Μπορεί ο μήνας που αρχίζει σήμερα να φέρνει σε κάποιους μελαγχολία, «Μελαγχολία του Σεπτέμβρη» τραγουδούσε παλιά ο εκ δυσμών γείτονας μας Τόνι Πινέλι -που έκανε καριέρα στην Ελλάδα- και έκανε τις μαθήτριες με τις ποδιές και τα λευκώματα να κλαίνε με μαύρο δάκρυ! Μπορεί σε κάποιους άλλους ο μήνας αυτός να φέρνει μια γλύκα ανάλογη με τη θερμοκρασιακή ηπιότητα του. Και να εξάπτει έτσι τον οίστρο στους ευάλωτους και τους ρομαντικούς, σε όλους τους «ποιητίζοντες» τέλος πάντων, καθώς ακούνε το φλοίσβο απ’ το απαλό κυματάκι που αφήνει στην άμμο ακανόνιστες γραμμές σε κάποια τέως πολύβουη και έρημη πια παραλία ή βλέπουν τον ήλιο να πέφτει ολοκόκκινος βαθειά στη γραμμή του ορίζοντα. Και αν έχουν πέσει και οι πρώτες βροχές και έχουν πλυθεί τα εναπομείναντα κλαριά και έχει μυρίσει και το χώμα -όπως έγινε χθες στην Αθήνα- τότε γίνεται και πιο …Σεπτέμβρης, πιο φθινοπωρινός δηλαδή και γίνεται έτσι πιο αισθητή η τομή του μέσα στον κύκλο του χρόνου. Γιατί ο Σεπτέμβρης είναι ο μήνας που «αλλάζουμε σελίδα» και όχι ο τυπικός Γενάρης.
Το Σεπτέμβρη γίνονται οι απολογισμοί και όλα τα νέα πλάνα. Αρχίζει η καινούργια εκπαιδευτική χρονιά για τα παιδιά και τη φοιτητιώσα νεολαία, ξεκινάει το νέο πρωτάθλημα του ποδοσφαίρου, αρχίζει σήμερα και η Ίνδικτος, ο εκκλησιαστικός καινούργιος χρόνος. Σχέδια επί σχεδίων στις δουλειές και στα νοικοκυριά. Πλάνα και πάλι πλάνα. Μικρός, θυμάμαι, το μήνα αυτόν με τη σταφίδα, πληρώναμε μπακάλη και ΑΤΕ και κάναμε όνειρα για το μέλλον. Τέρμα τα τεφτέρια λέγαμε και οι τραβηχτικές μα ο αναιμικός μας προϋπολογισμός δεν άντεχε ούτε μέχρι το Πάσχα.
Κάτι παρόμοιο γίνεται και τώρα με τις κάρτες τις δόσεις και τα χρέη. Γονάτισαν οι άνθρωποι και οι τράπεζες βγάζουν ακόμη κέρδη. Ο φετεινός Σεπτέμβρης είναι πιο βαρύς απ’ όλους. Πολλοί είναι οι συμπολίτες μας που χάσανε τις δουλιές τους. Πολλές επιχειρήσεις κλείσανε, τα μαγαζάκια γύρω μας τα βλέπουμε που βάζουνε λουκέτο. Χάθηκε από την αγορά το χρήμα. Οι αμπελουργοί λένε να μην τρυγήσουν. Τα ροδάκινα πουλήθηκαν στα 12 λεπτά. Οι κτηνοτρόφοι χύνουν γάλατα στους κόμβους των εθνικών οδών. Τα πορτοκάλια οδεύουν προς χωματερές γιατί τα 4-6 λεπτά που θα διαμορφωθεί η βιομηχανική τιμή, είναι τελείως απαγορευτικά για τη συλλογή τους. Όλα τριγύρω ζοφερά και κρίση που βαθαίνει. Οι ειδικοί μιλούσαν για ανάκαμψη το ’10 τώρα την πάνε πάρα πίσω! Η κρίση είναι δομική και «απλά μαθήματα πολιτικής οικονομίας»: Όσο αφαιρούνται δικαιώματα και συρρικνώνονται αμοιβές, το μόνο που δεν θα φανεί είναι η ανάκαμψη!
Κάτι που το γνωρίζουνε πολύ καλά οι «αρμόδιοι» και ανησυχούν! Η κοινωνική έκρηξη τους τρομάζει. Και πρώτοι-πρώτοι από αυτούς, οι προϊστάμενοι του πολιτικού συστήματος μας: καναλάρχες! Γι’ αυτό –είτε γίνουν τώρα εκλογές είτε αργότερα- θα υποστούμε τον Σεπτέμβρη ένα σοκ! ένα δημοσκοπικό overdose! Προέχει η αυτοδυναμία βλέπεις! Εκατομμυριούχοι δημοσιογράφοι που θέλουν ησυχία για ν’ απολαύσουν τα λεφτά και κάτι looser δημοσκόποι που δεν πλησίασαν ποτέ τα ποσοστά των εκλογών, θα μας ζαλίζουν το μυαλό με τα ευρήματα και τις σαν χρωματιστά παλούκια απεικονίσεις! Τόσο το μπλε τόσο το πράσινο το κόκκινο το ροζ τόσο το ένα και το άλλο! Και όσο εκείνο το πράσινο παλούκι, βοήθεια μας, δεν λέει να περάσει το 37% τόσο θα μας την πέφτουν. Μπορεί, κοιτώντας μας στα μάτια κουνώντας και το δάχτυλο σαν τον Παυλίδη, να φτάσουν και σε συστάσεις και σε απειλές: "Δεν βλέπετε ρε! πάει μπροστά 6 μονάδες! Γιατί δεν τρέχετε κοντά; Γιατί δεν έχει ρεύμα;"
Το Σεπτέμβρη γίνονται οι απολογισμοί και όλα τα νέα πλάνα. Αρχίζει η καινούργια εκπαιδευτική χρονιά για τα παιδιά και τη φοιτητιώσα νεολαία, ξεκινάει το νέο πρωτάθλημα του ποδοσφαίρου, αρχίζει σήμερα και η Ίνδικτος, ο εκκλησιαστικός καινούργιος χρόνος. Σχέδια επί σχεδίων στις δουλειές και στα νοικοκυριά. Πλάνα και πάλι πλάνα. Μικρός, θυμάμαι, το μήνα αυτόν με τη σταφίδα, πληρώναμε μπακάλη και ΑΤΕ και κάναμε όνειρα για το μέλλον. Τέρμα τα τεφτέρια λέγαμε και οι τραβηχτικές μα ο αναιμικός μας προϋπολογισμός δεν άντεχε ούτε μέχρι το Πάσχα.
Κάτι παρόμοιο γίνεται και τώρα με τις κάρτες τις δόσεις και τα χρέη. Γονάτισαν οι άνθρωποι και οι τράπεζες βγάζουν ακόμη κέρδη. Ο φετεινός Σεπτέμβρης είναι πιο βαρύς απ’ όλους. Πολλοί είναι οι συμπολίτες μας που χάσανε τις δουλιές τους. Πολλές επιχειρήσεις κλείσανε, τα μαγαζάκια γύρω μας τα βλέπουμε που βάζουνε λουκέτο. Χάθηκε από την αγορά το χρήμα. Οι αμπελουργοί λένε να μην τρυγήσουν. Τα ροδάκινα πουλήθηκαν στα 12 λεπτά. Οι κτηνοτρόφοι χύνουν γάλατα στους κόμβους των εθνικών οδών. Τα πορτοκάλια οδεύουν προς χωματερές γιατί τα 4-6 λεπτά που θα διαμορφωθεί η βιομηχανική τιμή, είναι τελείως απαγορευτικά για τη συλλογή τους. Όλα τριγύρω ζοφερά και κρίση που βαθαίνει. Οι ειδικοί μιλούσαν για ανάκαμψη το ’10 τώρα την πάνε πάρα πίσω! Η κρίση είναι δομική και «απλά μαθήματα πολιτικής οικονομίας»: Όσο αφαιρούνται δικαιώματα και συρρικνώνονται αμοιβές, το μόνο που δεν θα φανεί είναι η ανάκαμψη!
Κάτι που το γνωρίζουνε πολύ καλά οι «αρμόδιοι» και ανησυχούν! Η κοινωνική έκρηξη τους τρομάζει. Και πρώτοι-πρώτοι από αυτούς, οι προϊστάμενοι του πολιτικού συστήματος μας: καναλάρχες! Γι’ αυτό –είτε γίνουν τώρα εκλογές είτε αργότερα- θα υποστούμε τον Σεπτέμβρη ένα σοκ! ένα δημοσκοπικό overdose! Προέχει η αυτοδυναμία βλέπεις! Εκατομμυριούχοι δημοσιογράφοι που θέλουν ησυχία για ν’ απολαύσουν τα λεφτά και κάτι looser δημοσκόποι που δεν πλησίασαν ποτέ τα ποσοστά των εκλογών, θα μας ζαλίζουν το μυαλό με τα ευρήματα και τις σαν χρωματιστά παλούκια απεικονίσεις! Τόσο το μπλε τόσο το πράσινο το κόκκινο το ροζ τόσο το ένα και το άλλο! Και όσο εκείνο το πράσινο παλούκι, βοήθεια μας, δεν λέει να περάσει το 37% τόσο θα μας την πέφτουν. Μπορεί, κοιτώντας μας στα μάτια κουνώντας και το δάχτυλο σαν τον Παυλίδη, να φτάσουν και σε συστάσεις και σε απειλές: "Δεν βλέπετε ρε! πάει μπροστά 6 μονάδες! Γιατί δεν τρέχετε κοντά; Γιατί δεν έχει ρεύμα;"
Η φράση αυτή παλαιότερα οριοθετούσε τις κινηματογραφικές σαιζόν. Γραφόταν με καλλιγραφικά γράμματα σε ένα στενόμακρο πανί που έμπαινε πάνω από τις εισόδους των κινηματογράφων γύρω στα τέλη Μάη και έμενε εκεί μέχρι τα τέλη Σεπτέμβρη. Στο ενδιάμεσο δούλευαν τα θερινά με επαναλήψεις. Έπαιζαν έργα του χειμώνα αλλά και επιτυχίες παλαιότερων χρόνων. «Χιροσίμα αγάπη μου», «Ο κλέφτης των ποδηλάτων», «Λα στράντα», «Όσο υπάρχουν άνθρωποι», ήταν κάποιες από τις ταινίες που παίζονταν κάθε καλοκαίρι. Με σπιθουράκια και γρατζουνιές και με φθαρμένες κόπιες παιζόντουσαν αλλά οι θεατές έδειχναν κατανόηση. Άλλωστε το εισιτήριο ήταν πολύ φτηνό σε σχέση με τους χειμωνιάτικους, σχεδόν το μισό.Τώρα οι κινηματογραφικές σαιζόν ισοπεδώθηκαν μέσα από έναν αέναο κύκλο πρώτων προβολών όχι μόνο στις αίθουσες με τον κλιματισμό αλλά και στα θερινά που τώρα είναι πανάκριβα. Προχτές στους Αμπελοκήπους με 8 Ευρώ εισιτήριο ακούγαμε το καζανάκι από διαμέρισμα της διπλανής πολυκατοικίας και την ημερήσια σύνοψη των αγωνισμάτων του Πεκίνου, από κάποια τηλεόραση ενός άλλου.
Μετά από καιρό στα «επίκαιρα» που παίζονταν στο σινεμά πριν την ταινία, βλέπαμε και εικόνες. Όπως εκείνος ο φοβερός συναγωνισμός για τη δεύτερη και τρίτη θέση στον Μαραθώνιο: Μπήκε δεύτερος ο Ιάπωνας –μετά βέβαια από τον αδιαμφισβήτητο Μπικίλα- σε ένα στάδιο που σείονταν από τα χειροκροτήματα και τις ιαχές και αρκετά πιο πίσω ένας πανύψηλος για τα δεδομένα του αγωνίσματος Εγγλέζος, ο οποίος άρχισε να σπιντάρει σαν τετρακοσάρης και λίγο πριν το τέλος να κλέβει τη δεύτερη θέση.
Τώρα ο κάθε αθλητής ανήκει σε κάποια πολυεθνική εταιρία. Του έχουνε δίπλα ψυχολόγους γυμναστές μασέρ υπεύθυνους τύπου και όσο βελτιώνονται οι επιδόσεις τόσο ανεβαίνει ο αριθμός των συμβούλων! Μην κοιτάτε αυτούς τους όλο μαγκιά-κλανιά αφροαμερικανούς με τα σιτροέν γυαλιά και τα φακαντόρα που κάνουν γκριμάτσες στο φακό και λένε όλο… εγώ! εγώ! καθώς δείχνουν τον εαυτό τους και επιμένει η κάμερα και τους δείχνει σαν φαβορί, τους δείχνει και τους ξαναδείχνει και όλο τους εκθειάζουν οι μαμουζέλοι και πολλές φορές δεν προλαβαίνουμε να δούμε τους υπόλοιπους μετέχοντες του αγωνίσματος, μην τους κοιτάτε και νομίζετε πως έχουν κάποια αξία: πιόνια και άβουλα όντα είναι όλοι τους! Ένας προχτές στο Βερολίνο είχε κουρέψει στα μαλλιά του το σήμα της εταιρίας του της ΝΙΚΕ. Τόσα μεγάλα προβλήματα ταλανίζουν τον πλανήτη και βγαίνουνε στη μεικτή ζώνη και στις συνεντεύξεις και δεν λένε τίποτα για κάτι, όταν στο Μεξικό το ’68 οι προκάτοχοι τους σπίντερ σήκωναν τις γροθιές την ώρα της υπόκρουσης του εθνικού τους ύμνου.
Και θα μου πείτε τώρα, μετά από αυτά γιατί να βλέπω ακόμη στίβο; Βλέπω γιατί δεν είναι μόνο η εξάρτηση και τα παυλοφικά τα σύνδρομα, δεν είναι μόνο η κρυφή ελπίδα να γυρίσει το παλιό και καθαρό (που δεν γυρίζει!) είναι και κάτι άλλα πραγματάκια κάτι μικροχαρές: όπως να βλέπω αθλήτριες από ισλάμ χωρίς μαντήλα, να βλέπω να κερδίζει ο άσημος τις φίρμες! Ακόμη και κακίες κάποιες: να βλέπω π.χ. να χάνει αυτή η ‘απατεώνισα’ η Ισιμπάγιεβα που θησαυρίζει ανεβάζοντας πόντο τον πόντο το παγκόσμιο ρεκόρ, όπως ακριβώς μας δούλευε εδώ και χρόνια ο και προπονητής της «μεγαλοαπατεώνας» Μπούμκα!
Βλέπω ακόμα στίβο γιατί στο κάτω-κάτω της γραφής υπάρχει ακόμα ο Περικλής Ιακωβάκης με τη γυμνάστρια του Μαίρη απ’ το γυμνάσιο των Λεχαινών, ο Περικλής που με το βλέμμα και το λόγο του με πείθει ότι κρύβει μέσα του μια τεράστια ψυχή μια «τρέλα» δηλαδή για το θεωρητικά αδύνατο που δεν χρειάζεται ποτέ αναβολικά!
