !!!

2010-09-02T12:53:00.002+03:00

Εκείνο που θα κάνει αύριο τους ιστορικούς του μέλλοντος και τους κοινωνιολόγους -καθώς θα μελετάνε την περίοδο που διανύουμε- να βγαίνουν έξω από τα ρούχα τους, δεν θα είναι τόσο οι στατιστικές και οι οικονομικοί δείκτες όσο αυτή η ραγδαία και καταιγιστική αφαίρεση των κοινωνικών κατακτήσεων. Ποτέ δεν αναιρεθήκαν τόσα πολλά μέσα σε τόσο λίγο χρόνο! Από πού να αρχίσει και που να τελειώσει κανείς χωρίς να μελαγχολήσει!
Εκείνο όμως που μου κάνει εμένα την μεγαλύτερη εντύπωση από όλα, είναι το ότι μέσα στο φόβο της ανεργίας και τον πανικό της απόλυσης, πάει να ξεχαστεί εντελώς η έννοια του Ελεύθερου Χρόνου και οι ευεργετικές για την ψυχική υγεία των εργαζομένων συνέπειες του. Μιλάω για τους εργαζόμενους και όχι για τους άνεργους και τους υποαπασχολούμενους των οποίων ο «ελεύθερος χρόνος» είναι ένας ψυχικός καταναγκασμός που οδηγεί στην κατάθλιψη.
Όπου υπάρχει τώρα δουλειά, τα ωράρια έχουνε γίνει αιώνες χωρίς κανείς να τολμάει να ζητήσει επιπλέον κάποια αμοιβή γιατί ο φόβος φυλάει τα έρημα. Και να σκεφτεί κανείς ότι πριν 20 χρόνια, εκεί στα τέλη του ’80, η διεύρυνση του Ελεύθερου Χρόνου με μείωση των ωρών εργασίας συνιστούσε την αιχμή των εργατικών διεκδικήσεων όλων των συνδικάτων της Ευρώπης. Στη Γαλλία, μάλιστα, είχαν κερδίσει το 35ωρο, που δεν ξέρω αν ισχύει ακόμα ή το έφαγε και αυτό η μαρμάγκα της κρίσης.
Γιατί πώς να το κάνουμε ρε παιδιά: καλά τα λεφτά αλλά καλύτερο το χουζούρεμα στο κρεβάτι, η βόλτα με αγαπημένα σου πρόσωπα, το ξενύχτι και η συζήτηση, να κοιτάς ανάσκελα το ταβάνι ή να λύνεις σουντόκα και να κάνεις ότι θέλεις στη σχόλη της Κυριακής! Στη σχόλη της Κυριακής που πρέπει να την κρατήσουμε με τα δόντια, που πρέπει να σηκωθούνε και οι πέτρες αν τολμήσουν να επιτρέψουν το άνοιγμα των καταστημάτων. Και τα λέω αυτά γιατί ο κόσμος είναι μπερδεμένος και έτοιμος να ενδώσει και σε αυτό: βλέπω κάτι μωράχαυλες κυρίες να βγαίνουν στα μαρκούτσια της τηλεόρασης και να δηλώνουν ενθουσιασμένες με την ιδέα να μπορούν να ψωνίζουν και την Κυριακή!!!