Βίκυ Μοσχολιού: ένα εργατοκόριτσο με αρχοντιά!!!

Έκλεισαν 8 χρόνια από το θάνατο της μεγάλης μας τραγουδίστριας και αν θέλω τώρα να μιλήσω γι' αυτήν δεν θα σταθώ στην καλλιτεχνική της δεινότητα αφού είμαι ο πλέον αναρμόδιος να το πράξω: πρώτον γιατί δεν διαθέτω την απαραίτητη μουσική παιδεία και δεύτερον, γιατί δεν διαθέτω ούτε ίχνος αντικειμενικότητας μιας και τυγχάνω ακραίος θαυμαστής της και θεωρώ την Μοσχολιού ως την κορυφαία τραγουδίστρια που έχει βγάλει μέχρι τώρα ο τόπος μας.

Θέλω μόνο να σταθώ σε κάποια στοιχεία του χαρακτήρα της αυτά που με έκαναν να της δώσω τον τίτλο της αρχοντιάς. Μιλούσε πάντα στις εμφανίσεις της με μια αφοπλιστική ειλικρίνεια χωρίς να κρύψει ποτέ την ταπεινή της καταγωγή. Δεν είπε άσχημα λόγια για ανθρώπους που αποδεδειγμένα την έβλαψαν. Όταν αναφερόταν στους μεγάλους δημιουργούς μας: Ξαρχάκος Μούτσης Μαρκόπουλος, Χριστοδούλου Γκάτσος Χατζηδάκις κλπ το έκανε με πολύ μεγάλο σεβασμό βάζοντας πάντα μπροστά στο όνομα τους το "κύριος"! Είναι χαρακτηριστική η σκηνή τότε που πήγε ο Ξαρχάκος ειδοποιημένος από τον Ζαμπέτα στο κέντρο που τραγουδούσαν κάπου στο Αιγάλεω, ψάχνοντας για την αντικαταστάτρια της Πόλυ Πάνου στο τραγούδι "χάθηκε το φεγγάρι" για την ταινία "Λόλα". Της έδειξε ο Ζαμπέτας ποιος είναι που και κατεβαίνοντας στο δάλειμμα η μέχρι τότε άγνωστη πιτσιρίκα πλησίασε το τραπέζι στο βάθος του μαγαζιού και με τα χέρια κατεβασμένα σε στάση προσοχής, συστήθηκε: "καλησπέρα σας κύριε Ξαρχάκο ονομάζομαι Βίκυ Μοσχολιού!"

Εκείνο όμως που θα μείνει ανερμήνευτο και θα βασανίζει τους μουσικολόγους του μέλλοντος είναι το πως αυτή η ... κορδελιάστρα με τη στοιχειώδη παιδεία του δημοτικού σχολείου διέθετε ένα  τεράστιο   ένστικτο της ποιότητας που από όλο το μεγάλο της ρεπέρτόριο δεν βρίσκεις τίποτα να πετάξεις, ούτε ένα τραγούδι. Μια μοναδική ποιοτική διαχρονικότητα που θα τη φέρνει πάντα μπροστά μας με εκείνο το ιδιαίτερο μέταλλο στη φωνή  και τη βαθειά θλίψη στα μάτια!

 

Νοέμβρης '73: μια άλλη ματιά!!!

Σημείωση: το κείμενο που ακολουθεί είναι η αρχή από το ανέκδοτο ακόμη βιβλίο μου "Οι Αριστεριστές".

 

Παραφράζοντας τη φοβερή ατάκα του Νίκου Νικολαίδη από «Τα Κουρέλια Τραγουδάνε Ακόμα»: «Όλα ξεκίνησαν από τότε που εκείνος ο καταραμένος  o Πέρυ Κόμο τραγούδησε την Γκλεντόρα» θα μπορούσε κανείς να πει για τον μεταπολιτευτικό μας αριστερισμό ότι: «όλα ξεκίνησαν το Νοέμβρη του ’73 από εκείνη τη θυελλώδη και οργισμένη Εργατική Συνέλευση στην κατάληψη του Πολυτεχνείου».

Τις ώρες δηλαδή που οι Αθηναίοι άκουγαν από τα ραδιόφωνα τους το «Εδώ Πολυτεχνείο, Εδώ Πολυτεχνείο» και στο πνιγμένο από τα δακρυγόνα κέντρο της Αθήνας αντηχούσαν εκκωφαντικά τα συνθήματα: «Ψωμί Παιδεία Ελευθερία» «Κάτω η Χούντα» «Λαέ, Λαέ ή Τώρα ή Ποτέ», πνίγοντας τους ήχους από τους πυροβολισμούς των ακροβολισμένων στις ταράτσες ελεύθερων σκοπευτών, τις ίδιες εκείνες ώρες μέσα στο αμφιθέατρο του κτιρίου Γκίνη, μέσα στην καρδιά της εξέγερσης δηλαδή, παιζόταν σε αυτοσχεδιασμό μια γιγαντιαία θεατρική ρετροσπεκτίβα όλης της παγκόσμιας επανάστασης. Διαρκής και αδιάλειπτη που ξεκίνησε με  τις πρώτες ώρες της κατάληψης, το βράδυ της Τετάρτης δηλαδή, και κράτησε μέχρι το Σάββατο τα ξημερώματα λίγο πριν μπουν το τανκ και οι στρατιώτες.  Μια παράσταση που ούτε και στα πιο φιλόδοξα όνειρα του δεν θα μπορούσε να συλλάβει σήμερα ο επιρρεπής σε τέτοια εγχειρήματα διάσημος σκηνοθέτης Πήτερ Χωλλ.

Μέσα στο πυκνό ντουμάνι του καπνού από τσιγάρα και μπροστά σ’ ένα εναλλασσόμενο ακροατήριο που όλο μπαινόβγαινε με δακρυσμένα μάτια, διαπρύσιοι ομιλητές με στρατιωτικά αμπέχονα και μακριές γενειάδες, κοπέλες με φούστες φραμπαλά και μακριά μαλλιά ταγάρια και σακίδια, ξεδίπλωναν όλη την επαναστατική ορολογία με τα τσιτάτα της όλο το λεξιλόγιο των ανατροπών και των εξεγέρσεων από την κομμούνα των Παρισίων μέχρι το Μάη του ’68 και όχι μόνο. Ακόμη και με εκείνες τις γκραβούρες από τη γαλλική εθνοσυνέλευση του 1789 θα μπορούσε να κάνει κάποιος νοητικούς συσχετισμούς βλέποντας τα τεντωμένα σαν ελατήρια κορμιά των ρητόρων, την ένταση και το πάθος στα πρόσωπα.

 Πότε από την έδρα και πότε από τα έδρανα. Με υψωμένες τις γροθιές ή τις παλάμες, με αντεγκλήσεις και παθιασμένες από την ένταση στεντόρειες φωνές, βαθιές φωνές μαγευτικές, μιλούσανε οι πιο πολλοί για άμεση επανάσταση για το «εδώ και τώρα» όπως το έλεγαν. Ένα εδώ και τώρα που άλλοι το προσδιόριζαν στην πλήρη κατάργηση κράτους και εξουσίας με τις αναρχικές κομμούνες και την αυτοδιαχείριση και οι υπόλοιποι σε ποιο συντεταγμένα πράγματα και οργανωμένα αλλά με διάφορες αποχρώσεις: όπως η  λαϊκοδημοκρατική επανάσταση που έλεγαν κάποιοι ή σοσιαλιστική επανάσταση που έλεγαν οι άλλοι ή σκέτη εργατική επανάσταση κάποιοι σκληροί και κράτος εργατών και αγροτών κάποιοι λιγάκι μαλακότεροι.

 Μιχαήλ Μπακούνιν και Πιότρ Κροπότκιν, Λέων Τρότσκι, Κλάρα Τσέτκιν, Ρόζα Λούξεμπουργκ, Μπουοναβεντούρα Ντουρούτι, Τσε Γκεβάρα, Ρούντι Ντούτσκε, Κον Μπεντίτ. Ορολογίες και ονόματα μυθώδη, τα πιο πολλά πρωτάκουστα σε όσους από μας ήμασταν τότε αμύητοι και  είχαμε πάει εκεί μόνο για να πέσει η χούντα. Εξεγέρσεις που αγνοούσαμε και αποσπάσματα ιστορικών ομιλιών που μέσα σε αυτή την περιρρέουσα ατμόσφαιρα μας γοήτευαν πολύ, όπως μας  γοήτευαν και οι παθιασμένοι ομιλητές που τα εκφωνούσαν χωρίς να αντιλαμβανόμαστε εκείνη τη στιγμή πως βλέπαμε να παίζεται μπροστά μας ζωντανά ένα τρέϊλερ σαν αυτά τα θορυβώδη τα’ αμερικάνικα ένα εκτεταμένο «προσεχώς» με πολλές σκηνές της μετέπειτα ζωής μας.

Οι πιο πολλοί εκεί μέσα, όπως μάθαμε μετά, δουλεύανε πολύ καιρό γι’ αυτά τα πράγματα. Κινιούνταν με συνωμοτικότητα από τα τέλη του ’72 από τότε που άρχισε να μπαίνει επί τάπητος το θέμα της ανατροπής της Χούντας. Βρισκόντουσαν κυρίως σε υπόγειες γκαρσονιέρες και διαμερίσματα φοιτητικά για ανταλλαγή απόψεων.  Σε συγκεντρώσεις μυστικές που ενώ ξεκίναγαν τηρώντας τα προσχήματα των προφυλάξεων με ομιλίες χαμηλόφωνες σχεδόν ψιθυριστές τελείωναν πάντα με άγριες φωνές σε υψηλά κρετσέντα διαφωνίας. Με αντεγκλήσεις και  καυγάδες άγριους και με εκκωφαντικά κτυπήματα χεριών πάνω σε τραπέζια με μεγάλο πάντα κίνδυνο να πάρει κάποιος γείτονας το 100 και να βρεθούνε όλοι στην Ασφάλεια με χειροπέδες.       Αν και σε αυτά τα πράγματα ποτέ μην είσαι σίγουρος για τη συμπεριφορά του κόσμου και το στοιχείο του απρόβλεπτου πάντοτε θα υπάρχει. Γιατί είναι σίγουρο ότι πρέπει οι γείτονες να άκουγαν  αλλά δεν τηλεφωνούσαν.

 Εδώ υπάρχουν πιο προωθημένα πράγματα απίστευτα που δεν τα καταγράφει η ιστορία: ο κ. Βασιλάκης ο διαχειριστής της πολυκατοικίας μας ήτανε αστυνόμος Α΄στην Ασφάλεια και μια φορά λίγο πριν το Πολυτεχνείο που ήρθε για τα κοινόχρηστα και του άνοιξε ο Τάκης είδε στον τοίχο τα τεράστια πορτρέτα του Λένιν και του Τσε. Εμείς τρομάξαμε μα αυτός δε μίλησε. Και το Σάββατο που βγήκαμε μετά το τανκ και μαζευτήκαμε στο σπίτι, αργά το μεσημέρι χτύπησε η πόρτα και ήταν η γυναίκα του με ένα τάπερ γεμιστά λαχταριστά ροδοψημένα. «Τα στέλνει ο άντρας μου!» μας είπε.

Με τα «γεγονότα της Νομικής» το Μάρτη του ’73 και με το μνημόσυνο μετά του Παπανδρέου στις αρχές Νοέμβρη, δόθηκε και η ευκαιρία για κάποιες μικρές πρόβες της θεωρίας στην πράξη. Οι αποσπασματικές αλλά κατά μέτωπο συγκρούσεις με τις δυνάμεις των στρατοκρατών ήταν  αυτές που έβαλαν θεμέλια γερά για κάτι μεγαλύτερο και μαζικό που δεν άργησε πολύ να έρθει.

Αρκετοί από αυτούς είχαν γυρίσει από το Παρίσι όπου σπούδαζαν, επηρεασμένοι από τα οδοφράγματα και τα κηρύγματα του Μάη. Φέρνοντας στις αποσκευές τους και τα απαραίτητα ιδεολογικά εφόδια με αναρχικές μαοϊκές και τροτσκιστικές καταβολές και βάσεις. Αλλά είχαμε και εγχώρια «παραγωγή» με κάποιους που προέρχονταν από «υπόγειες» διασπάσεις του παράνομου τότε ΚΚΕ με σταλινομαοίζουσες απόψεις. Αλλά και κάποιους γνήσιους απόγονους του Παντελή Πουλιόπουλου είχαμε–του πρώτου Έλληνα ηγέτη τροτσκιστή- τελείως γνήσιους και αυθεντικούς αφού τηρούσαν με θρησκευτική ευλάβεια και «εκ γενετής» το κυριότερο χαρακτηριστικό του χώρου τους: την πολυδιάσπαση.

Οι πιο γοητευτικοί όμως για εμάς τους μέχρι εκείνη την ιστορική σύναξη αμύητους, ήταν οι αναρχικοί, «τα παιδιά με τα μαλλιά και με τα μαύρα ρούχα» που έλεγε τότε ο Σαββόπουλος. Πέρα από την ενδυματολογική τους ιδιαιτερότητα, την άκρως εντυπωσιακή εμφάνιση τους και τη ρητορική τους δεινότητα, διακινούσαν ένα λόγο που μας συνέπαιρνε. Μιλούσαν για άμεση κατάλυση της εξουσίας, του στρατού και της αστυνομίας. Αυτοδιαχείριση και αναρχικές κολεκτίβες παντού στις συνοικίες, και στα χωριά, κατάργηση των στρατών αδελφοσύνη των ανθρώπων και γκρέμισμα  συνόρων και διαχωρισμών και όλα αυτά: εδώ και τώρα!

Ξεχώριζαν τρία άτομα: Ένας ευτραφής με αλογοουρά που δεν συγκράτησα το όνομα του και δεν έτυχε να τον συναντήσω αργότερα σε κάποια διαδήλωση ή μπορεί να τον συνάντησα και να μην τον γνώρισα, μπορεί ακόμη να είχε ενταχθεί σε κάποιο μαρξιστικό σχήμα και να είχε κουρευτεί. Και δυο άτομα εκπληκτικά, ένα ζευγάρι μάλλον: Η πανέμορφη και τόσο γλυκιά Σύλβια Παπαδοπούλου και ο Χρήστος Κωνσταντινίδης που έστησαν αργότερα τις εκδόσεις Ελεύθερος Τύπος και ήταν οι πρώτοι που κυκλοφόρησαν στα ελληνικά τα βιβλία του Τζωρτζ Όργουελ που ήταν μέχρι τότε το μαύρο πρόβατο για όλη τη μαρξιστική Αριστερά!

 Ο Χρήστος είχε μακριά μαύρα γένια και μακριά ίσια μαλλιά σαν τον Χριστό και μια βαθειά βελούδινη φωνή με ένα σπάνιο ηχόχρωμα που σε καθήλωνε γι’ αυτό και  ήταν ο μόνος που δεν τον διέκοπταν όταν μιλούσε. Πέθανε νέος γύρω στα 40 και τώρα τελευταία έμαθα ότι ήταν γιος ενός σημαντικού και πολιτισμένου συμπατριώτη μας, του γνωστού αρχιτέκτονα: Άρη Κωνσταντινίδη.

Αυτοί μας έδιναν τα χαρτάκια με τα δυνατά συνθήματα του βίαιου του άμεσου του τώρα: «Κάτω η Χούντα» και «Λαέ Λαέ ή τώρα ή ποτέ» «Βία στη βία της Εξουσίας» που υπονοούσαν εξέγερση και βίαιη ανατροπή των πραγμάτων και που κυριάρχησαν και σκέπασαν όλα τα άλλα και έκαναν τα μέλη της Συντονιστικής Επιτροπής να περιφέρονται ανήσυχοι και να κάνουν συστάσεις στον κόσμο να μην φωνάζουν τα συνθήματα αυτά γιατί είναι άκαιρα έλεγαν, πολύ προωθημένα για τη συγκυρία και δεν τα επιτρέπει ο συσχετισμός των δυνάμεων εκείνης της στιγμής.

Και δεν έμεναν μόνο στα συνθήματα οι αναρχικοί: ήταν και σκληροί αγωνιστές οι μόνοι που αποτόλμησαν, Σάββατο πρωί μεσ’ στη στρατοκρατούμενη Αθήνα, μια αυτοσχέδια και πρόχειρη διαδήλωση στην οδό Στουρνάρη. Με καδρόνια στα χέρια απ’ τα πανό σε κατά μέτωπο επίθεση στους μπάτσους και όλοι βέβαια μετά στην κλούβα και στο Χαϊδάρι.    

 Οι της Συντονιστικής διακινούσαν πιο σοφτ συνθήματα πιο μαλακά και διεκδικητικού περιεχομένου όπως: «Ελευθερία» «Δημοκρατία» και «Ψωμί Παιδεία Ελευθερία» που προϋπέθεταν την ομαλή συνέχεια του Κράτους. Έδιναν προτεραιότητα στα φοιτητικά αιτήματα πιστεύοντας ότι μέσω αυτών με μια αγωνιστική κλιμάκωση θα ερχότανε και το πέσιμο της Χούντας.

Τα γεγονότα και οι εξελίξεις που ακολούθησαν είναι πολύ γνωστά καθώς και ότι  ο ορθολογισμός των μαρξιστών κερδίζει πάντα το ρομαντισμό της Αναρχίας. Για θυμηθείτε τη σκηνή από το «Σαν Μικέλε» των Ταβιάνι εκεί που διασταυρώνονται κατά τη μεταγωγή τους στη λίμνη με τις βάρκες  ο βαρυποινίτης επώνυμος αναρχικός με τους νεοσυληφθέντες νεαρούς κομμουνιστές τους λέει ποιος είναι και τους ρωτάει εάν τον ξέρουν, «ναι του απαντάει μια κοπέλα σε ξέρουμε καλά αλλά  αλλάξανε τώρα τα πράγματα έχουμε κόμμα με οργάνωση που θα κάνει την επανάσταση!» «Τι;» ρωτάει αυτός με απορία «οργάνωση στην επανάσταση;» κάθεται στην πλώρη σκεφτικός σφυρίζοντας ένα επαναστατικό τραγούδι, ξαπλώνει ανάσκελα βάζει τα χέρια στις τσέπες του πανωφοριού και με μια αστραπιαία στροφή που δίνει στο κορμί του και πέφτει μέσ' στα θολά νερά και πνίγεται!

      http://youtu.be/bYRVaqeL8Rs  ...............................................................................................................

100 χρόνια από τη γέννηση του Γρηγόρη Λαμπράκη!!!

Σαν σήμερα το 1912 στην Κερασίτσα Αρκαδίας γεννήθηκε ένα σπουδαίος Έλληνας: ο Γρηγόρης Λαμπράκης! Ένας αγωνιστής της Ειρήνης και της Δημοκρατίας, ένας σημαντικός αθλητής του στίβου που με διεθνείς επιτυχίες τίμησε τα χρώματα της πατρίδας του, ένας λαμπρός επιστήμονας της γυναικολογίας, ένας ουμανιστής που ξεγεννούσε τις εργάτριες δωρεάν, ένας άνθρωπος χαμηλών τόνων που ενώ κρατούσε "κλάδο ελαίας", του άνοιξαν με σιδερόβεργα το κεφάλι οι τραμπούκοι του παρακράτους μόνο και μόνο γιατί εκλέχτηκε ως συνεργαζόμενος με το ψηφοδέλτιο της Ενιαίας Δημοκρατικής Αριστεράς. Της Αριστεράς που ένα μέρος της εκφράζεται σήμερα από τον Σύριζα τον οποίο δεν διστάζει ο κ. Πρετεντέρης με κατάπτυστο άρθρο του στα σημερινά ΝΕΑ να τον εξομοιώνει με τη Χρυσή Αυγή! 

ΜΙΑ ΑΞΕΧΑΣΤΗ ΒΡΑΔΙΑ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΜΕΣΣΗΝΗ!!!

Στα πλαίσια του Διεθνούς Φεστιβάλ Χορού που γίνεται αυτές τις μέρες στην Καλαμάτα έγινε χθές το βράδυ στο χώρο της Αρχαίας Μεσσήνης -στο χώρο που όταν ολοκληρωθούν οι ανασκαφές και η αποκατάσταση των μνημείων θα αναδειχτεί στους κορυφαίους αρχαιολογικούς μας χώρους- μια μοναδική και αξέχαστη εκδήλωση.

Από νωρίς στις 7.30' μμ, λίγο πριν το σούρουπο δηλαδή, ξεκίνησε η ξενάγηση μας από τον ίδιο τον πρωτεργάτη του τεράστιου αυτού έργου τον καθηγητή Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης κ. Πέτρο Θέμελη που εδώ και 25 χρόνια με αυταπάρνηση και ακάματη θέληση κοντεύει να φέρει σε πέρας ένα ασύληπτο στην αρχή όραμα και να αφήσει την υπογραφή του και την προσωπική του σφραγίδα σε μια μεγάλη παρακαταθήκη του παρελθόντος στις επερχόμενες γενιές.

Μας ξενάγησε στο εκπληκτικό θέατρο που έχει αρχίσει η αποκατάσταση του από το χώρο των παρασκηνίων και της Σκηνής και έπεται η τοποθέτηση των μαρμάρινων καθισμάτων που έχουν βρεθεί άθικτα. Μετά στο χώρο της Αγοράς και του πανέμορφου Ασκληπιείου με τα μαρμάρινα αναθήματα σε Θεούς και Ανθρώπους όπου όλως παραδόξως υπάρχει και ένα προς την Θεά Ίσιδα της Αιγύπτου.

Και αφού κατηφορίσαμε προς το μοναδικό και καλύτερα σωζόμενο και πλήρως αποκαταστημένο Αρχαίο Στάδιο με τις μισές μαρμάρινες και μισές χωμάτινες κερκίδες, καταλήξαμε στον χώρο του Εκκλησιαστηρίου, τον πρώτο που αποκαταστάθηκε.

Πρόκειται για έναν χώρο ιδανικό για μουσικές εκδηλώσεις που πέρα από την πολύ καλή ακουστική του, προσφέρει στους θεατές μια μοναδική θέα που φθάνει μέχρι κάτω στον Μεσσηνιακό Κόλπο.

Εκεί μας παρέλαβε η μεγάλη μουσικός μας κ. Ντόρα Μπακοπούλου που με μια μοναδική μαεστρία χωρίς τη χρήση παρτιτούρας, μας προσέφερε με γενναιοδωρία το θείο ταλέντο της και μια μουσική πανδαισία, συνοδευόμενη μάλιστα στο εισαγωγικό της κομμάτι από μια νεαρά χορεύτρια του φεστιβάλ που βλέπετε στη φωτογραφία.

Έπαιξε μέσα σε μια άκρως κατανυκτική ατμόσφαιρα πολλά από τα μοναδικά έργα για πιάνο του μεγάλου Σοπέν και ήτανε σαν μια άλλη κρήνη αυτή, δίπλα στην αρχαία την Αρσινόη που συνεχίζει να ρέει ακόμη, να μας γλυκαίνει με το απαλό κελάρισμα της και σιγά-σιγά μαζί με το μισόγιωμο φεγγάρι που ανέβαινε στον ουρανό, να μας πηγαίνει χιλιάδες χρόνια πίσω και να μας συνδέει με ένα περίεργο διαχρονικό δέσιμο με ανθρώπους που έζησαν, ονειρεύτηκαν, αγάπησαν, έκλαψαν και πέθαναν εδώ σε αυτά τα ίδια μέρη!

Λούης Τίκας: ο Έλληνας μετανάστης στις ΗΠΑ που ηγήθηκε της μεγαλύτερης απεργίας των ορυχείων!!!

Mε αφορμή την Εργατική Πρωτομαγιά, που φέτος λόγω των γνωστών εξελίξεων και παρεμβάσεων με την αφαίρεση δικαιωμάτων που κατακτήθηκαν μέσα από αγώνες και αίμα, αποκτά ιδιαίτερη φόρτιση, θέλω με την παρούσα ανάρτηση να αποτίσω ένα φόρο τιμής σε έναν μεγάλο αγωνιστή και δικό μας άνθρωπο τον Έλληνα μετανάστη Λούη Τίκα που ηγήθηκε της μεγαλύτερης απεργίας των μεταλλωρύχων στην ιστορία των ΗΠΑ και δολοφονήθηκε με άγριο τρόπο στο Κολοράντο. Στη μεγάλη εκείνη Σφαγή του Λάντλοου (Ludlow Massacre) της 20ης Απριλίου 1914, που αποτελεί ακόμη και σήμερα: ημέρα μνήμης για τα αμερικάνικα συνδικάτα.
Ο Luis Tikas, Ηλίας Σπαντιδάκης το ελληνικό του όνομα, γεννήθηκε στο χωριό Λούτρα του Ρεθύμνου το 1886. Και το 1906 σε ηλικία 20 χρόνων μετανάστευσε στην Αμερική όπου βρέθηκε στο Ντένβερ του Κολοράντο κοντά στους συγγενείς του που δούλευαν στα ορυχεία χαλκού των Ροκφέλερ. Πρώτα άνοιξε καφενείο το οποίο κατά σύμπτωση βρισκόταν απέναντι στα τοπικά γραφεία των Βιομηχανικών Εργατών του Κόσμου (Wobblies). Ευαίσθητος άνθρωπος εντυπωσιάζεται από τις μεσαιωνικές συνθήκες των ορυχείων: στο διάστημα 1910-1913 πάνω από 600 ανθρακωρύχοι είχανε χάσει τη ζωή τους μέσα στις στοές, μεταξύ των οποίων και αρκετοί Έλληνες. Δωδεκάωρη εργασία και πολύ χαμηλά μεροκάματα συν το ό,τι τα σπίτια που έμεναν και τα καταστήματα που ψώνιζαν ανήκαν στην Εταιρία των ορυχείων που κοστολογούσε τα προϊόντα 25% ακριβότερα από τις τιμές της αγοράς και οι εργάτες δεν μπορούσαν να ψωνίσουν από αλλού γιατί τους πλήρωνε με κουπόνια ανταλλάξιμα μόνο στα δικά της καταστήματα. Έτσι ο Τίκας δεν άργησε να στραφεί στον αγώνα για καλύτερες συνθήκες ζωής.
Το 1912 κλείνει το καφενείο και βρίσκεται στα ορυχεία του Φρέντερικ, τα πιο σκληρά ορυχεία του Κολοράντο. Στις 19 Νοέμβρη του ίδιου χρόνου βρίσκεται επικεφαλής 63 Ελλήνων που κατεβαίνουν σε απεργία, ακολουθούν και οι υπόλοιποι εργάτες και ο Τίκας έρχεται σε επαφή με την Ένωση Ανθρακωρύχων Αμερικής (United Mine Workers of America). Τότε αναδεικνύεται η ηγετική του φυσιογνωμία που εκτός από τη μαχητικότητα του, έχει και το προσόν των γραμματικών γνώσεων (λέγεται ότι πριν μεταναστεύσει στην Αμερική πέρασε για 1 χρόνο από τη Νομική της Αθήνας) και της άπταιστης γνώσης των αγγλικών.
Η απεργία σαν πυρκαγιά αρχίζει να εξαπλώνεται και σε άλλα ορυχεία και στις 23 Σεπτεμβρίου του 1913 ξεκινά η μεγάλη απεργία στην πόλη Λάντλοου όπου υπήρχαν 13.000 ανθρακωρύχοι. Αλλά ας αφήσουμε από εδώ και κάτω να μας διηγηθεί πως εξελίχτηκαν τα πράγματα ο Ζeeses Papanikolas από το βιβλίο του «BURIED UNSUNG»:

"...Τα κυριότερα αιτήματα των απεργών του Λάντλοου ήταν τα παρακάτω:

>Να ψωνίζουν από όποιο κατάστημα προτιμούσαν οι ίδιοι.

>Να πηγαίνουν σε όποιον γιατρό επιθυμούσαν και όχι στους γιατρούς της εταιρίας.
>Να αναγνωριστεί το συνδικάτο τους.
>Να καθιερωθεί η οκτάωρη εργασία.
>Να εφαρμοστούν αυστηρά οι νόμοι της Πολιτείας του Κολοράντο όσον αφορά την ασφάλεια των ορυχείων, να καταργηθεί το script, όπως και το σύστημα φρουρών της εταιρείας που έκανε τους εργατικούς καταυλισμούς να μη διαφέρουν από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Επικεφαλής της απεργίας ήταν ο Τζον Λόζον και ο Λούης Τίκας, που είχε μια ομάδα στήριξης από Κρητικούς, μερικοί από τους οποίους είχαν πάρει μέρος στις απεργίες του Μπίνγκαμ στη Γιούτα.Στις αρχές της απεργίας, η εταιρεία για να την καταπνίξει προέβη σε έξωση των απεργών από τα οικήματα στα οποία τους στέγαζε και προσέλαβε απεργοσπάστες. Οι απεργοί δεν πτοήθηκαν. Έστησαν σκηνές στην περιοχή σε στρατηγικό σημείο, ώστε να εμποδίζουν τους απεργοσπάστες να μπουν στα ορυχεία.

Τον Οκτώβριο, ο καταυλισμός των απεργών λειτουργούσε σαν πόλη: πεντακόσιοι άνδρες, τριακόσιες πενήντα γυναίκες, τετρακόσια πενήντα παιδιά, ελληνικός φούρνος, ελληνικό καφενείο.Η εταιρεία ζήτησε την παρέμβαση της εθνοφρουράς και ο κυβερνήτης του Κολοράντο συμφώνησε. Οι συγκρούσεις ήταν βιαιότατες. Τότε η οικογένεια Ροκφέλερ υπέβαλε το αίτημα να ντυθούν με στολές της εθνοφρουράς δικά της, έμπιστα πρόσωπα, αποφασισμένα αν χρειαστεί να ρίξουν στο ψαχνό. Ο κυβερνήτης το αποδέχθηκε και αυτό. Αλλά οι απεργοί δεν υποχώρησαν - ακόμη και όταν οι Ροκφέλερ έστειλαν ένα θωρακισμένο αυτοκίνητο το οποίο έφερε πολυβόλο και οι εθνοφρουροί το αποκαλούσαν Death Special.

Ήταν φανερό ότι στις 20 Απριλίου 1914 η εθνοφρουρά θα εισέβαλε και θα εκκένωνε τον καταυλισμό των απεργών. Ήταν Δευτέρα του Πάσχα και οι περισσότεροι κοιμούνταν αφού την προηγούμενη γιόρταζαν το ελληνικό Πάσχα. Οι πιστολάδες της εταιρίας απαίτησαν από τον Λούη Τίκα να τους παραδώσει δύο Ιταλούς συνδικαλιστές. Ο Τίκας ζήτησε ένταλμα σύλληψης αλλά τέτοιο πράγμα δεν υπήρχε και ο Τίκας αρνήθηκε οποιαδήποτε διαπραγμάτευση.Λίγο αργότερα έπεσε η πρώτη βολή: μερικοί από τους απεργούς ήταν οπλισμένοι. Το Κολοράντο αποτελούσε μέρος της Άγριας Δύσης. Ακολούθησε μάχη χαρακωμάτων ενώ οι γυναίκες και τα παιδιά έτρεξαν να σωθούν στους γύρω λόφους. Σύμφωνα με την μαρτυρία της Μαίρη Χάρρις, γνωστής και ως Mother Jones, πάνω από σαράντα άτομα σκοτώθηκαν από σφαίρες και από ασφυξία, ενώ ένα αγοράκι δέχτηκε μια σφαίρα στο κεφάλι καθώς προσπαθούσε να σώσει το γατάκι του. Σύμφωνα με την Mother Jones οι πιστολάδες είχαν καταναλώσει πολύ ουίσκι από το κοντινό σαλούν και βρίσκονταν σε έξαλλη κατάσταση. Τα επεισόδιο, που αποτελεί μαύρη σελίδα στην ιστορία των ΗΠΑ, ονομάστηκε «σφαγή του Λάντλοου».

Ο Τίκας με απαράμιλλο θάρρος, ζήτησε να δει τον επικεφαλής της εθνοφρουράς, λοχαγό Καρλ Λίντερφελντ (Karl Linderfeld) κρατώντας λευκή σημαία. Οι δυο τους συναντήθηκαν στο λόφο και μίλησαν για λίγο. Έπειτα οι αυτόπτες μάρτυρες είπαν ότι ο αξιωματούχος χτύπησε με πρωτοφανή αγριότητα τον Τίκα στο κεφάλι με την καραμπίνα του. Η καραμπίνα έσπασε στα δύο όπως και το κρανίο του Τίκα. Οι εθνοφρουροί βάλθηκαν να πυροβολούν το άψυχο σώμα.

Ευθύς αμέσως εισέβαλαν στον καταυλισμό, ρίχνοντας αδιακρίτως εναντίον σε οτιδήποτε κουνιόταν. Έδιωξαν τους απεργούς, σκότωσαν 18 άτομα, 10 εκ των οποίων ήταν παιδιά από τριών μηνών ως 11 ετών, και έκαψαν τις σκηνές τους. Όταν οι απεργοί ξαναμπήκαν μερικές ημέρες αργότερα στον καταυλισμό βρήκαν το πτώμα του Τίκα. Η κηδεία του έγινε στις 27 Απριλίου και τη νεκρώσιμη πομπή ακολούθησαν χιλιάδες εργάτες.

Μετά τη σφαγή στο Λάντλοου, οι συγκρούσεις των εργατών με την εθνοφρουρά σε όλη την Πολιτεία του Κολοράντο έλαβαν τεράστιες διαστάσεις. Τα συνδικάτα κάλεσαν τους εργάτες να εξοπλιστούν με «όλα τα όπλα και τα πυρομαχικά που μπορούσαν να αποκτήσουν νόμιμα» και άρχισε πραγματικός ανταρτοπόλεμος ανάμεσα στην εθνοφρουρά και στα συνδικάτα που διήρκεσε δέκα ημέρες. Οι συγκρούσεις τερματίστηκαν μόνον όταν ο πρόεδρος των ΗΠΑ Γούντροου Γουίλσον έστειλε μονάδες του ομοσπονδιακού στρατού στην περιοχή. Σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία της ομοσπονδιακής κυβέρνησης, σκοτώθηκαν συνολικά 69 άτομα. Στον θλιβερό απολογισμό θα πρέπει να προσθέσουμε και τα εξής: 400 απεργοί συνελήφθησαν, 332 από αυτούς παραπέμφθηκαν για φόνο και μόνο ένας, ο Τζον Λόουσον, καταδικάστηκε αλλά το Ανώτατο Δικαστήριο του Κολοράντο αργότερα τον αθώωσε. Από την εθνοφρουρά παραπέμφθηκαν 22 άτομα - ανάμεσά τους και δέκα αξιωματικοί - και σε μια παρωδία δίκης, που ως τέτοια διδάσκεται σήμερα σε διάφορες πανεπιστημιακές σχολές, αθωώθηκαν όλοι, πλην του λοχαγού Λίντερφελντ, ο οποίος δολοφόνησε τον Τίκα. Όμως, η ποινή που του επιβλήθηκε ήταν απλή πειθαρχική επίπληξη..."

Τελικά η ιστορία αυτή πήγαινε να ξεχαστεί και την επανάφερε στο προσκήνιο ο μεγάλος τροβαδούρος Woody Guthrie (το καλλιτεχνικό πρότυπο του Bob Dylan) που γύριζε με την κιθάρα του όλη την Αμερική τραγουδώντας σε πόλεις χωριά και εργοστάσια τραγούδια με στίχους πολιτικού περιεχομένου,

όταν το 1944 έγραψε το περίφημο «Ludlow Massacre» που γνώρισε μεγάλη επιτυχία:

LUDLOW MASSACRE (Woody Guthrie)

It was early springtime that the strike was on

They moved us miners out of doors

Out from the houses that the company owned

We moved into tents at old Ludlow
*

I was worried bad about my children

Soldiers guarding the railroad bridge

Every once in a while a bullet would fly

Kick up gravel under my feet
*

We were so afraid they would kill our children

We dug us a cave that was seven foot deep

Carried our young ones and a pregnant woman

Down inside the cave to sleep

*
That very night you soldier waited

Until us miners were asleep

You snuck around our little tent town

Soaked our tents with your kerosene
*

You struck a match and the blaze it started

You pulled the triggers of your gatling guns

I made a run for the children but the fire wall stopped me

Thirteen children died from your guns
*

I carried my blanket to a wire fence corner

Watched the fire till the blaze died down

I helped some people grab their belongings

While your bullets killed us all around
*

I will never forget the looks on the faces

Of the men and women that awful day

When we stood around to preach their funerals
And lay the corpses of the dead away
*

We told the Colorado governor to call the President

Tell him to call off his National Guard

But the National Guard belong to the governor

So he didn't try so very hard
*

Our women from Trinidad they hauled some potatoes

Up to Walsenburg in a little cart

They sold their potatoes and brought some guns back

And put a gun in every hand
*

The state soldiers jumped us in a wire fence corner

They did not know that we had these guns

And the red neck miners mowed down them troopers

You should have seen those poor boys run
*

We took some cement and walled that cave up

Where you killed those thirteen children inside

I said, "God bless the Mine Workers' Union"

And then I hung my head and cried

ΜΙΑ ΚΗΔΕΙΑ …ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΓΑΜΟΣ ΑΝΤΙ …ΓΙΑ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ!!!

«…και έτσι στα ξαφνικά όπως θα μπαίνει η άνοιξη…» έτσι στα ξαφνικά μας έφυγε μεσοβδόμαδα ο Στέφανος στα 57 του. Ο παλιός φίλος και σύντροφος τότε που οργώναμε το κέντρο της Αθήνας με τα κόκκινα λάβαρα των ρομαντικών συνθημάτων και τα επαναστατικά γκρουπούσκουλα της extreme πανσπερμίας, για έναν άλλον κόσμο που ονειρευόμασταν και τελικά δεν ήρθε!
Ήταν αλέγκρος, μειλίχιος και χαμογελαστός και εξέπεμπε πάντα μια ζεστασιά μια γλύκα. Κάτι που το έπιαναν αμέσως με το αλάθητο ένστικτο τους οι γυναίκες, γι’ αυτό και τον αγάπαγαν! Γι’ αυτό και πάνω από το τάφο του τον έκλαιγαν τρεις «χήρες»! H Ειρήνη η Φλώρα και η γλυκιά Αλίνα. Όμως μόνο με την πρώτη εξ’ αυτών ήρθε «εις γάμου κοινωνίαν». Και αυτό το γάμο τον μοναδικό και ανεπανάληπτο – ως εικαστική παρέμβαση θα εκλαμβανόταν σήμερα- θέλω να σας τον περιγράψω:
Ο έρωτας ήτανε σφοδρός και η Ειρήνη που έφυγε για χάρη του απ’ το σπίτι της, πήγαινε ακόμη Λύκειο. Γι’ αυτό και με την επαναστατική ηθική της εποχής (σωτήριον έτος 1978) έπρεπε να «αποκατασταθεί» με γάμο. Ο πολιτικός ακόμη δεν υφίστατο και επελέγη η εκκλησία: Αγία Παρασκευή της Νέας Σμύρνης.
Ήταν καλοκαίρι. Ο ναός κατακλύστηκε από ένα περίεργο στην εμφάνιση πλήθος: Χαίτες μαλλιά γενειάδες τζην πέδιλα σαγιονάρες φούστες μακριές με φραμπαλά ταγάρια και σανδάλια. Σε μια γωνία στο πίσω μέρος έντρομοι 5-6 συγγενείς του Στέφανου. Ο νεωκόρος και ο παπάς έψαχναν μεσ’ στο πλήθος να εντοπίσουν τους μελλόνυμφους. Κάποια στιγμή τους βρήκαν: ήταν οι μόνοι που φοράγανε παπούτσια! Σκούρο παντελόνι με άσπρο πουκαμισάκι ο γαμπρός παρόμοια φούστα και πουκάμισο η νύφη. Ζήτησαν τις λαμπάδες να τις βάλουνε στις σιδερένιες θήκες τις τεράστιες και έβγαλε ο Βαγγέλης ο κουμπάρος από την κωλότσεπη δυο κοντά κεριά που τα έβαλαν σε δυο ποτήρια, σκούρα όμως κεριά και γνήσια από κερί που τα είχε πάρει από Αθηνάς και Ευριπίδου μαζί με ένα κιλό κουφέτα για το μοίρασμα στο τέλος. Έξω περίμενε και το μοναδικό μέσο μεταφοράς το άσπρο SEAT 127 του Χρήστου με τη λαμαρίνα του φούρνου στο πορτ-μπαγκάζ και τα 10 ψημένα κοτόπουλα Βοκτάς για το τραπέζι.
Όλα κυλήσανε ομαλά χωρίς σταυροκοπήματα αλλά εν πλήρη ησυχία, κάτι που ανάγκασε στο τέλος τον παπά να πει από άμβωνος: «Καταλαβαίνω ότι είστε άθεοι, δεν έκανε κανένας σας σταυρό αλλά για μένα ήτανε το πιο κατανυκτικό μυστήριο γάμου που έχω τελέσει! Γι’ αυτό και όλα τα έξοδα είναι της εκκλησίας!»
Πήρανε όλοι το κουφέτο τους και οι νεόνυμφοι μπήκαν στο SEAT με τα μοσχοβολιστά κοτόπουλα παίρνοντας μαζί και τον κουμπάρο στο σπίτι του οποίου στο Μοσχάτο θα γινότανε και το γαμήλιο γλέντι. Και όλοι κατηφορίσαμε προς τα εκεί με τα ταξί και λεωφορεία. Υπερυψωμένο ισόγειο σε παλιό διώροφο με βεραντούλα, ρετσίνα νταμιζάνα από την παρακείμενη ταβέρνα φορητό κασετόφωνο ζεϊμπέκικο στα λίγα τετραγωνικά και πολύ τραγούδι, ιδίως αργά πολύ αργά όταν κλείσαμε το κασετόφωνο και τραγουδάγαμε «δια ζώσης» καλλίφωνοι και μη στη διαπασών χωρίς να ενοχλούνται οι υπομονετικοί γειτόνοι.
Και είπαμε πολλά πάρα πολλά τραγούδια: από το «bella ciao-bella ciao» μέχρι την «Ελευσίνα» και το «Μοσχοβολούν οι γειτονιές βασιλικό κι’ ασβέστη» και εκεί που υψώναμε τη φωνή αναψοκοκκινισμένοι και σηκώναμε το κεφάλι μας ψηλά, απλώναμε τα χέρια μας μηχανικά και αγγιζόμασταν τρυφερά στις πλάτες και έτσι όπως μας έπαιρναν στα «γιομάτα» κάτι δυνατές ριπές από τη μεθυστική μοσχοβολιά του διπλανού μας γιασεμιού, στο πίσω μέρος του μυαλού μας είχαμε τη βεβαιότητα -όχι το όραμα- ενός επερχόμενου καλύτερου κόσμου χωρίς να μας περνάει καθόλου από τον νου ότι εκείνη τη στιγμή εκεί σε αυτή τη βεραντούλα, είχαμε πιάσει κορυφή: βρισκόμασταν πολύ ψηλά πάρα πολύ και ότι μετά θα άρχιζε η πτώση!
Καλό ταξείδι Στέφανε! αγαπημένε σύντροφε συνοδοιπόρε!

"Το βράδυ που σκοτώσαν τον Λαμπράκη......."

Η ΑΓΚΙΔΑ

Το βράδυ που σκοτώσαν τον Λαμπράκη,
γυρνούσα από ένα ραντεβού.
«Τι έγινε;» ρώτησε κάποιος στο λεωφορείο.
Κανείς δεν ήξερε. Είδαμε χωροφύλακες
μα δε διακρίναμε τίποτε άλλο.

Πέρασαν τρία χρόνια. Ξανακύλησα
στην ίδια αδιαφορία για τα πολιτικά.
Όμως το βράδυ εκείνο με ενοχλεί
σα μια ανεπαίσθητη αγκίδα που δε βγαίνει:
άλλοι να πέφτουν χτυπημένοι για ιδανικά,
άλλοι να οργιάζουν με τα τρίκυκλα,
κι’ εγώ ανέμελος να τρέχω σε τσαΐρια*.

ΝΤΙΝΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ 1966
__________________________________
*λειβάδια στα τουρκικά και μεταφορικά: μέρη
ερωτικών συναντήσεων στην άκρη της πόλης.

Σαν σήμερα, 22 Μαΐου 1963, έπεφτε θανάσιμα χτυπημένος με σπασμένο κεφάλι ο Γρηγόρης Λαμπράκης. Εποχούμενος ο δράστης σε τρίκυκλο, χτυπούσε βάναυσα με σιδερόβεργα και αποτελείωνε έναν μεγάλο ανθρωπιστή, έναν λαμπρό επιστήμονα, έναν αγωνιστή του αφοπλισμού και της παγκόσμιας ειρήνης. Τηρουμένων των αναλογιών θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο Γρηγόρης Λαμπράκης υπήρξε ο δικός μας Γκάντι.
Γεννήθηκε το 1912 στην Κερασίτσα της Αρκαδίας. Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ειδικεύτηκε στη γυναικολογία. Υπήρξε αθλητής με πολλές πανελλήνιες και βαλκανικές νίκες και κατείχε για 23 χρόνια (ως το 1959) το πανελλήνιο ρεκόρ στο μήκος με επίδοση 7,37 μ. Στην διάρκεια της κατοχής διοργάνωνε με άλλους συναθλητές του αγώνες, διαθέτοντας τα έσοδα σε λαϊκά συσσίτια. Το 1950 κατέλαβε τη θέση του υφηγητή Μαιευτικής - Γυναικολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Υπηρέτησε το λειτούργημα του αφιλοκερδώς και με μεγάλη κοινωνική αφοσίωση: πολλές φτωχές εργάτριες της Αθήνας και του Πειραιά, εκείνα τα δύσκολα χρόνια, έτυχαν της ιατρικής του φροντίδας. Και φέρανε στον κόσμο τα παιδιά τους χωρίς καμία οικονομική επιβάρυνση. Το 1961 εκλέχτηκε βουλευτής Πειραιά ως συνεργαζόμενος με την Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά (ΕΔΑ).
Οπαδός της μη βίας και της ιδέας του αφοπλισμού –μέσα στο βαρύ κλίμα του «ψυχρού πολέμου» και της μεγάλης απειλής για παγκόσμιο πυρηνικό ολοκαύτωμα- διοργάνωσε την 21 Απριλίου 1963, κόντρα στην αστυνομική απαγόρευση, την 1η Μαραθώνια Πορεία Ειρήνης. Κάτι που το παρακράτος της εποχής σε αγαστή συνεργασία με τις αμερικάνικες μυστικές υπηρεσίες και τα ανάκτορα, δεν μπόρεσε να συγχωρήσει. Και όλα εκείνα τα θρασίμια που απεργάζονταν συνταγματικές εκτροπές και δικτατορίες –κατά τραγική σύμπτωση στην ίδια ημερομηνία της πρώτης πορείας ειρήνης έγινε και το πραξικόπημα 4 χρόνια αργότερα- αποφάσισαν την με άγριο τρόπο φυσική εξόντωση αυτού του μεγάλου συμπατριώτη μας, που μπορεί μεν να πέρασε στους 100 μεγαλύτερους Έλληνες, σε πρόσφατο τηλεοπτικό διαγωνισμό ψηφοφορίας, αλλά μας πονάει πάρα πολύ που την ίδια διάκριση γνώρισε από τους συμπολίτες μας και ο αρχηγός εκείνων των θρασιμιών-δολοφόνων του, ο δικτάτορας Γ. Παπαδόπουλος!