Beppe Grillo ...να τους χαλάσει τη μόστρα!!!

Θα ήθελα πολύ να επαληθευτούν οι τελευταίες εκτιμήσεις για τις ιταλικές εκλογές που φέρνουν τον κωμικό ηθοποιό και ηγέτη του "κινήματος των 5 αστέρων", ακόμη και δεύτερο. Γιατί μια τέτοια γκροτέσκα απάντηση του ιταλικού λαού θα μπορούσε να φέρει τουλάχιστον σε αμηχανία το καπιταλιστικό κατεστημένο αφού είναι πλέον γνωστό ότι οι κυρίαρχοι του παιχνιδιού προσδοκούν νίκη του "αριστερού" Μπερσάνι και συνεργασία του με τον Μόντι. Και τι να πεις γι' αυτή την αριστερά με το ένδοξο παρελθόν και τη σημερινή μνημονιακή της κατάντια όταν βγαίνει ο πρώην κομμουνιστής Νταλέμα και δηλώνει πως "ο Γκρίλλο είναι επικίνδυνος γιατί φοβίζει τους ...επενδυτές!!!" και αν σας θυμίζει αυτό κάτι.

Εγώ τον Γκρίλλο δεν τον ξέρω αλλά εμπιστεύομαι πολύ το διαχρονικό ακτιβιστή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων Ντάριο Φο που φωτογραφίζεται δίπλα του.

Λέτε να λείπει ο ξένος παράγοντας από την υπόθεση που μας συγκλονίζει;!!!

Και αν έρθουμε τώρα και κάνουμε κάποιες ...υποθέσεις εργασίας για το συγκεκριμένο θέμα και τις τόσο δραματικές διαστάσεις που έλαβε για τα πολιτικά μας πράγματα, θα ήταν υπερβολή λέτε να πάμε λίγο πιο πέρα τη ματιά και τη σκέψη μας; Είναι τόσο απίθανο, δηλαδή, αυτά τα πράγματα να ήταν σε γνώση των δανειστών μας εδώ και καιρό και να ήταν αυτοί που συνιστούσαν την καθυστέρηση της παραμονής της λίστας στα συρτάρια των υπευθύνων; Και αυτό για έναν και μόνο λόγο έναν και μόνο φόβο: το φόβο του ...Σύριζα! Γιατί, για σκεφτείτε και βγάλτε τα συμπεράσματα μόνοι σας αν έσκαζε αυτή η οβίδα παραμονές εκλογών!!! Εδώ τόσα μέσα και τόσο λυσσαλέες παρεμβάσεις στα εκλογικά μας πράγματα μετήλθαν και θα τους ήταν δύσκολο να πούνε στους ντόπιους υποτελείς: κρατάτε παιδιά το σκελετό στο συρτάρι και όταν πάρουμε την κυβέρνηση και σας δώσουμε τη δόση τον βγάζετε, μιας και η παρέμβαση ήτανε χοντροκομμένη και δεν κρυβόταν. Kαι από την άλλη μεριά: να θυσιαστεί και κάποιο υψηλόβαθμο αστέρι ως σύμβολο διαφθοράς μπας και καλμάρει η κοχλάζουσα κοινωνική αγανάκτηση!

Μικρής Κινεζούλας συνέχεια και μια τσάτρα-πάτρα πρόταση για το τι να κάνουμε!!!

Στην ταινία του Ν. Νικολαΐδη «Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα» κυριαρχούσε η φοβερή ατάκα: «Όλα άρχισαν όταν εκείνος ο καταραμένος ο Πέρρυ Κόμο τραγούδησε τη Γκλεντόρα!». Κάτι που για το λούκι που τραβάμε τα τελευταία τρία χρόνια οι περισσότεροι λαοί της Ευρώπης μπορεί να παραφραστεί σε: «Όλα άρχισαν όταν εκείνοι οι καταραμένοι Ρέιγκαν και Θάτσερ κατόρθωσαν να περάσουν την κατάργηση των δασμών μεταξύ των κρατών και την ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων και εμπορευμάτων». Αυτό που ονομάστηκε δηλαδή Παγκοσμιοποίηση ή Παγκόσμιος Καπιταλισμός. Ή για να το πούμε καλύτερα: Παραγωγή των εμπορευμάτων εκεί που υπάρχουν τα φτηνά εργατικά χέρια και πώληση τους εκεί που υπάρχουν τα ακριβά με την υψηλή αγοραστική δύναμη και το μεγάλο κέρδος. Μια φοβερή επανάσταση για τα δεδομένα του καπιταλισμού που με την πτώση του Σοβιετικού μπλοκ και την μετατροπή της Κίνας σε στυγνή καπιταλιστική υπερδύναμη πήρε τη μορφή  θριάμβου για τη Δύση και οι οικονομολόγοι της έφτασαν στο σημείο να μιλάνε για το τέλος της ιστορίας και  της ταξικής πάλης, μια λεωφόρος διαρκούς ανάπτυξης και ευημερίας ξανοιγόταν μπροστά μας! Μόνο που αυτό το αλισβερίσι έκρυβε έναν θανάσιμο κίνδυνο: η προς ανατολάς φυγή των κεφαλαίων για επένδυση άφηνε πίσω ανεπούλωτες πληγές στην αγοραστική δύναμη των καταναλωτών και στην ανταγωνιστικότητα των προϊόντων μας που με μαθηματική ακρίβεια μας οδήγησε στο να την … κάτσουμε τη βάρκα, ένα φαινόμενο που χάρις στο πλαστικό χρήμα των τραπεζών άργησε πολύ να εκδηλωθεί. Ένα φαινόμενο που στη χώρα μας έχει την πιο γλαφυρή αποτύπωση αφού τα νούμερα δείχνουνε πολύ καθαρά πως μέσα σε τριάντα περίπου χρόνια μια οικονομία που μας εξασφάλιζε αυτάρκεια ή ακόμη και εξαγωγές σε είδη όπως τα τρόφιμα (κρέας, λάδι,  σιτηρά, πουλερικά, τυροκομικά) οικοδομικά υλικά και  ένδυση, για αναφέρω τους τρεις κυριότερους κλάδους της ανθρώπινης επιβίωσης, έφτασε σήμερα να εισάγει τα πάντα και ψάξε μετά για θέσεις εργασίας! Μέχρι εδώ είναι οι διαπιστώσεις που όπως θα έχετε καταλάβει διαπνέονται από μια τσάτρα-πάτρα με τάσεις καφενείου προσέγγιση και με την ίδια παρεξηγήσιμη μέθοδο θα περάσουμε και στις προτάσεις γιατί «σιγά μην κλάψω σιγά μη φοβηθώ» τους καθ’ ύλην αρμόδιους οικονομολόγους που επί τρία χρόνια τώρα όλο περισπούδαστες αναλύσεις μας κάνουν για την επόμενη μέρα  και όλο τα γεγονότα τους διαψεύδουν και αντί να πούνε «αποχαιρέτα την την Αλεξάνδρεια» που ήξερες μιλάνε για …ανάπτυξη αυτή την ξεφτιλισμένη ανάπτυξη του καταναλωτισμού που ξέρουμε αυτή που ξετίναξε το περιβάλλον και που σίγουρα δεν θα ξανάρθει και ευτυχώς δηλαδή, αλλά θα πρέπει να γίνει μια διόρθωση σε εκείνο που ξεκίνησε τότε στραβά και μιας αυτό για το τότε είναι πια δύσκολο ακόμα και στα έργα επιστημονικής φαντασίας όπως στο Looper που παίζεται τώρα στους κινηματογράφους  και γυρίζει ο πρωταγωνιστής 30 χρόνια πίσω για να διορθώσει τα μετέπειτα γεγονότα, νομίζω ότι το μόνο που μας απομένει είναι να υψώσουμε πάλι τους δασμούς στα σύνορα μας και να στραφούμε στην κτηνοτροφία οικιακών ή μικρών μονάδων να μην ψαρέψουμε για δυο χρόνια και να γεμίσουνε οι θάλασσες μας ψάρια  να ξωπετάξουμε την Monsanto και να επιστρέψουμε στα πεντανόστιμα κηπευτικά μας και τα φρούτα μας, να σπέρνουμε πάλι σιτάρι και βρώμη που δεν θέλουν πότισμα και να γκρεμίσουμε εκείνα τα ενεργοβόρα και υδροβόρα τουριστικά μεγαθήρια των βραχιολιών και να φτιάξουμε ήπιας παρέμβασης τουρισμό και να αξιοποιήσουμε όλους τους αρχαιολογικούς μας χώρους τα αρχαία μας θέατρα και όποιος θέλει ας έρθει που θα έρθει σε αυτό το όμορφο  περιβάλλον που θα διαθέτουμε, ένα περιβάλλον που θα μπορεί να αποκληθεί ελκυστικό και όχι να αποκαλούν έτσι τα μαντρόσκυλα του νεοφιλελευθερισμού  αυτό το νέο της ανθρώπινης εργασίας που μας φτιάχνουν και που το κανονικό του όνομα είναι: σκλαβιά!   

Τι είπε η μικρή Κινεζούλα που εμείς κάνουμε ότι δεν καταλαβαίνουμε!!!

Στο κανάλι μικρής τηλεθέασης ΕΤ1 και στην ακόμη μικρότερης τηλεθέασης μεταμεσονύκτια ζώνη έτυχε προχθές να δω ένα γαλλικό ντοκυμανταίρ πάνω στις συνθήκες ζωής της σημερινής Κίνας, που εκτός από τον κόσμο της χλιδής και της πρόκλησης των δισεκατομμυριούχων έδειξε και τη θλιβερή όψη της φτώχειας των εργατών. Έδειξε μια γιγαντιαία βιομηχανία ενδυμάτων που οι εργάτριες έμεναν δίπλα σε κάτι μακρόστενους κοιτώνες με ζωτικό χώρο για την κάθε μία: το κρεβατάκι της με μια κουρτίνα και ένα μικρό κομοδινάκι με το σαπουνάκι της κάποια κρεμούλα, ίσως, για τα χεράκια της και μια φωτογραφία της οικογένειας της. Η κοπελίτσα που μίλησε είπε ότι εργάζονται 14 ώρες την ημέρα (9 το πρωί με 11 το βράδυ) έναντι αμοιβής 150 ευρώ το μήνα και δύο ρεπό, τα οποία θα αναλώνουν βέβαια στο να πλένουν τα ρουχαλάκια τους. Πρόσθεσε επιπλέον ότι αισθάνεται τυχερή αφού υπάρχουν δουλιές με πολύ χειρότερες συνθήκες. Από την άλλη μεριά: παρακολουθούμε την πανίσχυρη εξουσία της χώρας που με αφορμή ένα επεισόδιο άλα Ίμια με τους Ιάπωνες σε κάποιες βραχονησίδες της ανατολικής θάλασσας, να δοκιμάζει τη γνωστή συνταγή του εθνικισμού και να βγάζει στο δρόμο τα αγριεμένα στίφη αυτών των ανθρώπων, την ίδια στιγμή που οι οικονομικοί δείκτες δείχνουν για πρώτη φορά την κάμψη της αλματώδους ανάπτυξης του οικονομικού γίγαντα. Ε, εδώ νομίζω ότι βρίσκονται και οι βαθύτερες ρίζες του δικού μας μαρασμού και από εδώ θα επιχειρήσω τσάτρα-πάτρα τη διατύπωση κάποιων προτάσεων στην επόμενη μου ανάρτηση.

Και αν την ...κάνει πρώτη η Γερμανία από την Ευρωζώνη; !!!

Την προηγούμενη εβδομάδα πέρασε στα ψιλά μια πολύ σημαντική κατά τη γνώμη μου είδηση: διατέθηκαν στην αγορά από τη γερμανική ομοσπονδιακή τράπεζα, κρατικά ομόλογα με μηδέν ( 0%) επιτόκιο και υπερτιμημένα. Αυτό σημαίνει ότι κατά τη λήξη τους δεν καταβάλλεται κανένας τόκος στον αγοραστή, ενώ το υπερτιμημένα (δεν αναφερόταν συντελεστής υπερτίμησης) σημαίνει ότι για να πάρει κάποιος ένα ομόλογο ονομαστικής αξίας 100 ευρώ πλήρωνε π.χ. 105 ευρώ! Και είναι αυτό ένα δείγμα της μεγάλης ανασφάλειας που νιώθουν οι απανταχού επενδυτές ώστε προτιμούν να πληρώσουν ένα τίμημα προκειμένου να εξασφαλίσουν τα χρήματα τους με κρατικά ομόλογα της πιο εύρωστης οικονομίας του πλανήτη μιας και η γερμανική οικονομία στηρίζεται στις εξαγωγές κεφαλαιακού εξοπλισμού προς τις χώρες της άπω ανατολής. Εξαγωγές που δεν υπόκεινται σε κινδύνους ανταγωνισμού και που όπως φοβούνται οι οικονομικοί αναλυτές μπορεί  να βάλουν τους "ἑταίρους" μας γερμανούς σε δεύτερες σκέψεις και όταν σκουρήνουν τα ευρωπαϊκά πράγματα πιο πολύ και αφού έχουν μαζέψει το περισσότερο χρήμα του πλανήτη, να την κάνουν με μικρά πηδηματάκια από την ευρωζώνη και να μείνουν οι χώρες του νότου, μεταξύ των οποίων και εμείς που έχουμε αναγάγει το ευρώ σε φετίχ, με τον ...φούφουτο στο χέρι!

Το ύπουλο λεξιλόγιο Παπαδήμου!!!

Παιδιά ο άνθρωπος αποδεικνύεται αποκάλυψη! Τι και αν δεν είναι πολιτικός και είναι τεχνοκράτης όταν με τέτοια φοβερή άνεση στην εκφορά του λόγου του χρησιμοποιεί μία περίτεχνα παραπλανητική γλώσσα που μπροστά της θα πρέπει να ξεχάσουμε ό,τι ξέραμε μέχρι σήμερα από πλευράς πολιτικών. Έρχονται δεύτεροι και καταϊδρωμένοι με αυτά τα τετριμμένα ξύλινα περί καθήκοντος προς την πατρίδα και τις συγκινησιακές φορτίσεις ή τα ευφυολογήματα τύπου Καρατζαφέρη ή Βενιζέλου.


Ο Παπαδήμος δεν παίζεται! Με μία χωρίς εξάρσεις χαμηλότονη φωνή αυτόματου τηλεφωνητή μπορεί να σου αναγγείλει την επέλευση των πιο κατακλυσμιαίων συμβάντων και συ να νομίζεις ότι σου μιλάει για θέματα συνήθους ρουτίνας. Στη συνέντευξη τύπου μετά τη Σύνοδο Κορυφής των Βρυξελλών στις 9/12 και στην ερώτηση αν θα ληφτούν πρόσθετα μέτρα το 2012 απάντησε: « Αυτή τη στιγμή εφαρμόζουμε ένα πρόγραμμα σταθερότητας και ελπίζουμε ότι αυτό θα ολοκληρωθεί με επιτυχία, εάν υπάρξουν αποκλίσεις τότε θα χρειαστεί να γίνουν κάποιες ρυθμίσεις». Ρυθμίσεις όχι μέτρα λιτότητας κάτι δηλαδή σαν να βάζουμε το ξυπνητήρι ή να ρεγουλάρουμε τα φώτα του αυτοκινήτου! Χτες μετά το Υπουργικό Συμβούλιο δήλωσε ότι «το 2012 δεν θα αυξηθούν οι φορολογικοί συντελεστές!» προσέξτε και εδώ παραπλάνηση: όχι ότι δεν θα μπουν καινούργιοι φόροι απλά δεν θα αυξηθούν οι συντελεστές των υπαρχόντων.

Και αν λάβουμε υπόψη ότι οι απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων αποκλήθηκαν από τον κ. Τόμσεν ως «μη συναινετικές αποχωρήσεις» λάβουμε υπόψη και αυτά που σημειώνει ο Ρούσσος Βρανάς με το άρθρο του στα χτεσινά ΝΕΑ σχετικά με το βιβλίο « Το Νέο Πνεύμα του Καπιταλισμού» των Λυκ Μπολτάνσκι και Υβ Σιαπέλο στο οποίο λένε ότι όλο και περισσότερο οι άνθρωποι του συστήματος καταφεύγουν σε μια πλημμυρίδα ευφημισμών (απασχολήσιμος αντί άνεργος, λιγότερο προνομιούχος αντί φτωχός, διαχείριση ανθρώπινων πόρων αντί εκμετάλλευση, συνεργασία αντί κυριαρχία, ανάπτυξη αντί καπιταλισμός, δανειοδότηση αντί τοκογλυφία κλπ…κλπ..) με σκοπό να καταστήσουν πιο προσιτή στους ανθρώπους αυτή τη βίαιη κοινωνική πραγματικότητα που ζούμε, καταλαβαίνουμε ότι μόνο τυχαίες δεν είναι αυτές οι λεκτικές ντρίπλες του πρωθυπουργού μας.

Και δεν θα είναι καθόλου παράδοξο αν αύριο τον ακούσουμε να αναγγέλλει τους πρώτους θανάτους Ελλήνων από ασιτία με τη φράση: «Η βιολογική ανεπάρκεια οδήγησε στη διακοπή της υπαρξιακής οντότητας κάποιων συμπολιτών μας!»

Νορβηγία-Σομαλία: Δύο όψεις του ίδιου θανάτου!!!

Και εννοώ βέβαια το θάνατο που προέρχεται από την αλλόκοτη και άκρως παράλογη συμπεριφορά του ανθρώπου. Γιατί ναι μεν στην πρώτη περίπτωση η φρίκη της αιματοχυσίας με τον τρόπο που εκδηλώθηκε είναι εκείνο που εντυπωσιάζει καθώς εμπεριέχει το στοιχείο του άμεσου και ομαδικού φόνου, δεν είναι όμως πολύ διαφορετική από αυτό που συμβαίνει πιο μακροχρόνια με τους πολλαπλάσιους θανάτους της Σομαλίας.

Και δεν μιλάω βέβαια μόνο για την αγριότητα των εμφύλιων διαμαχών αλλά για την μεγάλη ευθύνη που έχουν τα ανεπτυγμένα κράτη της Δύσης στη διαρκή λεηλασία των χωρών της Μαύρης Ηπείρου. Μόνο που αυτό το θεωρούμε φυσικό και το έχουμε πια συνηθίσει.

Και έτσι για να φρεσκάρω λίγο τη μνήμη μας θα αναφέρω το επισιτιστικό πρόβλημα και την πείνα που προέκυψε πέρυσι τέτοιον καιρό στη διπλανή και πλουσιότερη Κένυα όταν οι πολυεθνικές εταιρίες πήραν το καλαμπόκι για πρώτη ύλη καυσίμων με αποτέλεσμα να διπλασιαστεί η τιμή τού τόσο απαραίτητου για τη διατροφή αυτών των ανθρώπων αγροτικού προϊόντος.

Μόνο που εδώ οι ευθύνες για αυτά τα εγκλήματα διαχέονται ως προς τα πρόσωπα και οι ένοχοι δεν έχουνε καθόλου τύψεις και ούτε διώκονται βέβαια. Πάνε τις Κυριακές στην Εκκλησία και προσεύχονται, δίνουν λεφτά για εράνους και την UNESCO και όταν ζητηθεί από τα κράτη τους να βοηθήσουν αυτά τα παιδάκια με τα πελώρια μάτια, αυτά προσφέρουν γελοία ποσά.

Όπως τα ...28 εκατομ. δολάρια που είπαν προχτές ότι προσφέρουν οι ΗΠΑ την ώρα που ξοδεύουν για τα στρατεύματα κατοχής σε Ιράκ και Αφγανιστάν κοντά στο ένα δισεκατομμύριο την ημέρα!

Ηλιοβασίλεμα και ... κρίση!!!

  

 Με τη λογική τού «εδώ ο κόσμος χάνεται…» θα μπορούσε άνετα να χαρακτηριστεί ως λίαν αντιφατικός ή και σουρεαλιστικός ακόμη, ο τίτλος της σημερινής μας ανάρτησης. Αφού είναι ευκόλως εννοούμενο ότι με τη πρώτη του λέξη μιλάμε για αυτή την οπτική πανδαισία του κόκκινου που τόσο απλόχερα μας προσφέρει ο ήλιος στη δύση του και στις πολλαπλές εκδοχές της έτσι που μας την χαρίζει η πληθώρα των αμέτρητων οριζόντων της χώρας μας. Όπως είναι επίσης γνωστό ότι με την τελευταία λέξη μιλάμε γι’ αυτό το κακό που μας βρήκε εδώ και ενάμιση χρόνο με αναπόφευκτη την μελαγχολία και την κατάθλιψη.

   Και όμως τα πράγματα δεν είναι ή δεν πρέπει να είναι έτσι γιατί ο άνθρωπος ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές του, έτσι σαν αντίβαρο σαν διαφυγή από τη σκληρή πραγματικότητα, πρέπει να ρίχνει μια ματιά στις ομορφιές της φύσης.

   Και μπορεί ο Κωστής Παλαμάς εκτός από την ποιητική ευαισθησία του να είχε τα μέσα και να αγόρασε σπίτι στην απάνω Κυπαρισσία για να απολαμβάνει το ηλιοβασίλεμα του Ιονίου Πελάγους που βλέπετε στη φωτογραφία ή ο ιδιαίτερης ψυχοσύνθεσης Γιώργος Σεφέρης να αναλύθηκε σε λυγμούς αγναντεύοντας μια φορά κάπου αλλού κάτι παρόμοιο, υπάρχει όμως η ίδια ομορφιά και για τους κατατρεγμένους.

   Αυτό που λέει ο Αλμπέρ Καμύ στο «Μύθο του Σίσυφου» ότι εκεί που του ‘φευγε ο βράχος κατά το σούρουπο ψηλά από το βουνό και ξαναγύριζε ο ταλαίπωρος  για να τον ξαναπιάσει, τότε ήταν και η μόνη του χαρά καθώς αγνάντευε την ομορφιά που απλωνότανε κάτω από τα πόδια του στους κάμπους και τις ρεματιές και πέρα στον ορίζοντα τα χρώματα της δύσης.

Σημείωση: φωτό από kyparissiaonline.blogspot

Γιατί δυσκολεύομαι πλέον να γράφω;!!!

Στη «Δίκη» του Κάφκα έκπληκτος ο τραπεζικός υπάλληλος Τζότζεφ Κ. ξυπνάει ένα πρωί από δυο παρείσακτους τύπους που του ανακοινώνουν ότι τελεί υπό κράτηση και ότι πρέπει να τους ακολουθήσει μέχρι τον Ανακριτή. Σε μένα τις προάλλες συνέβη κάτι χειρότερο: άπειρες σκέψεις "παρείσακτες" με καθήλωσαν πρωί-πρωί με τα πολλά και αμείλικτα ερωτήματα τους, δημιουργώντας μου μια παραλυτική διάθεση -και από την οποία ακόμη δεν έχω συνέλθει- σε σχέση με μια ανάρτηση που δούλευα στο μυαλό μου.
Αφορμή γι’ αυτές τις σκέψεις: η ειδησεογραφία της προηγούμενης που με άφησε έκπληκτο και που έλεγε ότι το υπουργείο Περιβάλλοντος πήρε πίσω τα εμπόδια δόμησης που είχε βάλει στο νομοσχέδιο για τις περιοχές Natura και αυτό κάτω από ισχυρότατη πίεση της λαϊκής βάσης μέσω των εκλεγμένων τους βουλευτών.
Γιατί αυτή είναι μια «σκαστή» όπως λένε στη δημοσιογραφική ορολογία, περίπτωση που θέτει επιτακτικά το παλαιό αλλά επίκαιρο πάντα ερώτημα: με ποιους συμπορευόμαστε στους κοινωνικούς αγώνες και μέχρι ποιο σημείο είναι διατεθειμένος ο καθένας να προχωρήσει. Κάτι που αν εθελοτυφλείς μπορεί να σε παρασύρει και να ονειρεύεσαι καταλήψεις χειμερινών ανακτόρων και ανατροπές ενώ ο άλλος δίπλα σου που τώρα θίχτηκε και φωνάζει θέλει μονάχα να τη «γαζώσει»!
Και στη σημερινή συγκυρία το θέμα του Περιβάλλοντος μπορεί να μην παίζει σε πρώτη γραμμή, αφού οι προτεραιότητες της ισοπέδωσης των εργασιακών κατακτήσεων προηγούνται, είναι όμως ενδεικτικό του «κοινωνικού ήθους» που διακατέχει τον καθένα μας και το οποίο με την κρίση των τελευταίων δύο ετών θα έπρεπε να είχε σφυρηλατηθεί από μια διαδικασία αναστοχασμού της ζωής μας και των προτύπων μας. Κάτι παρόμοιο, δηλαδή, με αυτό που παρατηρείται στις κηδείες εκεί που όλοι μουρμουρίζουμε «τι είναι η ζωή;» και «τίποτα δεν είμαστε» και αμέσως μόλις βγούμε από το νεκροταφείο τα ξεχνάμε, αλλά εδώ όχι μόνο δεν έχει τελειώσει ακόμη η «κηδεία» αγαπητοί μου συμπατριώτες, δεν ξέρουμε ακόμη ούτε τις διαστάσεις και τα μεγέθη της και θέλουνε κάποιοι δόμηση στη Natura;
Ας το δούμε λιγάκι και από την απλή λογική της αρχαίας ρήσης: «ουδέν κακόν αμιγές καλού» που λέει ότι ας βγει μέσα από την οικονομική ύφεση και κάτι θετικό για τη χλωρίδα και την πανίδα αυτής της όμορφης χώρας μας που της αλλάξαμε τα φώτα με τις καταπατήσεις και τα αυθαίρετα και καβαλήσαμε με τσιμέντο όλους τους λόφους και τις παραλίες της, νισάφι πιά! Ας πάρει και η φύση μας μιαν ανάσα! Ας αφήσουμε λίγο χορτάρι και κανα πουλάκι για τα παιδιά μας!

Aν είσαι μάνα και πονάς/ πες μας ποιος είναι ο Μουτσινάς; !!!

Ή καλύτερα –μιας και το ερώτημα έχει ρητορικό χαρακτήρα και το συγκεκριμένο όνομα μπήκε για τις ανάγκες της ρίμας- ποιες και ποιοι είναι όλοι αυτοί οι όμοιοι του που έρχονται από το πουθενά και μέσα από τις οθόνες των ιδιωτικών καναλιών βομβαρδίζουν σε ολοήμερη βάση το πανελλήνιο με τον «πολιτισμό» της σάχλας και της αναίδειας; Με την προβολή ιδιωτικών στιγμών από τη ζωή διαφόρων ασημαντοτήτων της δήθεν κουλτούρας μας και του εγχώριου life style για galla και για celebrities σε μια χώρα χρεοκοπημένη με τον κόσμο της σε απόγνωση. Με τα flash στην εφήμερη λάμψη του τίποτα που το σκεπάζει αμέσως η σκόνη του χρόνου.
Και εμείς οι μεγαλύτεροι που αγανακτισμένοι από την εκάστοτε κυβερνητική προπαγάνδα, αγωνιζόμασταν κάποτε για μια ελεύθερη τηλεόραση. Που να φανταζόμασταν τότε τι μας περίμενε;
Που να φανταζόμασταν ότι οι εκπομπές της ασπρόμαυρης όπως το «Παρασκήνιο» ή το «Αλάτι και Πιπέρι» του Φρέντυ Γερμανού έγραφαν ιστορία και θα αποτελούν εσαεί πολιτιστικά ντοκουμέντα; Η εκπομπή μάλιστα του μακαρίτη του Φρέντυ που ήτανε ζωντανή και είχε τα στοιχεία του talk show βρισκόταν, ποιοτικά, έτη φωτός μπροστά από αυτές των θεωρητικά επιγόνων του, μεταξύ των οποίων και ο βιολογικός του καρπός. Γιατί και ο ίδιος είχε πολιτισμό και οι καλεσμένοι του ήτανε πάντοτε άνθρωποι εκλεκτοί που υπηρετούσαν τα γράμματα και τις τέχνες. Είχανε κάτι να πουν και κάτι να πάρουν οι θεατές.
Τώρα τι βλέπουμε; Ώρες ατέλειωτες με τα μηδενικά –μόνο σε καμιά μεταμεσονύκτια της κρατικής να ξεμυτίσει κάποια ή κάποιος σοβαρός άνθρωπος- και τα κουτσομπολιά τους και οι δύστυχοι τηλεθεατές ξεκουτιασμένοι και αδρανείς να παραδίδονται μετά έτοιμοι στα βραδινά δελτία και εκεί οι «ειδήμονες» να τους αρπάζουν απ’ τα μούτρα: σκάνδαλα σκάνδαλα και διαφθορά και κάτσε εσύ στον καναπέ σου και ο κόσμος κάθεται καρτερικά και βλέπει, παρ’ ότι τα σπασμένα τα πληρώνει αυτός. Μόνο οι απλήρωτοι του Δημοσίου βγαίνουνε στο δρόμο. Και κλείνουνε οι επιχειρήσεις και κλείνουνε τα μαγαζιά και ψαλιδίζονται οι αμοιβές και αφαιρούνται δικαιώματα, υπονομεύεται το μέλλον των παιδιών μας.
Και επειδή η τηλεόραση έχει τεράστια επίδραση στην κοινωνία, φοβάμαι μήπως και στη χώρα μας συμβούνε τα χειρότερα. Συμβεί, δηλαδή, αυτό που έγινε στην Ιταλία, η οποία προηγήθηκε κατά πολύ σε τέτοιου είδους εκπομπές, με αποτέλεσμα ο ιταλικός λαός –ο πιο πολιτικοποιημένος της Ευρώπης πριν 30 χρόνια- να μοιάζει σήμερα σαν να του κάνανε λοβοτομή και να επιλέγει ως πρωθυπουργό αυτό το γελοίο κατασκεύασμα που ακούει στο όνομα: Μπερλουσκόνι!

Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΛΙΓΟΤΕΡΟ!!!

Η χρεοκοπία των ιδεών και της ελπίδας των ανθρώπων για έναν καλύτερο και δικαιότερο κόσμο είναι το μέγιστο!
Κατέβηκα προχτές την Πέμπτη στο κέντρο της Αθήνας που είχε την πανελλήνια απεργία η ΑΔΕΔΥ και τις συγκεντρώσεις, και απογοητεύτηκα: 800 άτομα ήταν στην συγκέντρωση της Κλαυθμώνος και 1.200 σε αυτήν της Ομόνοιας (πανηγύρια και χαρές στο ΠΑΜΕ που τους …έσκισε πάλι!).
Και αν λάβουμε υπ’ όψη ότι η ΑΔΕΔΥ είναι τριτοβάθμιο συνδικαλιστικό όργανο και ότι στην περιοχή της Αττικής πρέπει να εδρεύουν αρκετές εκατοντάδες πρωτοβάθμιων και δευτεροβάθμιων σωματείων και ενώσεων, καταλαβαίνει κανείς ότι όχι μόνο τα Διοικητικά Συμβούλια αλλά ούτε οι πρόεδροι και οι γραμματείς τους δεν κατέβηκαν! Γιατί από το ως άνω …ευάριθμο πλήθος θα πρέπει να αφαιρεθεί και ένας αριθμός φοιτητών που πάντα υπάρχει, ο μεγάλος αριθμός ηγετών της Αριστεράς (και υπάρχουν πάμπολλοι αν λογαριάσουμε και τα γκρουπούσκουλα) και αν βγάλουμε και τα άτομα με παθολογική εξάρτηση από τις ...διαδηλώσεις, όπως εγώ, που δεν έχουμε καμία σχέση με τη δημοσιοϋπαλληλική ιδιότητα, τότε ο απολογισμός γίνεται πενιχρότατος και τα πράγματα πιο απογοητευτικά. Γιατί εδώ μιλάμε για την πιο άγρια επίθεση σε εργασιακά δικαιώματα που έγινε στη χώρα μας από ιδρύσεως της! Και οι δημόσιοι υπάλληλοι, κακά τα ψέματα, είναι ο κλάδος των εργαζομένων που όχι μόνο πλήρωσαν το πιο σκληρό τίμημα στους τροϊκανούς αλλά όπως δείχνουν τα πράγματα θα κληθούν σύντομα να ξαναπληρώσουν με το υπό κατάρτιση νέο ενιαίο μισθολόγιο.
Αυτά βέβαια δεν γίνονται τυχαία και ούτε είναι «προνόμιο» του συγκεκριμένου κλάδου, και με τις κινητοποιήσεις των λοιπών εργαζομένων τα ίδια συμβαίνουν. Απλά, τώρα στα δύσκολα, φοβούνται οι άνθρωποι το πάρα πέρα και συμβιβάζονται ενώ από την άλλη μεριά αποκαλύπτεται η δυσπιστία τους απέναντι στα προβαλλόμενα οράματα της Αριστεράς για εκείνο το ρημάδι το ...πάρα πέρα!
Τα οποία οράματα τα τελευταία χρόνια είναι αλήθεια ότι έχουν γίνει πολύ μα πάρα πολύ θολά! Και δεν είναι μόνο η κατάρρευση του λεγόμενου υπαρκτού σοσιαλισμού ( θύμα των πρακτόρων του καπιταλισμού για το ΚΚΕ) ή αυτό το έκτρωμα του άγριου κομμουνιστοκαπιταλισμού της Κίνας, η δυναστεία των …Ισαύρων της Β. Κορέας, το δήθεν του Κάστρο (τον μπερδεύει ο κόσμος με τον Τσε Γκεβάρα) που πετάει στο δρόμο εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους –εγώ στην Αβάνα που πήγα πριν 6 χρόνια έπαθα σοκ από τον μεγάλο αριθμό ξεδοντιάρηδων που έβλεπα στους δρόμους και μιλάμε για τις ηλικίες από 50 και πάνω- αλλά και αυτά τα αυτοδιαχειριστικά πειράματα τύπου Ζαπατίστας που μας διοχέτευαν τόσα χρόνια ενώ επρόκειτο για μια άκρως ιδιόμορφη κατάσταση με φυλετικές ιδιαιτερότητες που δεν μπορεί να σταθεί σε άλλες κοινωνίες.
Και επειδή οι καιροί μας είναι δύσκολοι πολύ και από ώρα την ώρα όπως βαθαίνει η κρίση μπορεί να ξεσπάσουνε άγριοι άνεμοι …άλλης κατεύθυνσης, ας μην παραδοθούμε στη βαρβαρότητα και ας κρατήσουμε τουλάχιστον από την Αριστερά κάποια στοιχεία αντίστασης, ουμανισμού και αλληλεγγύης, μήπως και παραμείνουμε άνθρωποι!

ΣΤΟΥΣ ΤΙΤΛΟΥΣ ΤΩΝ ΥΠΟΥΡΓΕΙΩΝ ΤΟ...ΒΑΡΟΣ!!!

Από την προηγούμενη κυβέρνηση που είχε ορκίσει ο Γιωργάκης, φάνηκε η πρόθεση του Πασόκ να δώσει έμφαση στους τίτλους των υπουργείων. Κάτι που εντάθηκε με τον παρόντα πολυάρθμο ανασχηματισμό. Αφού σου λέει: όπως μας πάει η Τρόϊκα μόνο αντιλαϊκά μέτρα θα παίρνουμε ας δώσουμε τουλάχιστον στα αρμόδια υπουργεία κάποιους τίτλους παραδεισένιους και ελκυστικούς, ούτως ώστε, με το άκουσμα τους και μόνο να δημιουργείται στον πολίτη η αίσθηση της ευημερίας και της ...ουράνιας γαλήνης!

Και έτσι φτάσαμε στο σημείο να αντικατασταθούν σιγά-σιγά τα παλιά ονόματα των υπουργικών θώκων και τη θέση τους να πάρουν κάτι τίτλοι σιδηρόδρομοι που όπως πάνε τα πράγματα όλο και θα μεγαλώνουν για να ενδυναμώνεται στη συνείδηση των πολιτών, αυτή η ψευδαίσθηση που λέγαμε παραπάνω, έτσι:

Το υπουργείο που ρίχνει ξύλο π.χ. ονομάστηκε: ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ που δεν αποκλείεται, έτσι και αγριέψουν πιο πολύ τα πράγματα με διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες, να μετονομαστεί στον επόμενο ανασχηματισμό σε ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ ΤΡΥΦΕΡΩΝ ΕΝΑΓΚΑΛΙΣΜΩΝ ΚΑΙ ΘΩΠΕΙΑΣ.

Το υπουργείο της ρημαγμένης χλωρίδας των πυρκαγιών και της μόλυνσης έχει το βαρύγδουπο τίτλο: ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ, ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ ΚΑΙ ΚΛΙΜΑΤΙΚΗΣ ΑΛΛΑΓΗΣ που και αυτό δεν αποκλείεται αύριο να μετονομαστεί σε ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ, ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ ΚΑΙ ΚΛΙΜΑΤΙΚΗΣ ΑΛΛΑΓΗΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΚΛΥΤΕΡΟ ΚΑΙ ΤΣΙΟΥ-ΤΣΙΟΥ ΤΑ ΠΟΥΛΑΚΙΑ!

Αμ' το άλλο της ΠΑΙΔΕΙΑΣ που στην αρχή κανείς δεν καταλάβαινε τι σήμαινε αυτό το "ΔΙΑ ΒΙΟΥ ΜΑΘΗΣΗΣ" και τώρα όλοι αντιληφθήκαμε ότι με την κατάργηση της βάσης του 10 εκείνο το ρημάδι το 0,9 με το οποίο, χάρη των τοπικών καφετεριών συμφερόντων, πέρασαν σε σχολές αρκετά παιδιά: χρειάζεται μια ολόκληρη ζωή για να αποκτήσει οντότητα προβιβάσιμου ακέραιου αριθμού!

Εκείνο πάλι της Δικαιοσύνης για την αδικία που οργιάζει σε δικαστήρια και στις φυλακές ακούει στον ονειρεμένο τίτλο: ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ, ΔΙΑΦΑΝΕΙΑΣ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ που μπορεί και αυτό αύριο εξ' ανάγκης να αποκτήσει τον δελεαστικότερο τίτλο: ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ, ΔΙΑΦΑΝΕΙΑΣ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ, ΕΥΑΕΡΩΝ ΚΕΛΙΩΝ ΚΑΙ ΧΑΛΑΡΩΝ ΔΕΣΜΩΝ ΓΙΑ ΤΑ ΧΡΕΗ.

Αυτό της ρημαγμένης αγροτιάς που τρώει τη μια σφαλιάρα μετά την άλλη (φέτος θα μείνουνε τ' αμπέλια ατρύγητα!) που για χρόνια το λέγαμε Γεωργίας, και που τώρα ονομάζεται ΑΓΡΟΤΙΚΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΚΑΙ ΤΡΟΦΙΜΩΝ είναι πολύ εύκολο να μετονομαστεί σε: ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΑΓΡΟΤΙΚΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΚΑΙ ΤΡΟΦΙΜΩΝ, ΕΥΚΑΡΠΙΑΣ ΤΩΝ ΑΓΡΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΜΠΕΛΩΝ!

Το καινούργιο που μας προέκυψε για τη Ναυτιλία θα μπορούσε κάλλιστα να φέρει τον τίτλο: ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΘΑΛΑΣΣΙΩΝ ΥΠΟΘΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΑΛΙΕΙΑΣ, ΥΠΟΒΡΥΧΙΟΥ ΨΑΡΕΜΑΤΟΣ, ΕΞΩΛΕΜΒΙΑΣ ΑΘΛΗΣΕΩΣ ΚΑΙ ΚΩΠΗΛΑΣΙΑΣ!

Στο άλλο έρχεται ο τίτλος μόνος του: ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΥΓΕΙΑΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ, ΑΘΛΗΣΗΣ SPA ΚΑΙ ΠΟΔΗΛΑΣΙΑΣ!

Και με τα μέτρα που πήρε ο Λοβέρδος δεν μένει για το πρώην υπουργείο του παρά ο τίτλος: ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ, ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΚΑΙ ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΗΣ ΣΕ ΒΑΘΟΣ ΧΡΟΝΟΥ ΕΥΤΥΧΙΑΣ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΕΠΙΒΙΩΣΟΥΝ!

Και άντε να μιλήσεις τώρα για Ελεύθερο Χρόνο !!!

Εκείνο που θα κάνει αύριο τους ιστορικούς του μέλλοντος και τους κοινωνιολόγους -καθώς θα μελετάνε την περίοδο που διανύουμε- να βγαίνουν έξω από τα ρούχα τους, δεν θα είναι τόσο οι στατιστικές και οι οικονομικοί δείκτες όσο αυτή η ραγδαία και καταιγιστική αφαίρεση των κοινωνικών κατακτήσεων. Ποτέ δεν αναιρεθήκαν τόσα πολλά μέσα σε τόσο λίγο χρόνο! Από πού να αρχίσει και που να τελειώσει κανείς χωρίς να μελαγχολήσει!
Εκείνο όμως που μου κάνει εμένα την μεγαλύτερη εντύπωση από όλα, είναι το ότι μέσα στο φόβο της ανεργίας και τον πανικό της απόλυσης, πάει να ξεχαστεί εντελώς η έννοια του Ελεύθερου Χρόνου και οι ευεργετικές για την ψυχική υγεία των εργαζομένων συνέπειες του. Μιλάω για τους εργαζόμενους και όχι για τους άνεργους και τους υποαπασχολούμενους των οποίων ο «ελεύθερος χρόνος» είναι ένας ψυχικός καταναγκασμός που οδηγεί στην κατάθλιψη.
Όπου υπάρχει τώρα δουλειά, τα ωράρια έχουνε γίνει αιώνες χωρίς κανείς να τολμάει να ζητήσει επιπλέον κάποια αμοιβή γιατί ο φόβος φυλάει τα έρημα. Και να σκεφτεί κανείς ότι πριν 20 χρόνια, εκεί στα τέλη του ’80, η διεύρυνση του Ελεύθερου Χρόνου με μείωση των ωρών εργασίας συνιστούσε την αιχμή των εργατικών διεκδικήσεων όλων των συνδικάτων της Ευρώπης. Στη Γαλλία, μάλιστα, είχαν κερδίσει το 35ωρο, που δεν ξέρω αν ισχύει ακόμα ή το έφαγε και αυτό η μαρμάγκα της κρίσης.
Γιατί πώς να το κάνουμε ρε παιδιά: καλά τα λεφτά αλλά καλύτερο το χουζούρεμα στο κρεβάτι, η βόλτα με αγαπημένα σου πρόσωπα, το ξενύχτι και η συζήτηση, να κοιτάς ανάσκελα το ταβάνι ή να λύνεις σουντόκα και να κάνεις ότι θέλεις στη σχόλη της Κυριακής! Στη σχόλη της Κυριακής που πρέπει να την κρατήσουμε με τα δόντια, που πρέπει να σηκωθούνε και οι πέτρες αν τολμήσουν να επιτρέψουν το άνοιγμα των καταστημάτων. Και τα λέω αυτά γιατί ο κόσμος είναι μπερδεμένος και έτοιμος να ενδώσει και σε αυτό: βλέπω κάτι μωράχαυλες κυρίες να βγαίνουν στα μαρκούτσια της τηλεόρασης και να δηλώνουν ενθουσιασμένες με την ιδέα να μπορούν να ψωνίζουν και την Κυριακή!!!

ΟΙ ΑΡΙΘΜΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ!!!

Τον τελευταίο καιρό με την κρίση βομβαρδιζόμαστε νυχθημερόν από τα μίντια και σε γενναίες δόσεις από οικονομικά μεγέθη και νούμερα. Αν και τα περισσότερα από αυτά ήταν τελείως άγνωστα για τον πολύ κόσμο, σιγά-σιγά με την επανάληψη και από το ύφος και τη χροιά της φωνής των παρουσιαστών, μάθαμε όλοι λίγο ως πολύ όχι τι ακριβώς σηματοδοτεί το καθένα από αυτά αλλά ποιανού η άνοδος είναι καλή και κακή η πτώση, και ποιανού το ανέβασμα μας βοηθά ενώ το πέσιμο μας καταστρέφει. Ψηλά π.χ. τα spreads χαθήκαμε, ενώ αυξημένο το ΑΕΠ σημαίνει σωτηρία! Κακή η χαμηλή ισοτιμία με το δολάριο αλλά πολύ καλή η πτώση του τιμαρίθμου!
Υπάρχει βέβαια και ένα μέγεθος πολύ γνωστό και κατανοητό, σαφέστατο θα έλεγα που είναι ο τρόμος του κοσμάκη: ο δείκτης της ανεργίας! Σε ποσοστό επί τοις εκατό του εργατικού δυναμικού της χώρας μας που, δυστυχώς, όλο και ανεβαίνει! Είναι το νούμερο που συνιστά μια μόνιμη απειλή για τους εκτός αυτού και μια κόλαση για τους εντός αυτού εμπεριεχομένους!
Μια κόλαση πολύπλευρη που δεν έχει να κάνει μόνο με την οικονομική διάσταση των πραγμάτων: οι περισσότερες π.χ. απολύσεις σήμερα γίνονται μετά από πτώχευση χωρίς καταβολή αποζημίωσης ενώ το μηνιάτικο επίδομα των 456 ευρώ που δίνει ο ΟΑΕΔ για 6 ή 12 μήνες φαντάζει κοροϊδία. Αλλά με αυτά τα δύσκολα και ψυχοφθόρα του μετά που ψάχνεις για δουλειά! Αιτήσεις και βιογραφικά όταν φανεί καμιά αγγελία, μέσα στη ομολογημένη, από παντού και από όλους, επιδεινούμενη ύφεση. Και να σ’ έχουνε πάρει και από πάνω και τα χρόνια! Και πως αντέχετε αυτό το «θα σας τηλεφωνήσουμε!» και το τηλέφωνο να μη χτυπάει.
Μα εκεί που οι άνεργοι συνάνθρωποι μας πλήττονται, νομίζω, από την ανεργία ανεπανόρθωτα και καίρια είναι στο υπαρξιακό υπόβαθρο της καθημερινότητας τους. Αυτό το status της συνήθειας μας. Χάνεται εκείνη η μικροχαρά που είχε το σχόλασμα και η προσμονή για την αργία. Η γλύκα του Σαββατοκύριακου και οι διακοπές με τα όνειρα ενός χρόνου. Κλείνονται οι άνθρωποι και γρήγορα έρχεται η μελαγχολία και η κατάθλιψη.
Γιατί όσο και να κατακρίνουμε τη μισθωτή εργασία και να αγωνιζόμαστε να την αλλάξουμε, με αυτή ζούμε σήμερα και μέσα στα πλαίσια της πλάθονται τα όνειρα και οι έρωτες των ανθρώπων. Και όπως λέει και ο Αλμπέρ Καμύ κάπου στον «Σίσυφο», ακόμη και αυτό το σύμβολο του καταναγκασμού είχε τις μικροχαρές του: όταν κατέβαινε την πλαγιά του βουνού για να ξαναπάρει το βράχο που είχε κυλήσει κάτω, αγνάντευε στο βάθος τα ωραία τοπία και τα χρυσαφιά ακρογιάλια του ηλιοβασιλέματος και η ψυχή του αναγάλλιαζε και ας ήξερε πως και την άλλη μέρα το πρωί θα ήταν αντιμέτωπος με το ίδιο γι' αυτόν μαρτύριο!

«Είναι λάθος να πιστεύουμε ότι η ζωή είναι τραγική επειδή είναι άθλια»!!!

Θα μου πείτε: «τέτοια ώρα τέτοια λόγια!» Μα γι’ αυτό το έβαλα μπας και πάρουμε καμιά ανάσα μέσα από αυτή την ιδιότυπη και «απελπιστική αισιοδοξία» του. Γιατί και τότε που ο Αλμπέρ Καμύ το διατύπωσε στα 1939 σε ένα κριτικό του σημείωμα για το μυθιστόρημα του Σάρτρ «Η Ναυτία», η παγκόσμια κατάσταση των πραγμάτων δεν ήτανε καθόλου ρόδινη.
Και συνέχιζε την όντως καινοτόμα αυτή σκέψη του με το: «Η διαπίστωση του παραλογισμού της ζωής δεν είναι ένα τέλος, αλλά μια αρχή». Που έμελε να γίνει και το μότο όλου το φιλοσοφικού και λογοτεχνικού του έργου.
Θυμάμαι παλιά όταν λάβαινε χώρα ένα άγριο έγκλημα η ένας τραγικός αυτοχειριασμός σε κάποια υποβαθμισμένη συνοικία μιας πόλης η απομακρυσμένο χωριό της επαρχίας, οι εφημερίδες στις αναλύσεις τους έβαζαν πάντα το θέμα της οικονομικής εξαθλίωσης: «Η φτώχια και η απόγνωση όπλισαν το χέρι του δολοφόνου ή του αυτόχειρα!» έβλεπες στα πρωτοσέλιδα τους. Όταν όμως κάτι παρόμοιο γινόταν σε κάποια εύπορη συνοικία το πράγμα δυσκόλευε και στην ερμηνεία μπαίνανε άλλοι παράμετροι: «άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου» «ακατανόητο έγκλημα» έλεγαν πια οι υπέρτιτλοι.
Γιατί μάλλον η τραγικότητα που μας λέει ο Καμύ έχει να κάνει με τα μεγάλα υπαρξιακά αδιέξοδα που διατρέχουν όλα τα κοινωνικά στρώματα και όλους τους ανθρώπους. Και ίσα-ίσα, θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς, που αυτά διογκώνονται με την άνοδο του βιοτικού και μορφωτικού επιπέδου. Μια ματιά στη σύνθεση της πελατείας των ψυχολόγων και των ψυχαναλυτών, νομίζω, πως το επιβεβαιώνει.
Και επειδή το θέμα προσφέρεται για συζήτηση δεν θέλω να μακρηγορήσω -πιο πολύ θα ήθελα να ακούσω απόψεις- θα τελειώσω με την άλλη φράση του μεγάλου φιλόσοφου που βάζει τη λέξη «διαπίστωση» για τον παραλογισμό της ζωής, ως αρχή, γιατί εξυπακούεται πως η «αποδοχή» του, σηματοδοτεί μια κατάκτηση ένα τέλος, αυτής της τόσο ενδιαφέρουσας υπαρξιακής μας περιπέτειας που λέγεται ζωή!

Η κερκόπορτα που άνοιξε ο Coelho!!!

Με τη φράση: «Αν θες κάτι με όλη σου την ψυχή, το σύμπαν θα συνωμοτήσει για να σε βοηθήσει να το πετύχεις!» που είπε ο Paulo Coelho στο βιβλίο του «Ο Αλχημιστής», πιστεύω ότι άνοιξε μια κερκόπορτα στη λογοτεχνία και τον κινηματογράφο μέσα από την οποία πέρασε και περνάει ακόμα το μήνυμα του μοναχικού δρόμου. Κάτι που το εκδοτικό και κινηματογραφικό κατεστημένο φρόντισε αμέσως να υιοθετήσει και μας προέκυψαν οι Χάρυ Πότερ και οι Νταβίντσηδες. Ξεθάφτηκε και ο μακαρίτης ο Τόλκιν με τα δαχτυλίδια του, που είχε «ατυχήσει» σε παλαιότερες εποχές και γενικά βλέπουμε μια αποθέωση του απομονωτισμού που συμφέρει πολύ το παγκόσμιο σύστημα εξουσίας. Η δουλειά που κάνει η τηλεόραση κλείνοντας τον κόσμο στα σπίτια, βρήκε και ένα καλλιτεχνικό άλλοθι με τα βιβλία αυτά και τις ταινίες.
Και δεν λέω ότι καλά και σώνει φταίει ο Coelho, απλούστατα αυτός βρήκε το timing μέσα στην αποθέωση του καταναλωτισμού και των υπαρξιακών αδιεξόδων να πετάξει αυτή την μπαρούφα και να κάνει το απόλυτο παγκόσμιο μπεστ-σέλλερ. Ότι ακολούθησε μετά ήτανε εύκολο: και ο δρόμος είχε ανοίξει και το σύστημα έσπρωχνε τα πράγματα προς τα εκεί. «Καθίστε στα σπίτια σας!» και όλα θα πάνε ωραία. Κάποιοι μάγοι και κάποια τραγιά, κάποια περίεργα όντα θα ‘ρθούν και θα σας σώσουν.
Γιατί πώς να το κάνουμε ρε παιδιά –και ας ακούγονται αυτά παλιομοδίτικα- όση δύναμη και αν έχει η γραφή και όση εικαστική τελειότητα ο κινηματογράφος, αν δεν υπάρχει και κάποιο κοινωνικό μήνυμα, κάποια υπενθύμιση της δύναμης των ανθρώπων, μια συγκίνηση του αλτρουϊσμού και της αγάπης, της αλληλεγγύης, της κοινής μοίρας και των αγώνων, δεν γίνεται δυστυχώς τίποτα!

Όλες οι κατακτήσεις της ανθρωπότητας χαθήκανε τα τελευταία είκοσι χρόνια. «Έρχονται δύσκολα χρόνια μέσα στη Γάζα» που λέει και ο ποιητής και ο κόσμος όχι μόνο έχει αδρανήσει τελείως, αλλά με τη βοήθεια των καναλιών, χλευάζει όσα από τα νέα παιδιά μας, έστω και άτσαλα, βγαίνουν στο δρόμο.
Η καταιγίδα, δεν ακούγεται πλέον από μακριά, χτυπάει τώρα τα παραθύρια μας και όλο εκείνο το σύμπαν που λέει ο Coelho μάλλον εναντίον μας έχει συνωμοτήσει!

ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗ ΑΥΘΑΙΡΕΣΙΑ: ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ Ή ΔΙΑΣΤΡΟΦΗ;

Έκπληκτη χθές η Ελλάδα πληροφορήθηκε από το στόμα του ίδιου του υπουργού το νέο "κατόρθωμα" βαρβαρότητας από τα Όργανα της υποτιθέμενης Τάξης: Δύο αστυνομικοί με πολιτικά και με ι.χ. αυτοκίνητο στην Κυψέλη κατέβηκαν και συνέλαβαν μια μετανάστρια μάνα, την έδειραν μπροστά στο παιδί της, της πέρασαν χειροπέδες και την πήγαν στο τμήμα, γιατί νόμισαν, λέει, ότι τους έβρισε.

Η συχνότητα τέτοιων περιστατικών -τις προάλλες αναφέρθηκε θάνατος μετανάστη σε τμήμα- τείνει πλέον να αφαιρέσει το στοιχείο της εξαίρεσης και να μιλάμε πια για κανόνα. Και αν λάβουμε υπ' όψιν κάποια επιπλέον στοιχεία: όπως για παράδειγμα το ότι αυτό που εμάς μας κάνει να βγαίνουμε από τα ρούχα μας για κάποιους αποτελεί παιχνίδι ηδονής και διασκέδασης! Μην ξεχνάμε εκείνο το περιστατικό πριν μερικά χρόνια με τους μετανάστες στο τμήμα της Ομόνοιας που τους έβαζαν να χτυπάνε ο ένας τον άλλον και αυτοί το μαγνητοσκοπούσαν με τα κινητά τους και χαχάνιζαν! Και ότι το βιντεάκι εκείνο που το μοίραζαν μεταξύ τους σε όλη την Ελλάδα και κάνανε πλάκα είχε βρεθεί και βγήκε στα κανάλια από το κινητό που είχαν κλέψει από έναν αστυνομικό των ΜΑΤ οι αντεξουσιαστές στα Εξάρχεια.

Έχουμε δηλαδή την επίδειξη μιας σαδιστικής βίας και μπαίνει πάντα το ίδιο ερώτημα: αυτά τα παιδιά που πλαισιώνουν τα σώματα ασφαλείας γεννιούνται έτσι ή γίνονται; Τραβάει δηλαδή η στολή άτομα κάποιας ιδιαίτερης ψυχοσύνθεσης ή υπάρχει η ίδια αναλογία με όλη την υπόλοιπη κοινωνία και στην αστυνομία λόγω της εξουσίας που έχουν εκδηλώνεται πιο εύκολα η συγκεκριμένη συμπεριφορά; Ή μήπως συμβαίνουν και τα δύο;

Γιατί θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι τέτοιους ανθρώπινους τύπους συναντάμε σε όλο το πλέγμα της εξουσίας και των δημοσίων υπηρεσιών. Μόνο που εκεί ο σαδισμός εκδηλώνεται με το μπαμπάκι και όχι με βία γιατί δεν τους το επιτρέπουν τα καθήκοντα τους. Ενώ ο αστυνομικός έχει το δικαίωμα να σου στερήσει την ελευθερία και να σε πάει στο χώρο του.

Όπως θα πρέπει να τονίσουμε επίσης και την παγκόσμια ομοιομορφία της αστυνομικής συμπεριφοράς. Δεν συνιστά η αστυνομική βία ελληνικό προνόμιο: στο θέμα αυτό είμαστε σαν τους άλλους. Πόσες φορές δεν βλέπουμε στην τηλεόραση εικόνες τέτοιας βίας από όλο τον κόσμο; Στις ΗΠΑ βλέπουμε να εκτελούν επί τόπου τους έγχρωμους συλληφθέντες!

Πριν 6 χρόνια σε σταθμό του μετρό στις Βρυξέλλες μια αστυνομικίνα μας κρατούσε δυο ώρες όρθιους σαδιστικά και με το έτσι θέλω και μας είχε πάρει και τα διαβατήρια, με κίνδυνο να χάσουμε το αεροπλάνο, γιατί έλεγε ότι είχε λήξει το βδομαδιάτικο εισιτήριο μας, ενώ έληγε την άλλη μέρα, και τη διαβεβαίωνε γι' αυτό και ο υπάλληλος του σταθμού. Και ενώ εμείς είχαμε καταλάβει ότι αυτό ήτανε ένα καψόνι που μας έκανε γιατί της είχε μιλήσει η γυναίκα μου γαλλικά, αυτή ήτανε φλαμανδή και πληρώσαμε εμείς το μίσος της για τους βαλλόνους! Κωλοέλληνες, θα έλεγε μέσα της, που μου μιλάτε γαλλικά!

Τελικά το ερώτημα παραμένει: τραβάει η στολή κάποια ιδιαίτερα άτομα ή τα μεταμορφώνει; Υπηρεσιακή νοοτροπία ή διαστροφή;

Το παράδοξο του Ζήνωνα...και οι ρωγμές της Λογικής!!!

Ο Ζήνων ο Ελεάτης που γεννήθηκε το 488 π.Χ. στην Ελέα (σημερινή Velia) της Ιταλίας ήταν Ελεατικός φιλόσοφος της Αρχαίας Ελλάδας και ο αγαπημένος μαθητής του Παρμενίδη.  Έζησε μερικά χρόνια στην Αθήνα και λέγεται ότι ανέλυε και εξηγούσε τις θεωρίες και τα δόγματά του στον Περικλή και τον Καλλία για 100 μνες. Υπέρμαχος της ελευθερίας δεν δίστασε να ρισκάρει τη ζωή του για να γλυτώσει την πατρίδα του από έναν τύραννο. Αν και έχουν σωθεί ελάχιστα από τα γραπτά του, τα περισσότερα που γνωρίζουμε για αυτόν προέρχονται από τον Αριστοτέλη στα Φυσικά, βιβλίο 6, κεφάλαιο 9.
Η συνεισφορά του Ζήνωνα στην Ελεατική φιλοσοφία είναι εντελώς αρνητική. Δεν προσέθεσε τίποτα θετικό στη διδασκαλία του Παρμενίδη, παρά αφιερώθηκε στο να αρνείται και να ανταποδεικνύει τις απόψεις των αντιπάλων του. Ο Ζήνων έδειξε πως η κοινή αντίληψη της πραγματικότητας οδηγεί σε παράδοξα και οξύμωρα.

Το γνωστότερο από αυτά τα παράδοξα είναι αυτό με τον Αχιλλέα και τη Χελώνα το οποίο ναι μεν η επιστήμη το απαντά, η λογική όμως αδυνατεί να το εξηγήσει. Αυτό το παράδοξο είναι και αγαπημένο μοτίβο στο έργο του μεγάλου Αργεντινού στοχαστή και συγγραφέα Χόρχε Λ. Μπόρχες. Το χρησιμοποιεί διαρκώς ως παράδειγμα αμφισβήτησης της βεβαιότητας τούτου του κόσμου. Και σημειώνει κάπου: Εμείς έχουμε ονειρευτεί τον κόσμο. Τον έχουμε ονειρευτεί στέρεο, μυστηριώδη, ορατό, πανταχού παρόντα και διαρκή. Όμως, μέσα στη δομή του έχουμε αφήσει κάτι ανεπαίσθητες και ακατάλυτες ρωγμές μη λογικής, που μας λένε ότι είναι ψεύτικος.

.

.

Το παράδοξο του Ζήνωνα:

Ο (ωκύπους) Αχιλλέας τρέχει δέκα φορές πιο γρήγορα από τη χελώνα και της παραχωρεί ένα προβάδισμα εκατό μέτρων. Ο Αχιλλέας διατρέχει αυτά τα εκατό μέτρα και την ίδια ώρα η χελώνα διατρέχει δέκα. Ο Αχιλλέας διατρέχει αυτά τα δέκα μέτρα και την ίδια ώρα η χελώνα διατρέχει ένα. Ο Αχιλλέας διατρέχει αυτό το ένα και η χελώνα δέκα εκατοστά.
Ο Αχιλλέας τα δέκα εκατοστά και η Χελώνα ένα. Ο Αχιλλέας ένα εκατοστό και η χελώνα ένα χιλιοστό και ούτω καθεξής επ' άπειρον, χωρίς ο Αχιλλέας να μπορέσει ποτέ να φτάσει τη χελώνα!

« Δυο, δυο, πέρασαν νάτα τα κορίτσια!»

.
.

Σαράντα τόσα χρόνια χωρίζουν το στίχο αυτόν του Σαββόπουλου από το σήμερα και μου φαίνεται ότι όλο και πιο επίκαιρος γίνεται. Και όχι μόνο δυο…δυο αλλά και τρία…τρία ή και τέσσερα…τέσσερα τα βλέπω να περνάνε. Κοριτσοπαρέες παντού: στα σινεμά και τα βιβλιοπωλεία, στα θέατρα και στις συναυλίες, στα μαγαζιά γύρω από το Θησείο και το Μοναστηράκι, στις καφετέριες της Κοραή. Αλλά και στο χωριό που κατεβαίνω, όλα τα πολιτιστικά: Σύλλογος, χορευτικά και δρώμενα από γυναίκες διακινούνται. Στους γάμους και στα πανηγύρια χορεύουν μόνο γυναίκες. Δεν ξέρω αν κάνω λάθος και πέφτω σε εύκολους υποκειμενισμούς. Μήπως υπάρχουν και άλλα μέρη, όπως τα mall και τα πολυσινεμά που δεν πηγαίνω, και είναι αλλιώς εκεί τα πράγματα. Για τα βιβλιοπωλεία πάντως αυτό που φαίνεται και δια γυμνού οφθαλμού το επιβεβαιώνουν και οι στατιστικές: «το 80%, λέει, του αναγνωστικού κοινού είναι γένους θηλυκού». Λες και χαθήκανε πια τ’ αγόρια μωρέ παιδί μου!
Και όσο για εκείνα τα κορίτσια του Σαββόπουλου, κορίτσια του ’60, μη φανταστείτε τίποτα το φοβερό, μόνο μια Κυριακή απόγευμα η έξοδος για Σινεμά και για «Kατάλληλον» έργο. Κι’ από κοντά ορδές εμείς τα «πεινασμένα» σερνικά. Βικτώρια – Μουσείο – Παναθήναια – Φωκ. Νέγρη και Κυψέλη, σε μια απέλπιδα προσπάθεια κάποιας προσέγγισης: «δεσποινίς ζαχαροπλάστης ήταν ο μπαμπάς σας» «μου χαρίζετε το ονοματάκι σας» «άντε στο διάολο ρε αλήτη!». Ήτανε ρόλοι αυτοί και τα κορίτσια παίζαν άμυνα, υπήρχε ο τρόμος απ’ τη μάνα! Και μόνο οι «επίμονοι κηπουροί» κερδίζανε στο τέλος! Στο ραντεβού ερχόταν και «φανάρι», κάποια ξαδέλφη ή φίλη που παρείχε κάλυψη ή και σε ρόλο χωροφύλακα ακόμη! Καθότανε πολλές φορές στο ίδιο το παγκάκι με το ζεύγος για να ελέγχει με λοξές ματιές το μέχρι που θα φτάσουνε τα πράγματα. Φιλί μόνο στα χείλη η γλώσσα δεν προσπέρναγε με τίποτα την οδοντοστοιχία! Στα σκοτεινά του σινεμά: «μπούτια ερμητικά κλειστά» που θέλαν μετροπόντικα! Δεν πέρναγε η παλάμη πιο πάνω από τα γόνατα! Κι’ ας ένιωθες το τρέμουλο και τη λαχτάρα!
Μέχρι που φύσηξε ένας άνεμος μαΐστρος απ’ τη δύση. Από τις αρχές του ’70 και μετά και ήρθαν μηνύματα πολλά : Ο Μάης του’68 απ’ τη Γαλλία, οι Xίππις απ’ την Αμερική. Ήρθαν ταινίες που ξεσήκωσαν τα πλήθη: μετά την προβολή του Woodstock στο Παλλάς έγινε αυθόρμητη διαδήλωση στην οδό Σταδίου με συνθήματα κατά της Χούντας, ήρθε μετά το «easy rider», το «Φράουλες και Αίμα», Πολυτεχνείο και επανάσταση, αδερφοσύνη και έρωτας, γιάφκες και διαδηλώσεις και κάθε Κυριακή η εκδρομή. Στη Σαλαμίνα με το βαποράκι, στα Μεσόγεια με το αστικό λεωφορείο και στη Μαλακάσα με το τραίνο. Παντού αγκαλιασμένα ζευγαράκια. Οι ιστορικοί παραγνωρίζουν τον παράγοντα «έρωτας» για τα μεγάλα γεγονότα. Αν υπήρχε όμως εκτός απ’ το ΑΕΠ και τα λοιπά στατιστικά στοιχεία και δείκτης ζευγαρώματος ανθρώπων, νομίζω πως η δεκαετία ’72-’82 για τη Χώρα μας θα έκανε ένα μεγάλο peak στα σχετικά ιστογράμματα.
Το περασμένο Σαββατόβραδο κοντά στη μία μετά τα μεσάνυχτα που είχαν σχολάσει και τα γύρω σινεμά, οι πλατφόρμες του μετρό στο σταθμό της Πανεπιστημίου ήταν κατάμεστες με κόσμο που περίμενε. Λίγα ζευγάρια …ώριμα όπως εμείς. Κάποιες γυναίκες μοναχές ή σε παρέες. Και αμέτρητες πολλές πάρα πολλές οι κοριτσοπαρέες. Και ανάμεσα τους, σε ποσοστό caretta-caretta, τρία τα νεαρά ζευγάρια μόνο! Nα δείχνουν πως το είδος είναι εδώ και δεν εξαφανίστηκε! Στο ένα της απέναντι αποβάθρας η κοπελιά έδειχνε να φλεγόταν και είχε 8 λεπτά ακόμη ο συρμός τους για να έρθει. Τράβηξε το νεαρό με τρόπο προς στο διάδρομο εξόδου, τον οδήγησε σε μια υποτυπώδη εσοχή της πυρασφάλειας και τον φιλούσε. Έπιανε το κεφάλι του σηκωνόταν στις μύτες των ποδιών της. Μα αυτός έδειχνε αμήχανος. Είχε τα χέρια του κατεβασμένα.
Είδα στη σκηνή αυτή ένα συμβολισμό: Από τη μια μεριά η Γυναίκα που διεκδικεί το απαγορευμένο μέχρι χτες σε αυτή δικαίωμα στην ηδονή και από την άλλη το και ισχυρό αποκαλούμενο «έτερον ήμισυ» γαλουχημένο με τα στερεότυπα αυτά του χτες, να νιώθει απροετοίμαστο και μέσ’ στα φυλλοκάρδια του ένα φόβο!

ΘΑ ΣΑΣ ΠΩ ΕΝΑ ΜΥΣΤΙΚΟ !!!

Μόνο ελάτε πιο κοντά μη μας ακούσουν! Υπάρχει και αδίκημα «περί διασποράς ψευδών ειδήσεων», να μείνει μεταξύ μας δηλαδή. Έχουμε και λέμε λοιπόν:
Η οικονομική κρίση, που στην Ελλάδα θα γίνει πιο αισθητή προς το τέλος του χρόνου, ήρθε για να μείνει! Δεν βλέπετε οι «μανούλες» της ΕΕ και των ΗΠΑ που το πάνε λάου-λάου για να μην τρομάξουν τον κοσμάκη; Όλο επί τα χείρω οι προβλέψεις τους αλλά με δόσεις σιγά-σιγά! Το τέλος του 2009 τώρα έχει γίνει τέλος του 2010 και όλο θα πηγαίνει πάρα πέρα και πάρα πέρα γιατί και αυτοί δεν ξέρουν τι να κάνουν.
Και λέω ότι θα μείνει η κρίση για πολλά χρόνια γιατί όπως όλοι τώρα έχουμε καταλάβει: δεν πρόκειται για κρίση του χρηματοπιστωτικού συστήματος όπως μας έλεγαν στην αρχή –ίσα ίσα που οι τράπεζες με το πλαστό χρήμα τα δάνεια και τις κάρτες, καθυστέρησαν την εκδήλωση του φαινομένου για κάποια χρόνια- πρόκειται καθαρά και ξάστερα για κρίση που οφείλεται στη δραματική μείωση της αγοραστικής δύναμης των εργαζομένων.
Κάτι που ξεκίνησε από τις αρχές του ’90, τότε που κατέρρευσε το σοβιετικό μπλοκ και άνοιξαν τα σκλαβοπάζαρα της ανατολής μαζί με την όρεξη του αδηφάγου κεφαλαίου, γνωστά πράγματα τώρα αυτά να μην σας κουράζω! Έλα όμως που αυτό κουβαλάει μέσα του και τη γνωστή αντίφαση: αύξηση παραγωγής αγαθών + μείωση αγοραστικής δύναμης των εργαζομένων = την κάτσαμε τη βάρκα!!!!
Είναι δηλαδή, από άποψη αγοραστικής δύναμης, μετά τις φούσκες των δανείων και των καρτών, σαν να βουλιάξαμε απότομα και να βρεθήκαμε 40 με 45 χρόνια πίσω. Κάπου στα μέσα της δεκαετίας του ’60!!!! Εκεί βρίσκεται σήμερα η αγοραστική δύναμη των νέων εργαζομένων και των νέων αντρόγυνων. Μην μπερδεύεστε με τους γονείς και τους παππούδες που είναι πιασμένοι ακόμη από μαστάρια παχέων αγελάδων και βοηθάνε τα παιδιά και τα εγγόνια, τους παίρνουν αυτοκίνητα και σπίτια. Αυτά τελειώνουν σιγά-σιγά και έρχεται από πίσω η μαρμάγκα!
Και με δεδομένο ότι η εργοδοσία δεν είναι πονόψυχη για να αυγατίσει τους μισθούς, άσε που καλόμαθε κιόλας τα τελευταία χρόνια, και από την άλλη η εξουσία που με τόση ευκολία αφαιρούσε τα εργατικά δικαιώματα δεν έχει καμία πρόθεση να τα επαναφέρει, θα αργήσει νομίζω να φανεί από αυτή τη μεριά στον ορίζοντα κάποια αχτίδα!
Όσον αφορά την άλλη δυνατότητα που υπάρχει, αυτήν της εξέγερσης και της πίεσης από τα κάτω, δεν μπορεί να είναι κανείς και τόσο αισιόδοξος με τέτοια χειραγώγηση που δέχεται από τα ΜΜΕ το μυαλό του κοσμάκη! Έφτασαν μάλιστα πολλοί κάτω από τις υλακές των τσακαλιών της μικρής οθόνης να έχουν δαιμονοποιήσει τα νέα παιδιά που βγαίνουν στο δρόμο από την αδικία! Τα νέα παιδιά μας που κάποιοι μάλιστα στην Ευρώπη τα ζηλεύουν! Σήμερα η Καθημερινή έχει έρευνα στην οποία το 60% αυτών που ρωτήθηκαν θέλουν το τσάκισμα αυτών των παιδιών με σκληρότερους νόμους. Πολλοί από αυτούς ίσως να πιστεύουν ότι με τα τηλεχειριστίρια στο χέρι και κλάνοντας –ω συγνώμη! ψηφίζοντας πασοκ ήθελα να πω- από τους καναπέδες θα αλλάξουν τα πράγματα!!!! Άσε μη δούμε και τα χειρότερα με τίποτα ξενοφοβίες και ρατσισμούς!!
Αλλά ψυχραιμία! Γιατί θα σας πω τώρα και ένα άλλο μυστικό, και αυτό μεταξύ μας: Δεν θα ‘ναι και τόσο άσχημα στο ’60. Θα έχει το πράγμα και τα καλά του! Αυτά που βλέπουμε στα ασπρόμαυρα ελληνικά έργα και τα νοσταλγούμε εμείς οι παλιοί που τα ζήσαμε, αυτά που θαυμάζουν οι νέοι. Γιατί ναι μεν το ρεπερτόριο μπορεί να αρχίζει τώρα κάπως άσχημα με το «Νόμο 4000» αλλά θα έρθουν και οι Σταυρίδηδες οι Βέγγοι και οι Γκιωνάκηδες. Θα έρθει και ο Ηλιόπουλος: «βάζω τα σπίρτα βάζεις τα τσιγάρα;», και η Γεωργία Βασιλειάδου: «είμαστε πολύ πτωχοί, βρε παιδί μου, τόσο πολύ που δεν συμφέρει».
Θα έρθουν και τα πάρτυ ρεφενέ. Οι δοσατζήδες. Οι τσαγκάρηδες. Τα ταβερνάκια. Γίγαντες στο φούρνο και κεφτέδες στου Θανάση. Κοκκινιστό μοσχάρι με πατάτες στου Μανώλη. Κρασί με το κατρούτσο. Φέτα τυρί. Σαλάτα εποχής. Φαί με 5 ευρώ το άτομο μαζί με το κρασί και όχι με τα 50 και χωρίς, που γράφουν οι νενέλες για τα κωλοπιασάδικα στα athens voice και στα lifo. Θα απαλλαγούμε και από τις φίρμες που έγραφα στο τελευταίο post. Θα απαλλαγούμε από πολλά αγαπητοί μου συμπλογκίτες. Από πολλά εκτός της τηλεόρασης, γαμώ το μου γαμώ, που δεν έχω αίσιο τέλος για να κλείσω!