Στο λεωφορείο!!!

Σημείωση: Στο πρώτο στιγμιότυπο ήμουν σε απόσταση και δίδεται περιγραφικά. Στα άλλα δύο που ήμουνα κοντά υπάρχει πρόζα.


1.Αλληλεγγύη. Οι τρεις κοπέλες που μπαίνουνε στη στάση απ’ τη μεσαία πόρτα μοιάζουν για φίλες. Στέκονται όρθιες δίπλα από το ακυρωτικό μηχάνημα ενώ υπάρχουν σκόρπια άδειες θέσεις. Οι δυο κουβεντιάζουν και η τρίτη συνεχίζει να μιλάει στο κινητό. Μετά από 5-6 στάσεις μπαίνουν οι ελεγκτές. Η μία μοιάζει ανήσυχη και λέει κάτι στην άλλη. Η τρίτη συνεχίζει να μιλάει στο κινητό. Φτάνει ο ελεγκτής η μία ψάχνεται η άλλη δείχνει το εισιτήριο της, το ίδιο και η τρίτη που συνεχίζει να μιλάει στο κινητό. Εισιτήριο δεν βρίσκεται απ’ την πρώτη και βγάζει το μπλοκάκι ο ελεγκτής, ενώ πλησιάζει και ο άλλος. Η κοπέλα δεν πληρώνει, αρχίζει διάλογος που παίρνει μέρος και η άλλη ενώ η τρίτη συνεχίζει να μιλάει στο κινητό. Στην πρώτη στάση κατεβαίνουν οι ελεγκτές με τις κοπέλες: τις δυο που διαμαρτύρονται τώρα εντόνως ενώ ακολουθεί και η τρίτη που συνεχίζει να μιλάει στο κινητό!

2. Αισιοδοξία. Η κοπέλεα στην απέναντι θέση μιλάει στο κινητό με κάποια Πόπη: «….ναι ρε μαλάκα αφού το ξέρεις ότι μου τη σπάει αυτή η δουλειά…ναι ρε συ αλλά κάνω υπομονή γιατί είναι η κρίση είναι και ο Σάκης άνεργος …υπομονή και σε 2-3 μήνες που θα περάσει η κρίση θα βρω μια άλλη που θα γουστάρω θα βρει μία και ο Σάκης και θα είμαστε γαμάτοι ρε πούστη…»

3. Φιλοσοφία. Στο παγκάκι της στάσης πιάνουν την κουβέντα: ένας εβδομηντάρης με μια συνομίληκη του. Κι’ ενώ ξεκινάνε από τον καιρό και το πόσο αργεί το λεωφορείο η συζήτηση κλιμακώνεται απότομα στα υπαρξιακά:
Εκείνη: «Αααχ τίποτα δεν είμαστε! Ο πατέρας μου είχε 400 στρέμματα χωράφια και τι πήρε κοντά του; Δυο μέτρα γης!»
Εκείνος: «Καλά τα λες, τίποτα δεν είμαστε! Αλλά επι τη ευκαιρία που είχε εκείνα τα χωράφια και τι γίνανε τώρα;»
Εκείνη: «Στον Ωροπό. Τα κληρονομήσαμε οι τρεις αδερφές και τα δυο αδέρφια».
Εκείνος: « Τίποτα παλιοχώραφα θα είναι! Δεν πιάνουν μία μπροστά στα δυο οικόπεδα που έχω εγώ στην Παλιά Πεντέλη!»
Εκείνη: «Τι λες ρε κακομοίρη που θα μου πεις εμένα παλιοχώραφα τα φιλέτα δίπλα στην εθνική οδό!»
Η άφιξη του λεωφορείου αποσόβησε την περαιτέρω κλιμάκωση και ίσως τη σύρραξη! Μόνο κάποιες χαμηλόφωνες αψιμαχίες συνεχίστηκαν μέσα στο όχημα. Του τύπου: «…θα μου πεις εμένα!» «…σιγά τα φιλέτα!» κλπ…κλπ.

Στο Μετρό

Κάθονται στο απέναντι μου κάθισμα. Ένας άντρας και μια γυναίκα γύρω στα 45. Φοράνε ρούχα σινιέ και φαίνονται αεράτοι. Κουβεντιάζουν μεγαλόφωνα με αυτή την άνεση που δίνει στις μεγαλουπόλεις η ανωνυμία του πλήθους. Είναι αργά το μεσημέρι. Μόλις έχουν σχολάσει και πρέπει να είναι στην ίδια δουλειά. Μάλλον Δημόσιο. Στελέχη ίσως με πόστα και καλούς μισθούς. Πτυχία πανεπιστημίου. Σχολιάζουν κάποια συνάδελφο τους:
-- Ακούς ρε συ τι έγινε σήμερα με τη Μαρία;
-- Τι; Ρωτάει ο άνδρας.
-- Της έπεσε από την τσάντα ένα χάπι που δεν το πρόσεξε.
-- Και λοιπόν;
-- Το πήρε κρυφά ο Θανάσης. Και κάποια στιγμή που αυτή βγήκε, μας είπε πως είναι φάρμακο για σχιζοφρένεια! Ξέρει αυτός από φάρμακα.
-- Σοβαρά μιλάς;
-- Ναι ρε συ. Άκου ρε γαμώτο εξήγηση! Τόσο καιρό να μην ξέρω τίποτα! Να κάνουμε παρέα να είναι η άλλη σχιζοφρενής να κινδυνεύω ανά πάσα στιγμή και αυτή ούτε κουβέντα. Το φαντάζεσαι δηλαδή;
-- Ναι έχεις δίκιο!
Συμφωνεί ο μαλάκας και συνεχίζουν απτόητοι το φρικαλέο διάλογο τους. Και εγώ να ψάχνω μέσα μου να βρω που βρίσκομαι; Μήπως και βλέπω κάποιο όνειρο; Είχανε μετρό και στο μεσαίωνα; Αναρωτιέμαι. Μια διαφημιστική αφίσα απέναντι στο πλέξι-γκλας με βγάζει αμέσως από το δίλλημα: …τόσες Μαρτίου 2009. Αρχές του 21ου αιώνα μ.Χ. και τόσο σκοτάδι! Τέτοιος κοινωνικός ρατσισμός για το συνάνθρωπό τους! Μια ψυχούλα που ανασαίνει δίπλα τους. Μια ψυχούλα μέσα στην άβυσσο που παλεύει να κρατηθεί από κάπου. Παίρνει ένα χάπι για ν’ αντέξει. Ακόμη και σωστή να ήταν η «γνωμάτευση» του και «γιατρού» λαθρόχειρος Θανάση! Σκεφτείτε τη «γνωμάτευση» να έλεγε: πως είναι χάπι για το AIDS! Σκεφτείτε αν μπορείτε εσείς γιατί εγώ μόνο τρομάζω. Τρομάζω από αυτό το ρατσισμό γιατί ωχριά μπροστά του ο άλλος. Ο φυλετικός. Σκεφτείτε εσείς γιατί είμαι ακόμη θολωμένος. Ακόμη όπως εκείνη τη στιγμή που δεν μπορούσα και σηκώθηκα. Ήθελα να τους χαστουκίσω αυτούς τους «μορφωμένους» υποτίθεται που μεγαλώνουν και παιδιά!! Σφόδρα ποθούσα μέσα μου να τους αστράψω δυο χαστούκια! Μα τράβηξα χέρι και κατέβηκα στην πρώτη στάση. Κατέβηκα να πάρω μια ανάσα. Λίγο αέρα μέσ’ στη σήραγγα! Μέσα στο τούνελ!