Τι είπε η μικρή Κινεζούλα που εμείς κάνουμε ότι δεν καταλαβαίνουμε!!!

Στο κανάλι μικρής τηλεθέασης ΕΤ1 και στην ακόμη μικρότερης τηλεθέασης μεταμεσονύκτια ζώνη έτυχε προχθές να δω ένα γαλλικό ντοκυμανταίρ πάνω στις συνθήκες ζωής της σημερινής Κίνας, που εκτός από τον κόσμο της χλιδής και της πρόκλησης των δισεκατομμυριούχων έδειξε και τη θλιβερή όψη της φτώχειας των εργατών. Έδειξε μια γιγαντιαία βιομηχανία ενδυμάτων που οι εργάτριες έμεναν δίπλα σε κάτι μακρόστενους κοιτώνες με ζωτικό χώρο για την κάθε μία: το κρεβατάκι της με μια κουρτίνα και ένα μικρό κομοδινάκι με το σαπουνάκι της κάποια κρεμούλα, ίσως, για τα χεράκια της και μια φωτογραφία της οικογένειας της. Η κοπελίτσα που μίλησε είπε ότι εργάζονται 14 ώρες την ημέρα (9 το πρωί με 11 το βράδυ) έναντι αμοιβής 150 ευρώ το μήνα και δύο ρεπό, τα οποία θα αναλώνουν βέβαια στο να πλένουν τα ρουχαλάκια τους. Πρόσθεσε επιπλέον ότι αισθάνεται τυχερή αφού υπάρχουν δουλιές με πολύ χειρότερες συνθήκες. Από την άλλη μεριά: παρακολουθούμε την πανίσχυρη εξουσία της χώρας που με αφορμή ένα επεισόδιο άλα Ίμια με τους Ιάπωνες σε κάποιες βραχονησίδες της ανατολικής θάλασσας, να δοκιμάζει τη γνωστή συνταγή του εθνικισμού και να βγάζει στο δρόμο τα αγριεμένα στίφη αυτών των ανθρώπων, την ίδια στιγμή που οι οικονομικοί δείκτες δείχνουν για πρώτη φορά την κάμψη της αλματώδους ανάπτυξης του οικονομικού γίγαντα. Ε, εδώ νομίζω ότι βρίσκονται και οι βαθύτερες ρίζες του δικού μας μαρασμού και από εδώ θα επιχειρήσω τσάτρα-πάτρα τη διατύπωση κάποιων προτάσεων στην επόμενη μου ανάρτηση.

Είμαστε όλοι ...εξωφυλαρούχες!!!

 

 

"Κανείς δεν μπορεί να επιβουλευθεί τα εθνικά κυριαρχικά μας δικαιώματα". Τη φράση αυτή την είπε ο Πρόεδρος μας κ. Κάρολος Παπούλιας κατά τη χθεσινή επίσκεψη του στο Πεντάγωνο. Και νομίζω ότι καλοπροαίρετα μπορεί ο καθένας να αναρωτηθεί: τι μας έχει μείνει άραγε σήμερα από αυτά τα έρημα τα εθνικά κυριαρχικά μας δικαιώματα; Σήμερα που οι Βισιγότθοι αλωνίζουν ανενόχλητοι τη Χώρα μας και κάνουν ό,τι θέλουν. Νομοθετούν κατα το δοκούν επαχθέστατα αντισυνταγματικά μέτρα και πρωτοφανή ληστρικά χαράτσια, αφαιρούν κοινωνικά και εργασιακά δικαιώματα που δεν τόλμησαν να πειράξουν οι Αγγλοαμερικάνοι ούτε τα μετεμφυλιακά χρόνια που μας εξουσιάζαν και στρατιωτικά. Μας φέρονται υποτιμητικά και αγνοούν και τα στοιχειώδη πρωτόκολλα. Και δεν μιλάω για την ιταμή άρνηση τους να δεχτούν τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης μιας κυρίαρχης υποτίθεται χώρας όσο για την αδιαφορία τους να καταθέσουν ένα στεφάνι στον Άγνωστο Στρατιώτη για να μην πω και στον Τοίχο της Καισαριανής και προκαλέσω. Και μένουμε εμείς με τον απόηχο από τα θούρια των εθνικών μας εορτών με τη γαλανόλευκη και την ψευδαίσθηση κάποιας εδαφικής κυριαρχίας εντός της οποίας δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα όπως στο γήπεδο μας που παίζουνε μπάλα κάποιοι άλλοι και εμείς ούτε μπακότερμα δεν μπορούμε να παίξουμε, κρατάμε σταθερά το θλιβερό ρόλο του ... εξωφυλαρούχα!


Σ.Σ.: εξωφυλαρούχες ήταν οι μη αγωνιζόμενοι και εθεωρούντο ως φύλακες των ρούχων όσων έπαιζαν.

Μα είναι κάτι πιο βαθύ που ...τους λερώνει!!!

Αναγκάστηκα να παραφράσω τον μεγάλο μας Καββαδία μήπως και περιγράψω καλύτερα αυτό το κακό που μας βρήκε μέσα στην κρίση με τους ταγούς της δημοσιογραφικής ενημέρωσης τους διαμορφωτές της κοινής γνώμης. Αυτό το ολοκληρωτικό μονόπαντα της διαστρέβλωσης που βιώνουμε κάθε μέρα νομίζω ότι συνιστά ένα μοναδικό για την πολιτική μας ιστορία φαινόμενο. Και δεν πιστεύω ότι το κάνουν εκτελώντας μόνο εντολές των αφεντικών τους, όπως είναι και η εύκολη εξήγηση. Άμα προσέξεις τα πρόσωπα αυτών της τηλεόρασης θα διαπιστώσεις ότι η εκφορά του λόγου τους συνοδεύεται πάντα από ανάλογες με αυτόν συσπάσεις του προσώπου και κινήσεις των ματιών. Δηλωτικά πράγματα βαθυτέρων συναισθημάτων φόβων ελπίδων και ανησυχιών. Και για να μη σας κρατάω άλλο σε αγωνία θα το διατυπώσω ευθέως: οι άνθρωποι αυτοί έχουν πολλά λεφτά! Που πρέπει να διασωθούν και ποια δημοσιογραφική δεοντολογία και πράσινα άλογα! Η υποταγή των υπολοίπων στα μνημόνια αποτελεί για εκείνους εγγύηση της ευμάρειας τους. Και επειδή γνωρίζουν καλά την ιστορία και το τι θα πει αντικειμενική ενημέρωση, τι θα πει  εν έτει 1963 να βγαίνει ένας συντηρητικός δημοσιογράφος ο Γιάννης Βούλτεψης και να αποκαλύπτει με άμεσο κίνδυνο της ζωής του όλο το παρακράτος που κρυβόταν πίσω από τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη, γνωρίζουν πολύ καλά ότι αυτό που κάνουνε τους ... λερώνει! Γι' αυτό και ψάχνουν και κάποιο άλλοθι. Εξανίστανται δήθεν με τη Χρυσή Αυγή για να φαίνονται δημοκράτες. Οι αρχιτέκτονες του Γκεμπελισμού ενοχλούνται από τα άρβυλα των Ταγμάτων Εφόδου!!!

Ο navarino-s στο Δεύτερο Πρόγραμμα της ΕΡΤ

 

Την Κυριακή 16/9 είμαι προσκαλεσμένος για μια ώρα (9-10 πμ) στην εκπομπή της Αγνής Στρουμπούλη όπου θα μιλήσουμε για το βιβλίο μου, τη νέα προς έκδοση δουλειά μου, το facebook και το blogging.

 

navarino-s και ..... κατά κόσμον: Δημήτρης Κουκουλάς 

Οι λεκτικές επινοήσεις του κυρίου Φώτη !!!

Είναι γεγονός ότι εκείνο που δεν μπορεί να αμφισβητήσει κανείς στον μειλίχιο Πρόεδρο της Νοικοκυρεμένης Αριστεράς, είναι το ότι πάλαιψε πολύ ο άνθρωπος μέσα στον ωκεανό της ελληνικής γλώσσας για να ανασύρει κάθε φορά την αρμόζουσα λέξη στην οφιοειδή ευελιξία του κόμματος του. Ξεκίνησε από την ερασιτεχνικής αλιείας προερχόμενη απαγκίστρωση η οποία και τον ωφέλησε τα μάλα γιατί αρκετοί συμπατριώτες μας κόντρα προς την εδώ πρακτική που οι ερασιτέχνες ψαράδες δεν απαγκιστρώνουν ζωντανό ούτε και γύλο, πίστεψαν το αντίθετο για τους πιστωτές μας επηρεασμένοι ίσως από ανάλογα ντοκυμαντέρ διαφήμισης δολομάτων που παίζει ο σκάϊ αργά. Μετά τις εκλογές η αλιευτική λέξη μετατράπηκε σε επιμήκυνση που δεν ερχόταν και σε μεγάλη αντίθεση με την προκάτοχο της γιατί ευθέως παρέπεμπε σε ξετύλιγμα πετονιάς που ούτε το ψάρι σκοτώνει αλλά ούτε και αρνείται τελείως μια μελοντική δυνατότητα απαγκίστρωσης. Τα πράγματα, όμως, άρχισαν να μπλέκουν δραματικά όταν ο απρόσεκτος στις εκφράσεις του Στουρνάρας μίλησε για εφεδρεία, μια λέξη ...φτου κακά για τη δημάρ. Έκαναν πως δεν κατάλαβαν και στην αρχή χρησιμοποίησαν την ηπιότερης διαβάθμισης διαθεσιμότητα   αλλά όταν αντιλήφθηκαν ότι ο διαθέσιμος μπορεί να είναι και της καρπαζιάς, προσέφυγαν στην ευπρεπή και ελκυστική συνταξιοδοτική ωρίμανση η οποία όμως θυμίζει εποχές παροχών και δεν πείθει. Για να έρθει τέλος  εκείνο το "είμαστε αντίθετοι προς κάθε έννοια οριζοντιότητας εκτός και αν αυτή συνοδεύεται από συγκεκριμένα μέτρα ανάπτυξης" με τις δυο τελευταίες λέξεις να παραπέμπουν στο πιο σύντομο ανέκδοτο της εποχής και να βγάζουνε πολύ γέλιο!