Ένα μικρό ταξίδι με πολλές διαπιστώσεις!!!

Μη με ρωτάτε το πως και το γιατί μέσα στην κρίση αλλά το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε

Η γέφυρα του Γαλατά στην Κωνσταντινούπολη με τους
ερασιτέχνες ψαράδες της προσφέρει ένα μοναδικό θέαμα
Μόνο που το παράδοξο είναι ότι σε αντίθεση  με ότι
συμβαίνει αλλού, αυτοί βγάζουν διαρκώς ψάρια. Κέφαλους
Σκουμπριά και κάποια που μοιάζουνε με Σαβρίδια.

βρέθηκα σε μια τριήμερη κρουαζιέρα με
τη διαδρομή: Πειραιάς-Κωνστ/πολη-
Σμύρνη-Πειραιάς. Μου δόθηκε έτσι η ευκαιρία να
δω από κοντά κάποια πράγματα και να
κάνω έτσι τις διαπιστώσεις μου για το
μακαρίτικο το Καμποτάζ (την υποχρέωση
των επιβατικών και τουριστικών πλοίων
που πιάνουν ελληνικά λιμάνια να έχουν
ελληνικό πλήρωμα) και που τόσο είχαν
σκυλιάσει για να το καταργήσουν τα
φερέφωνα του ντόπιου κατεστημένου,
και αυτό στο όνομα κάποιου οικονομικού
οφέλους για τη χώρα μας.
Σημειώστε λοιπόν:
Το παρόν πλοίο είναι κυπριακών
συμφερόντων -όνομα και μη χωριό,
η Καλντέρα της Σαντορίνης ακόμα πονάει-

Και  εδώ στην άκρη της μέσα σε αυτά τα καΐκια-αντίκες τα
ψήνουν. Κυρίως τα φιλέτα από το Σκουμπρί που δεν έχει
πολλά κόκαλα. 

και απασχολεί 440 άτομα. Οι 40 από αυτούς
είναι Έλληνες, είναι όλοι οι αξιωματούχοι
και υπεύθυνοι των διαφόρων τμημάτων και
τομέων και οι υπόλοιποι 400 είναι αλλοδαποί
από 80 διαφορετικές εθνότητες του πλανήτη.
Άπω Ανατολή, Νότια Αμερική, Αφρική και
ολόκληρη η Ανατολική Ευρώπη.
Όλοι τους αυτοί τις λίγες ώρες που δεν
δουλεύουν κοιμούνται και δεν βγαίνουν σε
κανένα λιμάνι. Όσο για τις αποδοχές τους,
παρά τις επίμονες και φορτικές ερωτήσεις
μου, κρατήθηκαν εφτασφράγιστο μυστικό.
Κάτι μου με έκανε να αντιληφθώ ότι μάλλον
για μεροκάματο σε μονοψήφιο ποσόν Ευρώ
θα πρόκειται!
Και αυτό παρακαλώ να μη το εκλαμβάνετε
ως υπερβολή γιατί το επόμενο περιστατικό  μάλλον το επιβεβαιώνει.
 Και μιλάω συγκεκριμένα ότι στα πλαίσια

Επιδέξιοι ψήστες με ακροβατικές ικανότητες ισορροπίας
μέσα στο ανηλεές παλαντζάρισμα των ρευμάτων του
 Βοσπόρου, παρασκευάζουν το θεσπέσιο έδεσμα για τους 
αδημονούντες πελάτες τους.

Οι οποίοι μετά στο παρακείμενα κιόσκια απολαμβάνουν το
σάντουϊτς (μισή φρατζόλα, ένα φιλέτο και μπόλικες φέτες
γλυκό κρεμμύδι) ασχέτως θρησκεύματος εμφάνισης ή
μαντίλας με τη συνοδεία ενός κόκκινου ζουμιού από τουρσιά.

Στην πλατεία Taκsim όμως οι άλλοι ετοιμάζονται για
διαδήλωση! Αλλά με τουρκικές παραμέτρους. Πρέπει η
συγκέντρωση των ανθρώπων να γίνει γρήγορα για να
προλάβει την αστυνομία και όσο και να σας φαίνεται
περίεργο αυτοί οι ελάχιστοι που βλέπετε στη φωτογραφία,
μέσα σε 5 λεπτά μεταβλήθηκαν στο ορμητικό ποτάμι
της επομένης.

μιας αχαλίνωτης κερδολαγνείας έχουν
καταργήσει οι αθεόφοβοι και όλα εκείνα
τα ελληνικά μουσικά συγκροτήματα που
έβγαζαν ένα κομμάτι ψωμί.
Με αποτέλεσμα στις βραδιές ελληνικής
μουσικής να βλέπεις μια ορχήστρα
ανατολικοευρωπαϊκής και βαλκανικής
πανσπερμίας και σύνθεσης:
μπουζουξής Βούλγαρος, ντράμερ
Λιθουανός, κιθαρίστας Ρουμάνος και
τραγουδίστρια μια δίμετρη Σλοβάκα
να τραγουδάει με "πάθος" "
"Μια ζωή πληρώνω αμαρτίες αλλονών"'
ή ο Ουκρανός συνάδελφος της το
"Πάρε ό,τι θέλεις παλιατζή!".

Και τι να πούμε για τον εφοδιασμό με
τρόφιμα φρούτα και λαχανικά που γίνεται
από τα τουρκικά λιμάνια, ακόμη και οι
κρουαζιέρες που πάνε σε ελληνικά
νησιά βάζουνε πάντα και ένα τούρκικο
λιμάνι γι' αυτόν και μόνο το λόγο.

Τι ανάπτυξη θα κάνετε με αυτόν
τον τρόπο ρε χαϊβάνια;

Σημείωση: όλες οι φωτογραφίες με ένα κλικ μεγεθύνονται.

Ορμητικό και αγριεμένο με τις σημαίες τους και τις
φωτογραφίες των μαρτύρων τους στον κεντρικό δρόμο
του Πέραν που τώρα έχει γίνει πεζόδρομος.

Ενώ στην πάλαι ποτέ πανέμορφη Σμύρνη που από τις 200 χιλ
του 1922 έχει φτάσει τα 5 εκατομμύρια μέσα σε μια άναρχη
οικοδόμηση με ουρανοξύστες και με το μόνο πράγμα που
έχει μείνει από τότε να είναι αυτή η πλατεία του ρολογιού.
Και όσο για τις σημαίες και τα πορτραίτα του Κεμάλ είναι
του Δημάρχου της που ανήκει στο Σοσιαλδημοκρατικό
Κόμμα (Κεμαλικό) που στα παράλια σαρώνει και τα κρέμασε
για να φοβίσει τους Κούρδους που εκείνη την ημέρα
γιόρταζαν το Νεβρόζ.

Και εδώ το Κορδελιό, κάτι σαν την Ποσειδώνος και το Παλιό
Φάληρο, σήμερα αποτελεί την πιο πλούσια και αριστοκρατική
συνοικία, με ένα από τα ελάχιστα εναπομείναντα ελληνικά
σπίτια. Και εμείς την Ποσειδώνος έτσι δεν την καταντήσαμε;

Πασχαλιάτικη εκδρομή στης ...Ακρόπολης τα μέρη!!!

Δεν χρειάζονται βέβαια ταξιδιωτικά γραφεία και αποσκευές αρκεί να το αποφασίσεις και να μη σε πάρει από κάτω η αναβλητικότητα και η ξάπλα και αν έχεις πρόσβαση με το μετρό η διαδρομή είναι παιχνίδι. Και  όσο και να φαίνεται περίεργο μπορεί να μην υπάρχουν Κύκλωπες και Λαιστρυγόνες αλλά πάντοτε παραμονεύουν ισχυρές εκπλήξεις. Όπως αυτές που συναντήσαμε χθες με την Ελένη, δεύτερη μέρα του Πάσχα και ανήμερα του Αγίου Γεωργίου.
Βγαίνοντας από το μετρό στη Μακρυγιάννη πέσαμε πάνω σε λιτανεία εικόνας:

Εκεί ανάμεσα στον πελώριο όγκο του μεταμοντέρνου Μουσείου της Ακρόπολης και στα τουριστικά μαγαζάκια με τα τραπεζάκια έξω και τους τουρίστες, είδαμε να ανεβαίνει μια ευλαβική πομπή με ψαλμωδίες και λιβάνι

και την εικόνα του Αγίου Γεωργίου του επωνομαζόμενου και Τροπαιοφόρου στους ώμους , μια πομπή που έστριψε και μπήκε σε μια πύλη και ξαφνικά βρεθήκαμε σε ένα πέτρινο μικρό εκκλησάκι

εκεί που συμβάλει η επιβλητική είσοδος του Μουσείου της Ακρόπολης με το βυζαντινής τεχνοτροπίας πέτρινο κτίριο του παλιού στρατοπέδου, εκεί που συναντώνται όλα δηλαδή ακόμη και η αρτοκλασία με

Κοινωνικός Τουρισμός: Το καλό να λέγεται!!!

Θα πρέπει, νομίζω, καμιά φορά να γράφουμε και για τα θετικά που συμβαίνουν σε αυτή τη χώρα. Όπως για παράδειγμα: ο θεσμός του κοινωνικού τουρισμού. Κάτι που ξεκίνησε δειλά-δειλά στην αρχή και με πολύ στριμωξίδι και γραφειοκρατικές ουρές αλλά τα τελευταία χρόνια έχει βελτιωθεί σε σημαντικό βαθμό και μπορούν έτσι οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι να απολαύσουν ένα οκταήμερο ταξίδι στο μέρος που επιθυμούν με πολύ λίγα χρήματα. Η συμμετοχή για την περίοδο του χειμώνα με πρωϊνό και ένα γεύμα φτάνει στα 5 ευρώ το άτομο, ενώ το καλοκαίρι γύρω στα 10. Ενώ για όσους θέλουν να ταξιδέψουν με μέσα μαζικής μεταφοράς (αεροπλάνο, πλοίο, λεωφορείο) προσφέρεται εκπτωτικό κουπόνι που φτάνει μέχρι και το 50% της τιμής του εισιτηρίου.

Έτσι και εμείς δραπετεύσαμε για μια εβδομάδα κατά βορειοανατολική μεριά και με βάση μας την Καβάλα "χτυπήσαμε" όλη την Ανατολική Μακεδονία και Θράκη. Σταθήκαμε και τυχεροί στο θέμα του καιρού, μόνο μια μέρα μας έβρεξε. Τα υπόλοιπα θα σας τα πουν οι φωτογραφίες:

.

Η Καβάλα πανέμορφη και επιβλητική, ακόμη και τα σύννεφα είναι ωραία!

Φίλιπποι: Το αρχαίο θέατρο με την όμορφη βουνοπλαγιά:

Φίλιπποι: Αρχαίο μάρμαρο και δίπλα εκρήγνυται το αγκάθι.

Πουρνάρι: το εθνικό μας δέντρο. Το βρίσκεις παντού σε όλη την επικράτεια και όπως λένε οι ειδικοί είναι από τα πιο "έξυπνα" δέντρα της φύσης. Έχει πολύ βαθύ ριζικό σύστημα και στην ανομβρία ρίχνει φύλλα για να μειώνει τις ανάγκες του σε νερό. Και όταν καεί ξαναφυτρώνει.

Μουσείο Καβάλας: Δυο ντροπαλά καρίτσια!

Οι πηγές του Αγκίτη και πίσω το ομώνυμο πανέμορφο σπήλαιο.

Αυτό το "κάθαρμα" ο κισσός που πατάει σε ...ξένες πλάτες!

Της Ξάνθης το παζάρι με βροχή.

Θάσος: εδώ το καλοκαίρι σφύζαν από έρωτα γυμνά κορμιά!

Νέστος: Χωρίς Λόγια!

Το Δάσος της Δαδιάς: Οξιές με κίτρινα φύλλα!

Το Δάσος της Δαδιάς: ...και λίγο πρασινάκι!

Δίον Κατερίνης: Μάρμαρα και όμορφα πλατανάκια!

:

Δίον Κατερίνης: Το εκπληκτικό ψηφιδωτό του Διονύσου!

ΜΟΛΙΣ ΓΥΡΙΣΑ ΑΠΟ ΤΑΣ …ΕΥΡΩΠΑΣ!!!

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

Όταν ταξίδευαν παλιά οι άνθρωποι και έγραφαν στην επιστροφή τις εντυπώσεις τους: είχαν άπειρα πράγματα να διηγηθούν. Μιλούσαν εντυπωσιασμένοι για άλλους λαούς και πολιτισμούς, για πράγματα πρωτόγνωρα, ήθη και έθιμα τελείως διαφορετικά από τα δικά τους.
Τώρα αυτά έχουν σχεδόν εκλείψει. Ίδια ζωή σε περιμένει όπου κ’ αν πας, τα ίδια μαγαζιά και καφενεία. Ίδιοι ρυθμοί της καθημερινότητας παντού. Που όσο να ‘ναι σε τρομάζουν και λιγάκι, γιατί κοινός τους παρανομαστής δεν είναι η αδελφοσύνη των λαών που οραματιζόμασταν παλιά αλλά η αδηφάγα και ισοπεδωτική θεοποίηση του κέρδους και της κατανάλωσης. Αλλάζει πλέον μόνο το ντεκόρ - εκπληκτικά διατηρημένες πόλεις του παλιού καιρού- και τα μενού των εστιατορίων. Καμία έκπληξη από αυτές που υπαινίσσεται στην «Ιθάκη» του ο Καβάφης.

Και ήταν πολύ μεγάλο το ταξίδι: ΠΑΤΡΑ - ΑΝΚΟΝΑ – ΒΕΝΕΤΙΑ – ΒΕΡΟΝΑ- ΜΟΝΑΚΟ – ΝΙΚΑΙΑ – ΚΑΝΝΕΣ – ΦΙΓΚΕΡΕΣ(Πατρίδα του Νταλί) - ΒΑΡΚΕΛΩΝΗ – ΜΑΔΡΙΤΗ – ΤΟΛΕΔΟ – ΒΑΛΕΝΘΙΑ - ΒΑΡΚΕΛΩΝΗ – ΡΩΜΗ (ΤΣΙΒΙΤΑΒΕΚΙΑ με πλοίο) – ΑΝΚΟΝΑ – ΠΑΤΡΑ.
Υπάρχουν διαφορές, δεν λέμε! Υπάρχει αυτή η εκπληκτική καθαριότητα που σε εντυπωσιάζει. Σε κάνει να νιώθεις ζήλεια πιο σωστά, μια ζήλεια που μεγαλώνει όταν αντιλαμβάνεσαι πως η καθαριότητα αυτή δεν είναι αποτέλεσμα εντατικής δουλειάς των επιφορτισμένων με αυτήν εργαζομένων, είναι απλά ανώτερο επίπεδο πολιτισμού της καθημερινής ζωής και οι άνθρωποι δεν ρυπαίνουν.
Μα εκείνο που είναι πιο εντυπωσιακό στο θέμα αυτό –για μένα που είμαι και λίγο αγρότης- είναι η ευπρέπεια των χωραφιών και των κτημάτων. Λάμπουν τα’ αμπέλια και οι ελιές σαν κήποι καλλωπιστικοί φτιαγμένοι με μεράκι. Και εκεί απέξω από το Άρλ της νότιας Γαλλίας, την πόλη που έζησε ο Βαν Γκόγκ τα 4 χρόνια της δημιουργίας του, βλέπεις τα ίδια ακριβώς τοπία με τους πίνακες του: πανέμορφα χωράφια θερισμένου σιταριού και άλλα που πλέουν μέσα σε μια χρυσαφένια ομορφιά από ανθισμένα ηλιοτρόπια.
Και μιας και αναφέρθηκα σε τέχνη, θέλω να πω πως δεν θα μιλήσω για πινακοθήκες και μουσεία που είδαμε πολλά, εκτός από μια εξαίρεση: το δέος που νιώθει κανείς μπροστά στην τεραστίων διαστάσεων Guernica, μπροστά σε αυτό το αντιπολεμικό και αντιφασιστικό σύμβολο της τέχνης, ένα δέος που μετατρέπεται σε ρίγος καθώς βλέπεις απέναντι του έναν διαρκή συνωστισμό από εκστασιασμένα νέα παιδιά, αγόρια και κορίτσια.
Θα μιλήσω μόνο για κάποια πράγματα που έτσι αρπαχτά έπιασε το μάτι μου στο γρήγορο πέρασμα μου. Γι΄ αυτή τη χυδαιότητα π.χ. που βλέπετε στη δεύτερη φωτογραφία: Η περιβόητη Γέφυρα των Στεναγμών της Βενετίας παραδομένη για διαφήμιση στην εταιρία ενδυμάτων SISLEY. Όλα αγοράζονται πλέον και όλα πουλιούνται, όλα έχουν μια τιμή ακόμη και το σύμβολο αυτό των μαρτυρίων και της βαναυσότητας της Ιεράς Εξέτσης των βενετσιάνων.

Ή για την άλλη γαϊδουριά που είδα στη Βενετία πάλι, αλλά και στη μεγάλη πλατεία Ράμπλας της Βαρκελώνης: Εκτεταμένοι χώροι τεράστιοι και ούτε ένα παγκάκι να κάτσει ένας άνθρωπος, μελετημένα και εξεπιτούτου για να σε αναγκάσουν να κάτσεις στα καφέ και τα εστιατόρια ως πρόβατο επί σφαγή. Εκεί παίρνονται κεφάλια: μην ακούτε τα κανάλια που κάθε τόσο συγκρίνουν την τιμή του καφέ και λένε ότι είμαστε τάχα μου οι ακριβότεροι της Ευρώπης. Κουταμάρες! Εκεί μπροκόνουν το νερό: 2-3 ευρώ το μπουκαλάκι, αλλιώς στον φέρνουν ξεροσφύρι. Άσε που μετά από 20 λεπτά στην πέφτουν και σου παίρνουν το φλιτζάνι. Εδώ καθόμαστε με τις ώρες και έρχεται και ξαναέρχεται η κοπέλα με την κανάτα του νερού.
Ή την άλλη απάτη με τον κατάλογο που όταν έρχεται ο λογαριασμός διαπιστώνεις ότι είναι τα ποσά Χ2 και όταν ρωτήσεις το γιατί σου λέει ότι δεν πρόσεξες εκεί κάτω-κάτω τα ψιλά σαν ψείρες γραμματάκια που λένε ότι οι αναγραφόμενες τιμές ισχύουν μόνο για όρθιο σερβίρισμα, στο καθιστό διπλασιάζονται!
Θα μιλήσω όμως και γι’ αυτή την καταπληκτική παραλία της Νίκαιας, μια παραλία 8 χιλιομέτρων (4η φωτογραφία) χωρίς ομπρέλες και ξαπλώστρες, χωρίς εισιτήρια και μαλακίες: τελείως ελεύθερη και προσβάσιμη για όλο τον κόσμο!
Αλλά και για τη φοβερή οικοδόμηση της ιταλικής και γαλλικής Ριβιέρας! Είναι κάτι το απίστευτο! Ένα εκτεταμένο Λουτράκι έχει καλύψει τα πάντα. Μόλυνση επί μολύνσεως! Πάνε τα γραφικά εκείνα δρομάκια με τα πεύκα και από κάτω τη θάλασσα, που βλέπαμε στις παλιές ταινίες του Βιττόριο Γκάσμαν και του Λουί ντε Φινές! Το ίδιο και με το Μόντε Κάρλο (5η φωτογραφία), δεν έχει μείνει σπιθαμή άκτιστη! Και τη γαζώνουν οι Μονεγάσκοι από τον τουρισμό: εισιτήριο στα λεωφορεία και στ’ αυτοκίνητα που μπαίνουν μέσα, εισιτήρια ακριβά σε παντός είδους μουσεία, μουσείο των ανακτόρων από εδώ μουσείο του τάδε από εκεί, να σου τ' αρπάξουν!
Εκείνο όμως που μου έκανε μεγάλη εντύπωση και με ενόχλησε πιο πολύ –άλλοι μπορεί να το χαίρονται αυτό- είναι που δεν είδα ένα πολιτικό σύνθημα σε κάποιον τοίχο. Και δεν μιλάω τόσο για Ιταλία και Γαλλία, όσο για την Ισπανία και δη για την Καταλωνία. Με ανεργία πάνω από 20%, να σου ορμάνε στα ίσια και να σου τραβάνε την τσάντα και το πορτοφόλι και ο κόσμος να τρέχει και "...να προσκυνά σώβρακα και φανέλες» που λέει και ο Πανούσης. Στη Βαρκελώνη την έδρα της Δημοκρατικής Κυβέρνησης του εμφυλίου και του μεγάλου αγωνιστή Μπουοναβεντούρα Ντουρούτι που στην κηδεία του τον είχαν συνοδέψει 1.000.000 άνθρωποι, ο κόσμος ανασαίνει στους ρυθμούς της Μπαρτσελόνα. Και στην κόντρα της με τη Ρεάλ ενσαρκώνεται πλέον η παλιά σύγκρουση τους με τους Καστελιάνους και τη Μαδρίτη. Ο Μέσι ο Πουγιόλ και ο Ινιέστα αυτοί οι σύγχρονοι εκατομμυριούχοι είναι ταυτόχρονα και οι απελευθερωτές. Όλα τα όνειρα των ανθρώπων βρίσκονται στο στάδιο Κάμπ Νου. 17 ευρώ το εισιτήριο της επίσκεψης, παρακαλώ, και 80 ευρώ η φανέλα με όνομα! Και να οι ουρές χιλιάδες! Ντόπιων και ξένων! Πόσο χαίρομαι που είμαι με την ΑΕΚ και δεν κάναμε φέτος ακριβές μεταγραφές!!!
Θα ήθελα να κλείσω –δεν θέλω να σας κουράσω- με την πιο σημαντική για μένα στιγμή της εκδρομής: Είμαστε ένα βράδυ στις Κάννες το σύμβολο της γκλαμουριάς και των ψωνισμένων, κάτι σαν μια τεράστια Μύκονος, όπου στους δρόμους της με τα ακριβά μαγαζιά τα διαμάντια και τα καζίνα, περιφέρονται συνοδευόμενες από εύπορους ηλικιωμένους κυρίους, μοντέλες διψασμένες για ανέλιξη, τεκνά μπαινοβγαίνουν σε πολυτελή σκάφη της παραλίας και είναι παντού οι τιμές απλησίαστες! Και ας σημαίνει μάλλον «καλάμια» το όνομα της, υπάρχουν ακόμη καλαμιώνες στην άκρη της πόλης και ας κόαζαν κάποτε εδώ τα βατράχια! Τώρα κοάζει ο χάϊ καταναλωτισμός! Στοιχίζει πανάκριβα ότι και αν πάρεις.

Οπότε ψάχνοντας για κάτι φθηνότερο στα ενδότερα, προχωράμε προχωράμε και ξαφνικά βρισκόμαστε σε ένα άλλο κόσμο. Κάτι περίπου σαν να ξεφεύγει ένας τουρίστας από το Σύνταγμα και την Κοραή και κατηφορίζοντας να βρίσκεται πίσω από τη Βαρβάκειο Αγορά: Ευριπίδου & Σωκράτους γωνία. Είναι μάλιστα εκεί και το κτίριο της σκεπαστής αγοράς και καθόμαστε σε ένα φαγάδικο με μαροκινό προσωπικό: δυο γυναίκες και έναν άντρα. Είμαστε εμείς δυο ζευγάρια, δίπλα δυο ντόπιοι νεαροί ένας ξανθός και ένας μελαχρινός και πιο πέρα μόνη της μια εκδιδόμενη κοπέλα. Πήραμε και τα κρασιά μας, ανέβηκε το κέφι, δυνάμωσε και η μουσική, η σερβιτόρα άρχισε να χορεύει τσιφτετέλι, εμείς χτυπούσαμε παλαμάκια και προβήκαμε σε μια σπάνια για τα μέρη αυτά χειρονομία: κεράσαμε ποτά τα διπλανά τραπέζια! Η κοπέλα και οι νεαροί το χάρηκαν και άρχισαν να χτυπάνε και αυτοί τα παλαμάκια στη γκαρσόνα. Αποχαιρετιστήκαμε εγκάρδια. Παντού μπορείς να βρεις ανθρώπινες στιγμές, αρκεί να ψάξεις λίγο!