Τετάρτη 29 Ιουνίου 2011
Ο Navarino-s πενθεί!!!
Συγχωρέστε μου αγαπητοί συνάδελφοι και καλοί αναγνώστες αυτή την παρέκβαση σε προσωπικά θέματα αλλά επειδή ο πόνος μου είναι μεγάλος θέλω να τον μοιραστώ μαζί σας:
Έχασα την αγαπημένη μου σύζυγο Ελένη, τη γυναίκα που ήταν το στήριγμα μου επί 37 συναπτά έτη! Επί ενάμιση μήνα δώσαμε σκληρή και άνιση μάχη με τον καρκίνο και χάσαμε. Γι' αυτό και η δική μου μακροχρόνια απουσία από κοντά σας. Ζητάω και πάλι την κατανόηση σας και εύχομαι σε όλους σας και στις οικογένειες σας υγεία και πάλι υγεία!
Δευτέρα 16 Μαΐου 2011
Μια ανάσα με ποίηση!!!
ΔΟΚΊΜΙΟ XIV
Καινοτομίες λοιπόν και πολυπρόσωπες επιτροπές στην παραγωγική διαδικασία. Το λογικό και το παράλογο σε συμμαχία σύμμετρη- να μη σαπίσει η σύγχρονη ιστορία σε νοσηρά προβλήματα. Ειδικότερα. Στο πρώτο πλάνο τώρα παρατάσσονται καινούργια εκρηκτικά συστήματα με πλάγιο φωτισμό να δείξουν οι τομές. Το κάθε σύστημα θα τοποθετηθεί σωστά σκοπεύοντας παρόν και μέλλον. Κρούση και ανάπτυξη σε πολλαπλούς τομείς με θετικούς συντελεστές ανόδου. Υποδομή τα δεδομένα της παράδοσης πραγματικότητα τα δεδομένα της παραγωγής. Σύμφωνοι; Σύμφωνοι! Κατεβαίνοντας τώρα τα σκαλοπάτια προσέξτε ανασηκώστε τα παντελόνια σας. Λόγω των τελευταίων σφαγών η λάσπη ελέγχεται πρωτοφανής.
ΤΑΚΗΣ ΣΙΝΟΠΟΥΛΟΣ
Τετάρτη 4 Μαΐου 2011
Τι μελαγχόλησε τον Μίκη !!!
Η είδηση στις εφημερίδες πέρασε στα ψιλά και στα κανάλια δεν έπαιξε σχεδόν καθόλου: Ο Μίκης Θεοδωράκης παρ’ όλα τα 86 του χρόνια και την πρόσφατη περιπέτεια με την υγεία του και με τη ιδιότητα του ως επικεφαλής της κίνησης ανεξάρτητων πολιτών «Σπίθα», κατέβηκε στο Σύνταγμα για τη διαδήλωση της Πρωτομαγιάς!
Μόνο που καλύτερα να μην πήγαινε ο άνθρωπος γιατί η οδυνηρή απογοήτευση που γεύτηκε από την πολύ φτωχή παρουσία του κόσμου τον έκανε να μελαγχολήσει τόσο πολύ που μπορεί να μην τον ξανακούσουμε πλέον να κάνει δημόσιες παρεμβάσεις για τα τόσο καυτά προβλήματα της τρέχουσας ελληνικής πραγματικότητας. Γιατί όπως χαρακτηριστικά δήλωσε, αναπολώντας την φοβερή εκείνη συγκέντρωση της 3ης Δεκέμβρη ’44, στο ίδιο μέρος: «…Με τη διαφορά ότι τότε ο δρόμος μπροστά στη Βουλή είχε βαφτεί στο αίμα, γιατί φοβήθηκαν όταν είδαν όλο τον λαό, εκατοντάδες χιλιάδες όρθιους Έλληνες, ενώ σήμερα οι αστυνομικοί μας κοιτούσαν με συμπάθεια και οι κυβερνητικοί μαζί με τους ξένους τρίβαν κρυφά με ικανοποίηση τα χέρια τους βλέποντας τους μετρημένους σε μερικές εκατοντάδες διαδηλωτές, μιας και ο λαός κοιμάται…Τι να σκεφτώ; Μου ‘ρχεται στο νου ο στίχος του Ελύτη «…ο καθείς και τα όπλα του είπα» παραλλαγμένος «…ο καθείς και η μοίρα του…!».
Γιατί ο άνθρωπος, ζώντας λόγω προχωρημένης ηλικίας και προβλημάτων υγείας, αποτραβηγμένος από τη δρώσα καθημερινότητα και αναλογιζόμενος αυτή την καταστροφή που μας βρήκε τα τελευταία χρόνια στα θέματα κοινωνικών παροχών και εργασιακών σχέσεων, σίγουρα και θα φανταζόταν ότι σε κάθε εκδήλωση διαμαρτυρίας θα συνέρρεαν στους δρόμους εκατοντάδες χιλιάδες λαού με υψωμένες γροθιές και με άγρια διάθεση για επαναστατικές λύσεις και ανατροπές!
Μόνο που, δυστυχώς, τα πράγματα δεν είναι καθόλου έτσι και το 2011 βρίσκεται έτη φωτός μακριά από το επαναστατημένο 1944! Και όλα αυτά περί ευθυνών της Αριστεράς και περί διασπάσεων είναι προφάσεις. Αν κατέβαινε ο κόσμος στο δρόμο όλο το κέντρο της Πρωτεύουσας θα γινόταν μια τεράστια πύρινη λάβα που θα κάλυπτε τα πάντα και Σύνταγμα Κλαυθμόνος Ομόνοια και Μουσείο θα γίνονταν ένα.
Δεν θέλουν να κινηθούν οι άνθρωποι και γιατί δεν πείθονται από τα θολά νεφελώματα των προτεινόμενων εναλλακτικών λύσεων και ούτε και θέλουν να διακινδυνεύσουνε κάποια πράγματα.
Σήμερα μια μεγάλη μερίδα του κόσμου έχει καταθέσεις σπίτια αυτοκίνητα και εξοχικά και δεν έχει καμία διάθεση να υποβληθεί σε κάποιες θυσίες που απαιτούν οι επαναστάσεις. Μόνο το ότι τα αυθαίρετα κτίσματα ξεπερνούν το 1.000.000 αν σκεφτούμε, δείχνει ότι 3-4.000.000 συμπατριώτες μας με τη βοήθεια της εξουσίας έχουν κάτι άλλες δουλίτσες να κάνουν: κινούνται στον αστερισμό της νομιμοποίησης τους και άσε την επανάσταση να …περιμένει!
Ακόμη και πολλοί άνεργοι, χάρις στην ιδιομορφία της ελληνικής οικογένειας, όλο και κάποιο αποκούμπι θα έχουν. Και γενικά οι άνθρωποι σήμερα μπορεί να μη βλέπουν ότι μέρα με την ημέρα όλο και πιο πολύ υποθηκεύεται το μέλλον τους σε έναν επερχόμενο μεσαίωνα και μπορεί να ελπίζουν ακόμη ότι η λύση θα έρθει μέσα από ίδια τα πράγματα που μας έφεραν ως εδώ: μέσα από την τηλεόραση την κινητή τηλεφωνία τα mall τα πολλά αυτοκίνητα τα δάνεια τις διαφημίσεις και πάει λέγοντας!
Τρίτη 26 Απριλίου 2011
Πασχαλιάτικη εκδρομή στης ...Ακρόπολης τα μέρη!!!
Δεν χρειάζονται βέβαια ταξιδιωτικά γραφεία και αποσκευές αρκεί να το αποφασίσεις και να μη σε πάρει από κάτω η αναβλητικότητα και η ξάπλα και αν έχεις πρόσβαση με το μετρό η διαδρομή είναι παιχνίδι. Και όσο και να φαίνεται περίεργο μπορεί να μην υπάρχουν Κύκλωπες και Λαιστρυγόνες αλλά πάντοτε παραμονεύουν ισχυρές εκπλήξεις. Όπως αυτές που συναντήσαμε χθες με την Ελένη, δεύτερη μέρα του Πάσχα και ανήμερα του Αγίου Γεωργίου.
Βγαίνοντας από το μετρό στη Μακρυγιάννη πέσαμε πάνω σε λιτανεία εικόνας:
Εκεί ανάμεσα στον πελώριο όγκο του μεταμοντέρνου Μουσείου της Ακρόπολης και στα τουριστικά μαγαζάκια με τα τραπεζάκια έξω και τους τουρίστες, είδαμε να ανεβαίνει μια ευλαβική πομπή με ψαλμωδίες και λιβάνι
και την εικόνα του Αγίου Γεωργίου του επωνομαζόμενου και Τροπαιοφόρου στους ώμους , μια πομπή που έστριψε και μπήκε σε μια πύλη και ξαφνικά βρεθήκαμε σε ένα πέτρινο μικρό εκκλησάκι
εκεί που συμβάλει η επιβλητική είσοδος του Μουσείου της Ακρόπολης με το βυζαντινής τεχνοτροπίας πέτρινο κτίριο του παλιού στρατοπέδου, εκεί που συναντώνται όλα δηλαδή ακόμη και η αρτοκλασία με
Παρασκευή 22 Απριλίου 2011
Ένα ...πεζό ποίημα του Τάσου Λειβαδίτη!!!
ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ
Και τώρα που ξεμπερδέψαμε πια με τα μεγάλα λόγια, τους άθλους, τα όνειρα, καιρός να ξαναγυρίσουμε στη ζωή μας -αλλά μάταια, το σχέδιο της πόλης άλλαξε, κατά που πέφτει ο δρόμος που αγαπηθήκαμε παιδιά, που πήγε ο άνεμος που σκόρπισε τόσους συντρόφους, υπάρχει ακόμα ο κόσμος; -τώρα στη γλώσσα μας μπερδεύονται παλιά τραγούδια, κανείς δεν μας καταλαβαίνει και μόνο τα παιδιά μαντεύουν πιο πολλά, μα μεγαλώνουν γρήγορα και τα πουλιά πετάνε για να μη θυμούνται - ένα τέτοιο παρελθόν και δεν απόμεινε παρά λίγη στάχτη, όπου σκυμμένοι τα βράδια σχεδιάζουμε σημαίες, άστρα, λόφους, άλογα κι αναμεσά τους την τύψη ότι δεν τα δώσαμε όλα ελευθερώνοντας έτσι όρκους αλλοτινούς και τις πιο ωραίες χειρονομίες του μέλλοντος.
Από τη συλλογή "Ο Τυφλός με τον Λύχνο" εκδόσεις Κέδρος
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)





