ΕΝΑ ΠΕΡΙ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ ΛΙΑΝ ΕΠΙΚΑΙΡΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΓΙΑ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΘΑ ΕΚΠΛΑΓΕΙΤΕ ΣΦΟΔΡΑ ΜΑΘΑΙΝΟΝΤΑΣ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΝ ΣΤΓΓΡΑΦΕΑ ΤΟΥ

Προβολή πλέγματος

«Οι αστυνομικοί κατά την υπηρεσίαν αυτών έχοντες ισχύν εξοικειούνται περί την χρήσιν βίας και κτώνται ροπήν προς αυτήν. Επί πλέον κατά την υπηρεσίαν έχουσιν ευκαιρίας προς χρήσιν βίας, προς αυθαιρεσίαν και συγκάλυψιν αυτών, έτι δε προς απόληψιν και άλλων ωφελημάτων χρηματικών. Προς παρακώλυσιν της διαφυγής του κακούργου, προς καταβολήν της αντιστάσεως αυτού και την σύλληψιν, προς πρόληψιν εγκλημάτων δύνανται, εν αμύνη όντες, να χρησιμοποιήσωσι βίαν. Όμως δεν δύναται να καθορισθεί, αν η ασκηθείσα βία εν εκάστη περιπτώσει ή ο φόνος του κακοποιού ήτο αναγκαίος ή ενέχη υπέρβασιν. Αι πλείσται των τοιούτων περιπτώσεων δεν εξικνούνται μέχρι του δικαστηρίου, αλλά και αν υπόθεσις τις εισαχθή εις το δικαστήριον, κατά κανόνα δεν είναι δυνατόν να διευκρινηθή, υπό τέ την νομικήν και την πραγματικήν έποψιν αυτής. Οι αστυνομικοί δεν τελούσι μόνον πολλά εγκλήματα βίας, σωματικάς βλάβας, ανθρωποκτονίας, εκβιασμούς, άλλας καταχρήσεις προς γενετήσιον απόλαυσιν, σπανίως αποκαλυπτόμενα και σπανιώτατα αν μη ουδόλως καταδικαζόμενα, αλλά αποκομίζουσι, κατώτεροι τέ και ανώτεροι, κέρδη ατιμίας, υποστηρίζοντας τους παραβάτας του νόμου. Τούτο μάλιστα συμβαίνει εν τη αστυνομία ηθών, εν ή παγιδεύουσι κρύφα εκδιδομένας νε άνιδας και έναντι χρημάτων αποσοβούσι την μήνυσιν ή το σκάνδαλον ή επιτρέπουσι την λειτουργίαν κρυφίων οίκων ανοχής, κυβείων ή κέντρων απολαύσεως ναρκωτικών κ.λ.π., δηλαδή παρέχουσι μεγίστην υποστήρηξιν εις τας οργανώσεις των κατ’ επάγγελμα εγκληματιών».

Απόσπασμα από το βιβλίο: Εγκληματολογία, 1959, έκδοσις Δ΄, τόμος Α΄ του επί 40 σχεδόν χρόνια καθηγητή του ομώνυμου μαθήματος στο Πανεπιστήμιο Αθηνών Κωνσταντίνου Γ. Γαρδίκα 1896-1984 (πρώτος εξάδελφος του συνεπώνυμου καθηγητή της Παθολογίας). Ενός πρωτοπόρου για την εποχή του δάσκαλου και επιστήμονα του αποκαλούμενου θεμελιωτή της Εγκληματολογίας στην Ελλάδα που στη δύση του βίου του, τον Οκτώβριο του 1980, έμελλε να γνωρίσει τη λοιδορία από την ultra «προοδευτική» τότε εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ όταν σε άρθρο της χαρακτήρισε το συγκεκριμένο σύγγραμμα ως «ανυπόφορο και αντιδραστικό». Κάτι που τον οδήγησε σε μια ξαφνική και ανεξήγητη εγκατάλειψη του από γνωστούς και φίλους, για την οποία ο ίδιος έλεγε: «ζω εις υπερήφανον μόνωσιν»

Μια πολύ ιδιαίτερη και άκρως ενδιαφέρουσα ματιά στη δικαιοσύνη !!!

                                     

 

 

                                     Του Κωστή Δεμερτζή

                                                 δικηγόρου Αθηνών, δρ. Νομικής
                                                                                  

 Ένα θεώρημα για την υποστασιακή πλάνη του δικαστή  και δυο πορίσματα σχετικά με τις  δυο πλευρές της δικαστικής έδρας 

Λέοντός τις κυνηγὸς ἴχνη ἐπεζήτει· δρυτόμον   δέ ἐρωτήσας εἰ εἶδεν ἴχνη λέοντος καὶ               

ποῦ κοιτάζει έφη: "Καὶ αὐτὸν τὸν λέοντά σοι ἤδη δείξω".

  Ὁ δὲ ὠχριάσας ἐκ τοῦ φόβου καὶ τοὺς ὀδόντας συγκρούων εἶπεν·
" Ἴχνη μόνα ζητῶ, οὐχὶ αὐτὸν τὸν λέοντα".
                                      Αισώπου: «Δειλός κυνηγός και δρυτόμος»

Το θεώρημα

 
Υπάρχει μια πλάνη στην οποία μπορεί να υποπέσει εύκολα μια δικαστική έδρα. Η υποστασιακή πλάνη. Η πλάνη ότι, εφόσον ο δικαστής έκρινε έτσι, τα πράγματα έγιναν έτσι κιόλας.

Ότι, ας πούμε, αν η έδρα γράψει σε απόφασή της ότι δεν σταυρώθηκε ο Χριστός, όποιος πει ότι σταυρώθηκε λέει ψέματα – και επιπλέον «δεν σέβεται τις δικαστικές αποφάσεις».

Η αλήθεια, κύριοι δικαστές, είναι ότι υπάρχει ένα αντικειμενικό γεγονός, γεγονός του παρελθόντος, κι εσείς, με την απόφασή σας, είστε ή σύμφωνοι με το γεγονός, ή έρχεστε σε σύγκρουση με αυτό. Στην πρώτη περίπτωση, η απόφασή σας είναι σωστή, στην δεύτερη είναι λάθος.

 Πόρισμα 1

Από αυτό το θεώρημα, μπορείτε να βγάλετε ένα πόρισμα, να διορθώσετε, άμα θέλετε, μιαν οφθαλμαπάτη. Γιατί η θέση σας, στην έδρα, ψηλά, με τον κατηγορούμενο καταπτοημένο κάτω, στο εδώλιο, σας δίνει μια ψευδαίσθηση ότι εσείς κρίνετε. Η αλήθεια είναι ότι εσείς κρίνεστε. Και κατά μείζονα λόγο σε μια περίπτωση καθαρή, κάτι που προκύπτει, συχνότατα από τον φάκελο της δικογραφίας.

Εσείς, αυτή τη στιγμή, είσαστε σε μια σκηνή, και κάτω κάθεται ο κριτής σας και βλέπει, και κρίνει: σας τίθεται ένα ερώτημα. Εδάρη ή όχι ο κύριος Κ; Αυτός, που είναι κι ο δαρμένος, γνωρίζει την απάντηση. Και εσείς, με την απόφασή σας, ή θα την βρείτε, και θα απαντήσετε σωστά. Ή δεν θα την βρείτε. Και θα απαντήσετε λάθος. Ή θα απαντήσετε λάθος εξεπίτηδες, για λόγους οποιουσδήποτε, συστηματικούς (συχνότατα τέτοιος είναι το άρθρο 366 παρ. 2 Π.Κ., ή το λάθος κάποιου άλλου δικαστικού, πριν από εσάς, στην ίδια υπόθεση) ή ατομικούς. Συνεπώς, είναι ο κύριος Κ. ο οποίος, στο τέλος της διαδικασίας, θα γνωρίζει εάν έχετε βρει την σωστή απάντηση ή έχετε απαντήσει λάθος. Αυτός θα σας κρίνει. Δεν κρίνετε εσείς αυτόν.
     

Διερεύνηση:

Αν η δικαστική κρίση, κατά τα παραπάνω, είναι ένα τεστ για σας τους ίδιους, έχει, όμως, μία σημαντική διαφορά, από τα συνήθη τεστ. Ότι ενώ αν απαντήσετε σωστό ή λάθος σε εξετάσεις, ας πούμε στο μάθημά σας στη Νομική, τις συνέπειες θα τις υποστείτε εσείς. Αν απαντήσετε σωστό ή λάθος από έδρας, τις συνέπειες θα τις υποστεί ο δικαζόμενος. Αυτό σας διασφαλίζει ένα ανεύθυνο, το οποίο για πολλούς δικαστές σημαίνει ανευθυνότητα, ενώ δογματικά καλύπτεται πίσω από την «ελευθερία της δικαστικής κρίσης».
Σε κάθε τέτοια κρίση, κρίνονται όχι μόνο η ίδια η κρίση, αλλά και ο κρίνων. Ο κρίνων κρίνεται, καταρχάς, από το αν έφτασε στην ορθή κρίση, ή όχι. Αλλά τελικά η ορθότητα της κρίσης είναι ιδιότητα της κρίσης, ενώ η κριτική του δικαστή αφορά τον κρίνοντα. Οι δύο κριτικές συσχετίζονται στενά και ισχυρά, αλλά δεν ταυτίζονται μεταξύ τους. Κυρίως, επειδή υπάρχει το ενδεχόμενο του λάθους.
Η βασική κατηγορία, συνεπώς, της κριτικής της δικαστικής απόφασης είναι το σωστό / λάθος. Η διάκριση της απόφασης σε «σωστή» και «λάθος», ανάλογα με τον βαθμό της συμφωνίας τους με την πραγματικότητα δεν μπορεί να παραβλεφθεί. Ιδίως δεν μπορεί να καλυφθεί από οποιονδήποτε φορμαλισμό ο οποίος θα εστίαζε, τυχόν, στο «κύρος της δικαστικής απόφασης», στην «αρτιότητα της διαδικασίας» και στην σπουδαιότητα της δικαστικής λειτουργίας στην δημοκρατική κοινωνία.
Στην πραγματικότητα, οι λειτουργίες της δικαστικής απόφασης μπορούν να συνοψιστούν σε τρεις κατηγορίες:
(α) πρακτικές (όχι απλώς νομικά, το δεδικασμένο και η εκτελεστότητα, αλλά όλες οι απώτερες πραγματικές τους συνέπειες, που μπορεί να είναι εκτεταμένες)
(β) συμβολικές, οι οποίες ακριβώς σχετίζονται με το «κύρος της δικαστικής απόφασης», αλλά είναι διπλής όψης, σαν τον Ιανό: δεν είναι μόνον το «κύρος της δικαστικής απόφασης» που μεταβιβάζεται στην δικαστική απόφαση, αλλά και αντίστροφα, το «ορθό ή λάθος» της συγκεκριμένης δικαστικής απόφασης (που το ξέρει καταρχάς ο δικαζόμενος), που μεταβιβάζεται στο κύρος της δικαστικής απόφασης – και της λειτουργίας της δικαιοσύνης.
(γ) αποδεικτικές, ως «τεκμήριο της αληθείας», το οποίο είναι ΜΑΧΗΤΟ.
Επομένως, η κεντρική «ιδιότητα» μιας δικαστικής κρίσης είναι το ορθό ή το λάθος της. Εδώ στηρίζεται μια «κριτική της δικαστικής κρίσης» (ο όρος «κριτική» τίθεται, εδώ, υπό την Καντιανή έννοια του όρου, δηλαδή ως διερεύνηση των μεταφυσικών προϋποθέσεων κάθε κρίσης και των πρακτικών συνεπειών τους). Η κριτική του δικαστικού κρίνοντος διαφοροποιείται από την κριτική της δικαστικής κρίσης κατά το ότι η πρώτη περιλαμβάνει τρεις παραμέτρους, τις οποίες δεν περιλαμβάνει η δεύτερη. Ενώ και η κριτική του δικαστικού κρίνοντος έχει ως κεντρικό ζητούμενο, πάλι, το σωστό / λάθος της δικαστικής κρίσης που αυτός ο ίδιος εξέφερε, συνυπολογίζει επιπλέον και τους ακόλουθους παράγοντες:
(α) Την διανοητική προσπάθεια. Αυτή είναι, και δίδεται από τον δικαστή, ad hoc σε κάθε δικαστική κρίση. Στηρίζεται σε ένα υπόβαθρο νοημοσύνης και γνώσης, και προϋποθέτει ένα διανοητικό θάρρος.
(β) Την επάρκεια. Όχι μόνο διανοητική, αλλά κυρίως ηθική. Η ηθική διάσταση της υποκειμενικότητας αφορά κατά κύριο λόγο το θάρρος που χρειάζεται η προσέγγιση της αληθείας, με μοναδικό οδηγό την δικαιοσύνη, ως ιδέα και πρότυπο. Ο Αισώπειος μύθος που παρατίθεται ως μότο, στην αρχή του κειμένου, «δειλός κυνηγός και δρυτόμος», δείχνει την σύνδεση της γνώσης με την δύναμη που χρειάζεται να «δεις» την ίδια την αλήθεια. Η αλήθεια είναι ο λέων και τα ίχνη του είναι οι καταθέσεις των μαρτύρων, τα έγγραφα κ.τ.λ. Είναι εύλογο ότι ο δικαστής θα ακολουθήσει τα «ίχνη» για να φτάσει στον λέοντα της αληθείας. Αλλά, ανάλογα με τα ηθικά του προσόντα, και ιδίως – μας λέει ο Αίσωπος – ανάλογα με το ηθικό (και λοιπό) θάρρος του, μπορεί να τα ακολουθήσει προς την μεριά του λέοντος της αληθείας, μπορεί και προς την αντίθετη.
(γ) Την διαχείριση της αμφιβολίας. Αντιπροσωπεύει τον συστηματικό παράγοντα.
Θα προσέθετα, στο σημείο αυτό, ότι η προσέγγιση της αληθείας είναι πάντοτε μοναχική και ατομική. Εκ των πραγμάτων, οι πολυμελείς έδρες, εάν τείνουν να σκέπτονται ομαδικά, υπόκεινται στο σφάλμα της «ομαδικής σκέψης» (group thinking). Αυτό δεν θα πρέπει να θεωρηθεί ως επιχείρημα κατά των πολυμελών συνθέσεων. Προσωπικά θεωρώ ότι οι πολυμελείς συνθέσεις είναι ασφαλέστερες, ιδίως επειδή μπορούν να αντιπαραβληθούν και να αλληλοεπηρεαστούν θετικά οι μεταξύ τους ατομικές και μοναχικές πορείες προς την αλήθεια – αλλά αυτό, υπό την προϋπόθεση ότι θα παραμείνουν ατομικές (κάτι το οποίο, θεσμικά, αντιπροσωπεύει το δικαίωμα ατομικής ψήφου, και διαφωνούσας γνώμης για τον κάθε δικαστή). Αντίθετα, εάν οι πολυμελείς συνθέσεις λειτουργούν ως μήτρες group thinking, η ευθύνη της απόφασης διαχέεται, και η ίδια η απόφαση υπόκειται σε μεγαλύτερα σφάλματα (και γίνεται περισσότερο «συστεμική») απ’ όσα εάν λειτουργούσε ο καθένας δικαστής μόνος του.
Εν τέλει, παραμερίζοντας την γνωστή (και υπερτιμημένη, κατά τη γνώμη μου) παραδικαστηριακή ρήση («ο δικαστής … αν ξέρει και ολίγα νομικά δεν βλάπτει»), θα έθετα το ζήτημα ως εξής: η συγκέντρωση της τριάδας νοημοσύνης, δικαιοσύνης και θάρρους είναι μια ευνοϊκή περίπτωση που πιθανολογεί – χωρίς ποτέ να την διασφαλίζει – μια σωστή δικαστική απόφαση. Στην περίπτωση αυτή, ο δικαστής θα ξέρει και καλά νομικά.

 Πόρισμα 2:

Το να έχεις κερδίσει μια δίκη δεν είναι το τελικό κριτήριο της αλήθειας. Είναι και αν έχεις κερδίσει με σωστή απόφαση. Αν είναι να χάσεις, να έχεις χάσει με λάθος απόφαση.
Στο επίπεδο αυτό, η κύρια γνωστική συνέπεια ενός δικαστικού λάθους είναι η γνωστική ασυμφωνία (cognitive dissonance). Η γνωστική ασυμφωνία είναι η μορφή με την οποία εκδηλώνεται η αξίωση για ορθές δικαστικές αποφάσεις, όταν η ίδια η δικαστική απόφαση που εκφωνείται στο τέλος της διαδικασίας είναι λάθος.
Στο υποκειμενικό πεδίο, η γνωστική ασυμφωνία εισβάλλει, με όλη την δυναμική της κατά το μέρος που προσλαμβάνεται ως «αποτυχία» του δικαζομένου, κατά το μέρος που λειτούργησε ως παράγοντα της δικαστικής διαδικασίας, να επηρεάσει το οργανωμένο σύστημα της δίκης σε τέτοιο βαθμό ώστε η δικαστική απόφαση να εκδίδεται σύμφωνα με την απαίτηση της γνωστικής συμφωνίας.

 Διερεύνηση:

Στην σχετική μόνο αξία της δικαστικής απόφασης (ως «τεκμηρίου» της αληθείας, και μάλιστα μαχητού) μπορεί να στηριχτεί μια αντίστοιχη «κριτική» (κατά την Καντιανή, πάντοτε, έννοια του όρου) του δικαζομένου.
Αυτό, ενόψει του ότι και ο δικαζόμενος λαμβάνει, κατά την διάρκεια της δίκης, αποφάσεις. Η τελική απόφαση για το αν θα γίνει ή όχι μια δίκη, και για την στάση που θα κρατήσει αυτός που θα συμμετάσχει σ’ αυτήν – ή που είναι υποχρεωμένος να συμμετάσχει – δεν συναρτάται πρωτίστως από την δικαστική απόφαση που αναμένεται «εμπειρικά» και με πιθανολόγηση (λ.χ. αν «το δικαστήριο θα πάει με την πραγματογνωμοσύνη» ή «με την εισήγηση» ή αν «το παιδί (σε δίκη επιμέλειας) θα το πάρει η μητέρα»), αλλά με την υπαρκτικής τάξεως ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ απόφαση να εμμείνει ο δικαζόμενος στην ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΟΥ. Είναι τελείως διαφορετικό να χάσει κάποιος μια δίκη αφού έχει πει αυτά που συνιστούν την αλήθειά του, και διαφορετικό το να την έχει «δώσει» ο ίδιος, ιδίως εάν το «δόσιμο» σημαίνει να την έχει «προ-δώσει». Η δικαστική απόφαση έχει κατά κύριο λόγο πρακτικές συνέπειες – και συμβολικές, όχι ασήμαντες, βέβαια. Όμως, πάνω και πέρα απ’ αυτές, ο εξαναγκασμός του προσώπου να αποσπαστεί από την αλήθειά του είναι προσωπική αλλοτρίωση. Καμία δικαστική απόφαση, οσοδήποτε λάθος και αν είναι, δεν μπορεί να βλάψει το πρόσωπο στο βαθμό που μπορεί να βλαφτεί το ίδιο από την δική του στάση, εφόσον παραδώσει την αλήθειά του.
Η «αλήθεια – του – δικαζομένου» δεν ταυτίζεται αναγκαία με την «αντικειμενική» αλήθεια. Σχετίζεται, ενίοτε ισχυρά, με την τελευταία, αλλά το είδος της σχέσης και συσχέτισης των δυο τους ενδέχεται να ποικίλλει. Σε κάθε κρίση του δικαζόμενου, σε κάθε απόφασή του, είναι η δική του σειρά, πλέον, να αντιμετωπίσει τον δικό του λέοντα της αληθείας, από την δική του πλευρά της δικαστικής έδρας. Κάτι που απαιτεί και γενική νοημοσύνη, και επαρκές νοητικό υπόβαθρο, και ad hoc νοητική προσπάθεια, και διανοητικό θάρρος.
Αυτό, όμως, είναι ένα ζήτημα «εσωτερικό» του δικαζομένου. Αντίθετα, η στάση του δικαζομένου σε μια δίκη, σε συσχέτιση με την εσωτερική του γνώση, αφορούν στις ανταλλαγές μεταξύ του ιδίου και του έξω κόσμου.
Οι «ανταλλαγές» αυτές μπορεί να περιλαμβάνουν κάθε δυνατή μορφή – και καλά είναι ο δικαζόμενος να έχει ένα ευρύ ρεπερτόριο επιλογών, το οποίο μπορεί να περιλαμβάνει και τη συμφιλίωση, και των συμβιβασμό, αλλά και το δικαίωμα αντίστασης, όταν προσβάλλεται μέσα του το αίσθημα του δικαίου.
Η προσήλωση του δικαζομένου στο εσωτερικό του αίσθημα της δικαιοσύνης δεν μπορεί να παραβλεφθεί. Όσοι υπερτιμούν την ανάγκη «κοινωνικής ειρήνης» ή «σημασίας της δικαστικής λειτουργίας σε μια δημοκρατική κοινωνία», ή πρακτικές και ωφελιμιστικές εισαγόμενες έννοιες, όπως «το συμφέρον του τέκνου», υποτιμούν την θεμελιακή, φιλοσοφικά, δίψα του δικαζομένου για δικαιοσύνη.
Ως δικαστική στρατηγική εκτιμώ ιδιαίτερα τους δικαζόμενους που υπερασπίζονται την αλήθειά τους, ακόμα κι όταν «όταν προβλέπουν, και πολλοί προβλέπουν», κατά την έκφραση του Καβάφη, στις «Θερμοπύλες» του, ότι το δικαστήριο τελικά θα τους την απορρίψει. Και εδώ η κύρια αρετή του δικαζομένου είναι το θάρρος.
Αρκεί να πρόκειται για αλήθεια έμπεδη, βέβαια, και όχι απλή πράξη προβολής του υποκειμένου στον εξωτερικό κόσμο. Το τελευταίο είναι αυθαιρεσία παρόμοιας τάξεως με αυτήν της δικαστικής αυθαιρεσίας, και η καλά θεμελιωμένη απόρριψή της ένας από τους θεσμικούς, αλλά και υπαρξιακούς, και γνωσιολογικούς, σκοπούς του δικαστικού ελέγχου.

Εν συνόψει:
Όσον αφορά τις αντίστοιχες γνωστικές θέσεις της κάθε πλευράς της έδρας, του δικαστή και του δικαζομένου, η ασυμμετρία είναι και παραμένει δομική. Είναι ο δικαζόμενος αυτός που, από πλεονεκτική θέση, «αυτός ξέρει», αυτός κρίνει πώς έκρινε ο δικαστής (κατά την αντικειμενική όψη) – ή τουλάχιστον (κατά την υποκειμενική όψη) πώς διαχειρίστηκε τα στοιχεία που είχε στην διάθεσή του για να κρίνει.
Όμως, το γεγονός ότι η «τριάδα» νοημοσύνης, θάρρους και δικαιοσύνης, όπως ακριβώς τίθεται από την δικαστική πλευρά έδρας, ανασυσταίνεται – και τίθεται – και από την «λαϊκή» της πλευρά, δηλαδή την πλευρά του δικαζομένου, δημιουργεί μια ηθική αντιστοιχία της θέσης του ανθρώπου κάτω από την δικαστική έδρα με την αντίστοιχη του ανθρώπου που κάθεται πάνω της.

Κωστής Δεμερτζής

Η ΠΑΡΑΧΑΡΑΞΗ ΤΩΝ ΕΝΝΟΙΩΝ ΟΠΛΟ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ !!!

 

Κάτι που συστηματικά εφαρμόζεται σήμερα σε παγκόσμια κλίμακα και που πρώτος είχε διαβλέψει από το 1948 ο διορατικός Τζορτζ Όργουελ όταν έγραφε εκείνο το εφιαλτικό και συνάμα προφητικό «1984».
Θα θυμάστε την προσπάθεια του καθεστώτος να νοθεύσει την ελεύθερη σκέψη με το πρόγραμμα της «γλωσσοκάθαρσης» και την εφαρμογή της «Νέας Ομιλίας»:

 

«…ο σκοπός της Νέας Ομιλίας είναι να στενέψει τα όρια της σκέψης …»

 

Καθώς και τα νέα συνθήματα του καθεστώτος:

 

«Ο πόλεμος είναι ειρήνη, η ελευθερία είναι σκλαβιά, η άγνοια είναι δύναμη»

Τα τωρινά παραδείγματα πάμπολλα. Λαϊκοί ξεσηκωμοί όπως αυτοί της Αιγύπτου τη μια φορά ονομάζονται "εξέγερση" και τηνάλλη «τρομοκρατία» αλλά και η ειρηνική προσπάθεια διεκδίκησης μιας καλύτερης ζωής και αξιοπρέπειας των αδικημένων της κοινωνίας, χαρακτηρίζεται αμέσως «λαϊκισμός». Την ίδια ώρα που οι φορολογικές μειώσεις των πλουσίων και των εφοπλιστών βαφτίζονται «πατριωτική στάση». Και οι ισοπεδώσεις των μέχρι τώρα εργασιακών κατακτήσεων αποκαλούνται ... τρυφερά «μεταρρυθμίσεις»

Και ας μην πηγαίνουμε πολύ μακριά: μιλώντας χτές στη Σόφια ο και επίδοξος πρωθυπουργός μας Κυριάκος Μητσοτάκης σε συγκέντρωση ελλήνων επιχειρηματιών που κλείσανε τις εδώ επιχειρήσεις τους, απολύσανε κόσμο και δραστηριοποιούνται στη γείτονα, τους αποκάλεσε «ήρωες!».
Το θέμα τεράστιο μια νύξη μόνο θέλησα να κάνω εδώ και να κλείσω πάλι με Όργουελ:

 

«Αν θέλεις μία εικόνα του μέλλοντος, φαντάσου μία μπότα να συντρίβει ένα ανθρώπινο πρόσωπο – για πάντα».

Θα αλλάξει ο κόσμος; !!!

Μια μέρα πριν το θάνατο του Φίλιπ Σέϋμουρ Χόφμαν είχε πεθάνει σε ηλικία 83 ετὠν ο μεγάλος Γερμανοαυστριακός ηθοποιός Μαξιμίλιαν Σέλ. Είχε τιμηθεί με το  Όσκαρ καλύτερου αντρικού ρόλου για τη συμμετοχή του στην ταινία "Η Δίκη της Νυρεμβέργης". Που αφορούσε την περιβόητη εκείνη δίκη εναντίον των ναζιστών του πολέμου από το Διεθνές Ειδικό Στρατιωτικό Δικαστήριο το 1945. Κάτι που ίσως να επηρέασε και τον ηθοποιό. Γιατί εντυπωσιάστηκα από το ρεπορτάζ που έλεγε ότι πέρασε πολλά από τα τελευταία χρόνια του μακριά από κάθε δημοσιότητα. Στην τελευταία συνέντευξη του που έδωσε το 2001 στους Νew York Times και που σήμερα, μέσα στην κλιμακούμενη βαρβαρότητα που ζούμε αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα, είχε πει:

"Ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ! Η δυναμική του κακού θα είναι πάντα η ίδια. Αν και όλοι οι ποιητές και καλλιτέχνες γράφουν συνέχεια για την ειρήνη, ωστόσο τίποτα σχεδόν δεν έχει αλλάξει τα τελευταία 2-3 χιλιάδες χρόνια. ....και όμως, ακόμα ελπίζουμε!".

 



Βουλιάζει το παγκόσμιο σύστημα και εδώ μας φταίνε οι ... σχολικοί φύλακες!!!

Όλη η παγκόσμια οικονομία διολισθαίνει σιγά-σιγά προς την ύφεση. Αυτή η άγρια και γιγαντιαία παγκοσμιοποίηση της που έλαβε χώρα τα τελευταία τριάντα χρόνια, έχει σαν αποτέλεσμα την πολύ ισχυρή εξάρτηση των οικονομιών -ένα μπερδεμένο και αξεδιάλυτο κουβάρι- που την είδαμε σε όλο της το μεγαλείο όταν πριν δυο χρόνια σκόρπισε έναν πλανητικό τρόμο στην προοπτική χρεοκοπίας της μικρής ... Ελλαδίτσας μας! Πόσο μάλλον τώρα που στον γκρεμό της ύφεσης έχουν αρχίσει να πλησιάζουν επικίνδυνα και οι μεγάλες οικονομίες. Τι νομίζετε ότι θα κάνει η κυρία Αγκέλα όταν θα ανανεώσει την εντολή της μετά τις θρυλούμενες εκλογές του Σεπτέμβρη; Απλά θα σταματήσει ή θα μειώσει δραστικά την τριμερή χρηματοδοτική κάνουλα  και όλο το φορτίο θα το σηκώνουν ... οι απλοί καταθέτες! Και εκείνο το περίφημο όριο των 100.000 της δήθεν απαλλαγής θα κατέβει πολύ χαμηλά για τα δρεπανηφόρα άρματα που θα πέσουν επάνω τους. Το ψαλίδισμα της δόσης προς την Ελλάδα σε συνδυασμό με τις αρνητικές προβλέψεις, νομίζω ότι κάτι δείχνει προς αυτήν την κατεύθυνση. Άλλο που εδώ εμείς ψάχνουμε ακόμη για εξιλαστήρια θύματα για να ικανοποιήσουμε το πόπολο. Απολύουμε κατά χιλιάδες σχολικούς φύλακες και λοιπούς εργαζόμενους κοινωνικής προσφοράς που με τη βοήθεια των γκεμπελικών μίντια του συστήματος τους αναδεικνύουμε ως τους απόλυτους φταίχτες.

Μα γιατί δεν τυπώνουν μονόευρα και δίευρα χάρτινα; !!!

Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί οι κυβερνήσεις των κρατών του ευρωπαϊκού νότου δεν βάζουν στο Eurogroup αυτό το απλό αίτημα που ούτε λεφτά στοιχίζει και θα βοηθήσει τα μέγιστα τους λαούς τους. Γιατί μετά από τόσο άγριο πετσόκομμα αποδοχών και συντάξεων είναι, νομίζω, η κατάλληλη ώρα να διορθωθεί αυτό το τεράστιο λάθος που έγινε από την αρχή του Ευρώ και είχε για τις χώρες του νότου με τα νομίσματα των αδύναμων ισοτιμιών (λιρέτα, πεσέτα, δραχμή) ολέθριες συνέπειες στις θηριώδεις ανατιμήσεις των βασικών ειδών. Γνωστά πράγματα αυτά -είναι άλλη η αίσθηση αξίας του χαρτιού και άλλη του κέρματος- τα βιώσαμε τα λουστήκαμε να μην τα επαναλαμβάνω. Δεν είναι βλάκες οι Αμερικάνοι που κρατάνε ακόμη χάρτινο το μονοδόλαρο.

Κατακλυστήκαμε από διαφημίσεις ελληνικότητας ακόμη και των ... πολυεθνικών εταιριών!!!

Τις τελευταίες μέρες, από τις τηλεοράσεις και τις εφημερίδες, κατακλυζόμαστε από έναν ορυμαγδό διαφημίσεων που όλες τους προβάλλουν την ελληνικότητα των διαφημιζομένων επιχειρήσεων. Βλέπουμε τις γαλανόλευκες να κυματίζουν κάτω από το λογότυπο τους και στα κείμενα τους σε σημείο υπερβολής να τονίζεται διαρκώς η αφοσίωση τους στον Έλληνα παραγωγό και τον Έλληνα καταναλωτή! Μια τυροκομική, μάλιστα, από αυτές κάνει και ιστορικές αναφορές στα ιερά και τα όσια της φυλής μας θυμίζοντας έντονα προεκλογικό διαφημιστικό σποτ της Χρυσής Αυγής. Φαίνεται ότι οι ειδικοί αναλυτές τους, βλέπουν κάποια στροφή των καταναλωτών προς την ελληνικότητα των προϊόντων η οποία προέρχεται είτε από τη σχετική θεματολογία διαφόρων αναρτήσεων του διαδικτύου είτε από την αυθόρμητη και πολύ σωστή -θα πρόσθετα εγώ- αντίδραση του κόσμου στη δύσκολη οικονομική συγκυρία της χώρας μας και απλά σπεύδουν να τα εκμεταλλευτούν. Εκείνο όμως που ξεπερνάει και τα σύνορα της επιστημονικής φαντασίας είναι ότι στο χορό αυτόν έχουν μπει και καραμπινάτες πολυεθνικές εταιρίες -όνομα και μη χωριό- με την ίδια συνθηματολογία και τις ίδιες εθνικές αναφορές που σε κάνουν να τσιμπιέσαι αν είσαι ξύπνιος ή αν κοιμάσαι!!!

"Νεύρωση του Ανέργου" : μια ολέθρια συνέπεια της κρίσης!!!

Διαβάζοντας το συγκλονιστικό βιβλίο: "Το Νόημα της Ζωής" (εκδόσεις Ψυχογιός) του επιζήσαντος του Άουσβιτς μεγάλου διανοητή καθηγητή Νευρολογίας και Ψυχιατρικής και ιδρυτή της λεγόμενης "Τρίτης Σχολής Ψυχοθεραπείας της Βιέννης" ή αλλιώς "Λογοθεραπείας", του Victor E. Frankl (1905-1997) έπεσα πάνω σε ένα πολύ επίκαιρο απόσπασμα μιας διάλεξης του που έδωσε το 1983 και το οποίο σας μεταφέρω αυτούσιο:

"...Πριν από πενήντα χρόνια*, δημοσίευσα μια μελέτη που καταπιανόταν με τον ειδικό τύπο κατάθλιψης που είχα διαγνώσει σε περιπτώσεις νεαρών ασθενών που υπέφεραν από αυτό που αποκάλεσα "νεύρωση του ανέργου". Και μπόρεσα να δείξω ότι η εν λόγω νεύρωση στην πραγματικότητα εκκινούσε από μια δίπτυχη πλανερή ταύτιση: το να είσαι άνεργος εξισωνόταν με το να είσαι άχρηστος, και το να είσαι άχρηστος εξισωνόταν με το να έχεις μια δίχως νόημα ζωή. Συνακόλουθα, όποτε κατόρθωνα να πείσω τους ασθενείς να εργαστούν εθελοντικά σε οργανώσεις νέων, στην εκπαίδευση ενηλίκων, σε δημόσιες βιβλιοθήκες και τα παρεμφερή -με άλλα λόγια αμέσως μόλις αυτοί μπορούσαν να πληρώσουν τον άφθονο ελεύθερο χρόνο τους με κάποιο είδος απλήρωτης αλλά έμπλεης νοήματος δραστηριότητας-, η κατάθλιψη τους εξαφανιζόταν, μολονότι η οικονομική τους κατάσταση δεν είχε αλλάξει και η πείνα τους περέμενε η ίδια. ..."

*1933, χρονιά της μεγάλης οικονομικής κρίσης.

Γιατί, τελικά, δεν πιάνουν οι απειλές και η τρομοκράτηση; !!!

Γιατί παρ' όλο το μένος του ελληνικού και παγκόσμιου οικονομικού και τραπεζικού κατεστημένου με τις απαράδεκτες παρεμβάσεις και υποδείξεις τους στα προεκλογικά μας πράγματα, ένα βρόμικο έργο στο οποίο συνεπικουρούνται από την συντριπτική πλειψηφία των ελληνικών πολιτικών κομμάτων και από κάτι κατάπτυστα υποκείμενα των μίντια που έχουν φτάσει πια στα όρια της γελοιότητας με την κεκτημένη ταχύτητα τους για παραπληροφόρηση: προχθές μια δημοσιγράφος της ΕΤ3 ρώτησε τον κ. Τόλιο του Σύριζα που θα βρουν τα λεφτά για την επαναφορά του κατώτατου μισθού στα 751 ευρώ!!!!!!!!!, γιατί παρ' όλο αυτό το ζοφερό κλίμα που καλλιεργείται γύρω από την προοπτική νίκης του Σύριζα, το συγκεκριμένο κόμμα συντηρεί και αυξάνει μια πρωτοφανή για τα ελληνικά πολιτικά πράγματα δυναμική; Μήπως πέρα από τις μοναδικότητα των στιγμών που ζούμε και που ως ένα σημείο μπορεί να οφείλεται και στην ιδιοσυγκρασία μας -δεν πολέμησαν δα και πολλοί λαοί τους σιδερόφρακτους ναζί στον β' παγκόσμιο πόλεμο- βρισκόμαστε για πρώτη φορά μπροστά στις πιο ταξικές εκλογές από ιδρύσεως του ελληνικού κράτους; Μήπως αυτή η ανάλγητη μνημονιακή πολιτική των δυο τελευταίων χρόνων που πετσόκοψε όλα τα εργασιακά δικαιώματα με τις ατελείωτες στρατιές των ανέργων, την ημιαπασχόληση την απλήρωτη εργασία, τα λουκέτα των βιοτεχνιών και των καταστησμάτων, μήπως όλα αυτά έφεραν πολλούς συμπολίτες μας σε καταστάσεις του 1850 τότε που ο Μαρξ και ο Έγκελς σημείωναν στο κομμουνιστικό τους μανιφέστο ότι οι άνθρωποι δεν έχουν να χάσουν παρά μόνο τις αλυσίδες τους. Και μήπως είναι αυτός ο αποχρών και σπουδαίος λόγος που ακυρώνει τη μαύρη προπαγάντα και τις απειλές και αναδεικνύει τον Σύριζα πρώτο κόμμα σε Αττική Θεσσαλονίκη και Πάτρα και πολύ πιο ... πρώτο, σε Πέραμα Κοκκινιά και Πετρούπολη; !!! 

Κι' εσύ ρε Νιόνιο; !!!

Είναι γεγονός ότι το καλλιτεχνικό έργο και ο δημιουργός του από κάποια στιγμή και μετά παίρνουν …διαζύγιο! Αυτός είναι ο κανόνας τον οποίο στην πορεία της παγκόσμιας καλλιτεχνικής δημιουργίας επαλήθευσαν πάρα πολλοί. Ο Μπομπ Ντύλαν το είπε ξεκάθαρα: δεν είμαι υποχρεωμένος να κουβαλάω στην πλάτη μου όλους όσους επένδυσαν τα όνειρα τους στα τραγούδια μου. Μόνο που ο συγκεκριμένος καλλιτέχνης κρατάει μιαν απόσταση από τα γεγονότα και δεν παρεμβαίνει με υποδείξεις ύφους … φωστήρα! Ούτε και έχει απαίτηση κανείς να διαθέτουν όλοι την  εφηβική ορμή του Μίκη Θεοδωράκη ή του Σταύρου Ξαρχάκου που μετέτρεψε τις παραστάσεις του «Αμάν Αμήν» σε αντιμνημονιακό σάλπισμα, ούτε βέβαια το σθένος του φαινομενικά δεξιού Χατζηδάκι που με κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν δίστασε να δώσει αφιλοκερδώς στο Παλλάς συναυλία με την Ορχήστρα των Χρωμάτων προς οικονομική ενίσχυση της από το Πασόκ ελεγχόμενης ΓΣΕΕ. Αλλά όταν βλέπεις, βρε παιδί μου, το Διονύση Σαββόπουλο που πριν 45 χρόνια τραγουδούσε:

Έρχεστε κατά πάνω μου

μιλώντας σαν τρελοί
τ’ αυτιά μου κλείνω
κι’ αφήνω μια πορδή!

στίχους που θα ταίριαζαν γάντι στη σημερινή λυσσώδη επίθεση των μίντια κατά του φρονήματος του λαού εν’ όψει των εκλογών, να έρχεται και να ενώνει τη φωνή του με αυτούς που έρχονται κατά πάνω μας μιλώντας σαν τρελοί και να λέει τα ίδια με αυτούς λόγια: «φοβάμαι την ακυβερνησία», σε συνέντευξη του στη σημερινή Καθημερινή, σε πιάνει λιγάκι το παράπονο, όταν μάλιστα ανήκεις στην κατηγορία των ανθρώπων που γαλουχήθηκαν στα νιάτα τους από τον συγκεκριμένο δημιουργό. Γιατί μοιάζει με …σουρεαλιστική ειρωνεία για το πώς εκείνη η πορδή  μετά από έναν μετεωρισμό 45 χρόνων αποκτά στερεές διαστάσεις και θυμίζει ένα παλιό ανέκδοτο με τους δυο γιατρούς που βάδιζαν στο δρόμο και είδαν μπροστά τους κάποιον να προχωράει με μεγάλη δυσκολία και άρχισαν τις εικασίες για την πάθηση του, ο ένας είπε δισκοπάθεια και ο άλλος αρθριτικά, και όταν τον έφτασαν και τον ρώτησαν τι από τα δύο έχει, πήρανε την αποστομωτική απάντηση: «κύριοι απατηθήκαμε και οι τρεις, και εγώ νόμισα ότι ήταν κλάσιμο αλλά δυστυχώς ήτανε χέσιμο!».


YΓ: μη σας μπερδεύει που στο LP λέει "φωνή"αντί για "πορδή"  που έλεγε στο Ροντέο και στις παράνομες κασέτες.

Ρε Μιχελάκη και Λαζαρίδη δεν έχετε νιονιό; Εμφανίζετε στις συγκεντρώσεις τον Αβραμόπουλο και θέλετε αυτοδυναμία;!!!

Ο άνθρωπος αυτός στη συνείδηση του κόσμου έχει καταγραφεί ως ο νεκροθάφτης του Ασφαλιστικού μας Συστήματος. Στα τέσσερα χρόνια της υπουργίας του στο Υγείας και Πρόνοιας έγινε το μεγαλύτερο πάρτυ των φαρμακευτικών και παραϊατρικών επιχειρήσεων. Περιμένετε μήπως να εκδοθεί πόρισμα εισαγγελέα σαν αυτό κατά του Άκη; Εγώ από συγγενικό μου πρόσωπο καταθέτω συγκεκριμένη σκανδαλώδη περίπτωση: το πανάκριβο αντιρευματικό φάρμακο REMIKATE -840 ευρώ το μπουκάλι με ελάχιστη κατανάλωση 3 έως 4 μπουκάλια κατά ασθενή το δίμηνο- όσο ήτανε υπουργός ο Κακλαμάνης υποχρέωνε τους ασθενείς να το προμηθεύνται από τα κρατικά νοσοκομεία όπου τα ταμεία γλύτωναν το εμπορικό κέρδος -33% της τιμής. Και μόλις ανέλαβε υπουργός ο Δημητάκης έβγαλε απόφαση να μπορούν να το προμηθεύονται και από τα φαρμακεία (και ποιός θα πήγαινε τότε στα νοσοκομεία!), επιβαρύνοντας έτσι αβάσταχτα τους ασφαλιστικούς οργανισμούς και ταμεία καθότι η νόσος αυτή πλήττει ένα πολύ μεγάλο μέρος του πληθυσμού. 

Ιδιαιτερότητες της Δεξιάς και το φαινόμενο «Καμμένος»!!!

Εγώ πιστεύω ότι οι συμπολίτες μας που ανήκουν στη συντηρητική παράταξη, πέρα από τις οικονομικές συνέπειες της τροϊκανής επέλασης που βιώνουν, όπως  όλοι οι εργαζόμενοι και μικροεπαγγελματίες αυτής της χώρας, βιώνουν και μια επιπλέον ταπείνωση ηθικής τάξης. Γιατί η παράταξη αυτή στα δύσκολα χρόνια του «ψυχρού πολέμου», τα οποία οι μεγαλύτεροι τα θυμούνται και οι νεώτεροι θα τα έχουν μάθει από τους πατεράδες τους, έμεινε πιστή στις αρχές του λεγόμενου "Δυτικού Ελεύθερου Κόσμου" και εναντιώθηκε στο κομμουνιστικό μοντέλο των "Χωρών του Παραπετάσματος" όπως λεγότανε τότε το σοβιετικό μπλοκ. Τήρησε δηλαδή με συνέπεια αυτό που περιεκτικά ο γερο-Καραμανλής αποκαλούσε «Ανήκομεν εις την Δύσιν». Και έρχονται τώρα οι εκ δυσμών φίλοι μας και σύμμαχοι μας στο ΝΑΤΟ, τον οργανισμό που σήκωσε όλο το βάρος εκείνης της αντιπαράθεσης, και με κυβερνήσεις, μάλιστα, συντηρητικές να λένε σαν επιβράβευση σε αυτούς τους ανθρώπους ότι πρέπει τώρα το επίπεδο της ζωής τους να κατεβεί σε αυτό της …Βουλγαρίας! Ένα επιπλέον -όπως το βιώνουν αυτοί- στραπατσάρισμα της αξιοπρέπειας τους, μιας και η Βουλγαρία ήταν μια χώρα που ανήκε στο μοντέλο της άλλης πλευράς, της πλευράς που πολέμησαν! Και εδώ είναι που μπαίνει σφήνα ο Πάνος Καμμένος ο οποίος με μια  αντιμνημονιακή συνέπεια  μετά το πισωγύρισμα Σαμαρά και τις αλλόκοτες τούμπες Καρατζαφέρη, προσπαθεί με τη ρητορική του δεινότητα και τον πύρινο λόγο του να ανορθώσει το πεσμένο ηθικό αυτών των ανθρώπων και από ό,τι δείχνουν οι δημοσκοπήσεις: ως ένα βαθμό τα καταφέρνει.  

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ! Το άλλο με τον Τοτό το ξέρετε; !!!

Γιατί νομίζω ότι μόνο σαν ανέκδοτο μοιάζει αυτή η συντήρηση της ελπίδας για το αύριο. Και στο όνομα της οποίας μας ζητάνε να επιδεικνύουμε ιώβεια υπομονή απέναντι  στα μεσαιωνικά οικονομικά μέτρα που κάθε τόσο μας επιβάλλουν. Καθώς γνωρίζουν πολύ καλά ότι στο βάθος του μυαλού των ανθρώπων η «οικονομική ανάπτυξη» συνδέεται με την οικονομική ευημερία! Και σου λέει ο άλλος ας κάνουμε υπομονή τώρα για να έχουμε αύριο. Ο πολύς ο κόσμος δεν έχει αντιληφθεί ακόμη ότι αυτά που χάσαμε χαθήκανε ανεπιστρεπτί! Και ότι αν υποθέσουμε ότι με τα βαλκανικά –μακριά μη γίνουν κινέζικα- κατώτατα ημερομίσθια  που μας έχουν θεσμοθετήσει, αρχίσει κάποια στιγμή ένα είδος ανάπτυξης, αυτό θα έχει να κάνει μόνο με την αύξηση των κερδών των επιχειρήσεων. Γιατί θα διαθέτουμε βλέπεις το λεγόμενο …ελκυστικό εργασιακό περιβάλλον, «ό εστί μεθερμηνευόμενον»: σκύψε και περίμενε!. Ότι αφαιρείται δεν επιστρέφεται!  Η Κίνα εδώ και 20 χρόνια έχει θηριώδεις ρυθμούς ανάπτυξης με αύξηση του ΑΕΠ γύρω στο 10% αλλά το μεροκάματο για 12ωρη εργασία 6 ημερών παραμένει κολλημένο στα 5 δολάρια!  Ενώ ο αριθμός των κινέζων δισεκατομμυριούχων όλο και μεγαλώνει! Το ίδιο συνέβη και με τις χώρες του πρώην λεγόμενου «υπαρκτού σοσιαλισμού». Τίποτα δεν θα μας χαριστεί αν δεν ξεσηκωθούμε και μάλιστα από τώρα.

Και ας είναι το 2012 έτος αγώνα για την υπεράσπιση της αξιοπρέπειας μας και αυτού του στοιχειώδους κοινωνικού κράτους που απέμεινε και που όλο το πετσοκόβουν (τα ΚΑΠΗ τα απογεύματα δουλεύουν με εθελοντική εργασία των γερόντων γιατί με την εφεδρεία κόψανε τις μισές υπαλλήλους), γιατί αν τα αφήσουμε όλα στη τύχη τους και: «…δειλοί, μοιραίοι κι’ άβουλοι αντάμα προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!» όπως το λέει ο ποιητής, τότε ζήτω που καήκαμε! 

Τι χαρτιά ν’ ανοίξεις ρε κακομοίρη Γιωργάκη; !!!

Τι χαρτιά ν’ ανοίξεις που βάσκανος τύχη σε έφερε να κρατάς –υποτίθεται- στα χέρια σου τη μοίρα αυτής της χώρας στην πιο κρίσιμη καμπή της μεταπολεμικής της ιστορίας; Τι να πεις ρε έρημε που αναγκάστηκε ο ίδιος ο Στρος Καν να διαμαρτυρηθεί σε διεθνές οικονομικό φόρουμ της Κίνας για την άγρια τιμωρία της Ελλάδας με υψηλά επιτόκια και εσύ με τον άλλο Γιωργάκη σφυρίζατε αδιάφορα και δεν διαπραγματευτήκατε ούτε μία παράγραφο του μνημονίου; Πηγαινοερχόσασταν στις Βρυξέλλες με τις καπαρντίνες και τα παλτά σας και ηδονιζόσασταν να ξεδιπλώνετε μπροστά στα μαρκούτσια την αγγλόφωνη σας κατάρτιση στην μπουρδολογία! Τι χαρτιά ν’ ανοίξεις χαϊδεμένο τέκνο του παγκόσμιου συστήματος που από τη στιγμή που σου γύρισαν οι πάτρωνες σου την πλάτη έχασες τον μπούσουλα και δεν ξέρεις τι λες; Το παίζεις ακόμη και θύμα των μίντια εσύ η επιτομή της προβολής και της προώθησης των μέσων αυτών. Και δεν ντρέπεσαι να λες ακόμη και τώρα για το περιβόητο δημοψήφισμα ότι το έκανες για λόγους πλατέματος της δημοκρατίας όταν όπως το δήλωσε με έπαρση ο Βενιζέλος την ίδια βραδιά στην βουλή την είχατε στημένη τη δουλειά στο εκβιαστικό ερώτημα: «με το ευρώ και την πρόοδο ή με τη δραχμή και τη φτώχεια» για να υφαρπάσετε το ΝΑΙ του κοσμάκη. Μόνο που οι ξένοι φοβήθηκαν και σε μάλωσαν και βάλατε όλοι την ουρά στα σκέλια. Και ψελλίζεις τώρα όλο κάτι κουταμάρες ότι τάχα έκανες τομές και αλλαγές στη διοίκηση  ότι έκανες το ένα το άλλο και δεν βλέπεις γύρω σου τα ερείπια που αφήνεις, την πλήρη διάλυση του κοινωνικού κράτους, την ταπείνωση των «περήφανων γηρατειών», και το τσάκισμα των ονείρων των νέων παιδιών.  

Τελικά, τα γιούχα και τα γιαουρτώματα αποδείχτηκαν ...χάδια!!!

Παρακολουθώντας κανείς αυτές τις μέρες τις δηλώσεις των ανθρωπαρίων που μας κυβέρνησαν και μας κυβερνούν, τον Πάγκαλο δηλαδή να δηλώνει και μάλιστα σε γαλλικό κανάλι, ότι όλοι αυτοί που διαμαρτύρονται στην Ελλάδα για τα οικονομικά μέτρα είναι "φασίστες κομμουνιστές και μαλάκες" την ίδια ώρα που πρώην καγκελάριοι, τραπεζίτες και φιλελεύθεροι οικονομολόγοι εκφράζουν τη συμπάθεια τους προς τον ελληνικό λαό για την αγριότητα και βαναυσότητα των μέτρων που του επιβλήθηκαν ενώ η ιταλίδα υπουργός εργασίας αναλύεται σε λυγμούς ενοχής καθώς ανακοινώνει πολύ ηπιότερα συνταξιοδοτικά μέτρα από τα δικά μας, τον Χρυσοχοίδη που προαλείφεται για τη ηγεσία να το παίζει "φτου κακά" και να δηλώνει για την κυβέρνηση που με τόσο ζήλο υπηρέτησε ότι "οδήγησε σε αδιέξοδα οικονομικά, εθνικά, κοινωνικά, οδήγησε σε φτώχεια και αποσύνθεση, εθνική ταπείνωση και εθνική αναξιοπρέπεια και τέλος οδήγησε  σε εθνική αποδιοργάνωση" ή τον Καστανίδη να λέει ότι "τον Παπανδρέου τον ανέτρεψαν τα μίντια και το διεθνές χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο",  καταλαβαίνει κανείς λέω πόσο στράφι πήγαν τα γιούχα και τα γιαουρτώματα -αν και εδώ υπάρχει ένα θετικό στην ενίσχυση της κτηνοτροφίας- που τόσο καιρό τους συνόδευαν στης δημόσιες εμφανίσεις τους.

Οι άνθρωποι δεν κατάλαβαν τίποτα! Μας γράφουν κανονικά μας χλευάζουν μας φτύνουν στα μούτρα και έχουν το θράσος να απαιτούν από το λαό δημοκρατικό σαβουάρ βιβρ και "μπλα μπλα μπλα δημοκρατία μπλα μπλα μπλα με εκλεξανε". Είναι δυνατόν να κάνει κανείς με τέτοιους ανθρώπους διάλογο; Ή μήπως είναι πιο φρόνιμο από εδώ και πέρα να τους παίρνουμε με τις πέτρες που στο κάτω-κάτω δεν κοστίζουν όπως τα γιαούρτια, πονάνε και αφήνουν και καρούμπαλα;

Και ελπίζω αυτή η τελευταία αποστροφή της ανάρτησης να εκληφθεί ως υπόθεση εργασίας και όχι ως παρότρυσνη προς τέλεση εγκληματικών πράξεων.

Εμμανουήλ Κριαράς: "Θα ήθελα να είχα πεθάνει...!!!

..., να μην είμαι αναγκασμένος να βιώνω αυτές τις καταστάσεις στον τόπο μου. Στην υπερεκατονταετή ζωή μου δεν θυμάμαι ποτέ αντίστοιχη περίοδο με ανάλογα πολιτικά -και κυρίως οικονομικά- αδιέξοδα. Φταίμε και εμείς. Λειτουργήσαμε όλοι, κυβερνήσεις και πολίτες, κατά τον χειρότερο δυνατό τρόπο. Βολευόμασταν -στην καλύτερη περίπτωση- στο καθεστώς της υποκρισίας, της κλεψιάς, της απάτης. Όταν παίρνει κανείς δανεικά, είτε είναι κράτος είτε πολίτης, πρέπει να είναι όσα μπορεί να επιστρέψει. Όχι περισσότερα. Βρισκόμαστε πλέον στον πάτο και ελπίζω να μην έχει χειρότερα. Βέβαια ο φασισμός μπορεί να έχει σήμερα άλλο πρόσωπο. Μέσα στο αστικό καθεστώς που ζούμε -όλοι, γιατί το πρόβλημα δεν είναι μόνο της Ελλάδας- η λύση, εγώ θα επιμένω πάντα σ' αυτό, είναι ένας σοσιαλισμός με ανθρώπινο πρόσωπο. Παγκοσμίως. Αυτή είναι η λύτρωση του κόσμου. Η Αριστερά όμως στην Ελλάδα δεν βλέπω ότι έχει δυνατότητες".

Από τη σημερινή Ελευθεροτυπία προχθεσινή του δήλωση στο Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων... γιατί δεν είναι όλοι οι υπέργηροι σαν τον Μητσοτάκη!

Φουκουσίμα και η Φοβερή Προφητεία του Kurosawa!!!

Στην προτελευταία του ταινία, μια ταινία σπονδυλωτή που γύρισε το 1990 με τον τίτλο "Όνειρα" (Kurosawa's Dreams) ο μεγάλος Ιάπωνας σκηνοθέτης Akira Kurosawa(1910-1998), στην ενότητα: "Το Βουνό Φούτζι στα Κόκκινα" (Μount Fuji in Red) περιγράφει....αυτό που βλέπουμε να εκτυλίσσεται σήμερα στην Ιαπωνία με τους πυρηνικούς αντιδραστήρες του Φουκουσίμα. Περιγράφει, δηλαδή, μια έκρηξη 6 πυρηνικών αντιδραστήρων που γίνεται στο βουνό Φίτζι καθώς και τον εφιάλτη με τις σκηνές αποκάλυψης που ακολουθούν.
Παραθέτω το βίντεο χωρίς άλλα λόγια:

Γρηγόρης Ψαριανός: ο μαιτρ της υποκρισίας!!!

Ο κ. Γρηγόρης Ψαριανός συνιστά μια ακόμη κλασσική περίπτωση ανθρώπου που εξαργύρωσε την μιντιακή του προβολή με το βουλευτικό αξίωμα. Ένα φαινόμενο δηλαδή αρκετά σύνηθες στην πολιτική πρακτική που έχει πάψει από καιρό να ξενίζει! Όπως δεν ξενίζει βέβαια και η μετάλλαξη του ανδρός από σούπερ ντούπερ επαναστάτη σε εκφραστή της Νοικοκυρεμένης...συγγνώμη, της Δημοκρατικής Αριστεράς ήθελα να πω, όταν θέλοντας να δώσει ένα χεράκι βοηθείας στο ...μνημονιακό μας συνονθύλευμα, τόνιζε με έμφαση ως υποψήφιος περιφερειάρχης τον αυτοδιοικητικό και μόνο χαρακτήρα των πρόσφατων εκλογών.

Εκείνο όμως που όχι μόνο ξενίζει αλλά και εξοργίζει για την υποκρισία που περισσεύει, είναι το ότι ο κύριος αυτός βγήκε χθες το βράδυ στη Βουλή πρώτος από όλους τους συναδέλφους του να καταγγείλει μετά βδελυγμίας τον - απαράδεκτο είναι γεγονός- ξυλοδαρμό του πρώην υπουργού κ. Χατζηδάκη από πολίτες, όταν όλοι εμείς οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ της πολιτικής, που τυχαίνει να παροικούμε και αυτήν της ΑΕΚ, γνωρίζουμε πολύ καλά ότι ο κ. Ψαριανός ήταν εδώ και χρόνια ο αρχιτέκτων και εμπνευστής όλων εκείνων των ασχημιών που εκπορεύονταν από τους ανεγκέφαλους "οριτζιναλιστές" κατά του Ντούσαν Μπάγεβιτς και που ξεκινούσαν από τις περί "βατράχου" ύβρεις, τις ειρωνίες για την άτεκνη σύζυγο του και κορυφώθηκαν με τον ξυλοδαρμό του Σερβοέλληνα προπονητή στο φιλικό του καλοκαιριού με την Καλλιθέα!

Αιδώς "Αργείε"!!!!