ΠΩΣ ΑΥΤΟΣ Ο ΕΥΤΡΑΦΗΣ ΚΥΡΙΟΣ ΜΕ ΤΟ ΕΛΚΗΘΡΟ ΕΣΒΗΣΕ ΤΗ ΦΑΤΝΗ!

     Ολόκληρο το αφήγημα των Χριστουγέννων έχει πλέον ισοπεδωθεί κάτω από έναν αχαλίνωτο καταναλωτισμό που τέτοιες μέρες υποδαυλίζεται άγρια από τις φωταψίες και τις διαφημίσεις της τηλεόρασης και όλων των υπόλοιπων μίντια. Δώρα, δώρα, δώρα και παιχνίδια πολλά παιχνίδια, θα προστεθούν στις κατάφορτες από τέτοια πράγματα παιδικές κρεβατοκάμαρες. Εκατοντάδες εκατομμύρια τόνοι πλαστικούρας, κάθε χρόνο τέτοιες μέρες, ανοίγουν νέες πληγές πάνω στο σώμα του κουρασμένου πλανήτη μας. Δάση βουνά και θάλασσες δεινοπαθούν.

      Και πως εμείς που μεγαλώσαμε στην επαρχία της προ TV εποχής να μην κατακλυζόμαστε από τη νοσταλγία αυτών των ημερών. Ζώντας μέσα στα άχυρα και τ’ αχούρια μαζί με άλογα μουλάρια πρόβατα και κατσίκες, νιώθαμε ιδιαίτερη χαρά σκεπτόμενοι πως το παιδάκι του Θεού γεννήθηκε μέσα σε ένα περιβάλλον σαν το δικό μας. Και όταν στις 5 η ώρα το χάραμα βάραγε η καμπάνα και πηγαίναμε για την εκκλησία μέσα στην παγωνιά, σηκώναμε δειλά-δειλά το κεφάλι προς τον ουρανό μήπως και δούμε τo αστέρι των Μάγων.
     Όσο για δώρα, τα δέκα μπαλόνια με ένα πενηνταράκι, που είχανε πάνω τους ζωγραφισμένες δυο καμπάνες και άστρα, μας ήταν αρκετά. Την Πρωτοχρονιά ο πενιχρός μπουλαμάς από τους μεγάλους που περιλάμβανε ακόμη και τρύπιες δεκάρες. Από τον Αγιοβοσίλη, έτσι αδυνατούλη με ρουφηγμένα μάγουλα που τον βλέπαμε στην εικόνα, δεν περιμέναμε τίποτα παραπάνω από το ψεύτικο φλουρί της πίτας.
     Τέλος, η νηστεία της σαρακοστής που την κρατάγανε όλες οι οικογένειες ανέβαζε τις προσδοκίες του γιορτινού τραπεζιού. Τα Χριστούγεννα είχε κάποια ποικιλία από σπίτι σε σπίτι με πιο σύνηθες το χοιρινό με σέλινο αυγολέμονο. Ενώ την παραμονή της Πρωτοχρονιάς σε όλα τα σπίτια κόκορας με χυλοπίτες.
Με τούτα και με τ’ άλλα άντε και: ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΕΣ ΤΟ ΝΕΟΝ ΕΤΟΣ! (όπως το λέγαμε τότε)

Ο ένας για χαστούκι και η άλλη για φτύσιμο !!!

Μόνο που αυτά είναι λογοπαίγνια που τα λέμε για να απαλύνουμε κάπως τον τρόμο που κρύβει αυτό το δίδυμο των διεκδικητών της αμερικανικής προεδρίας. Ιδίως αυτός ο αλλόκοτος ο Τραμπ γιατί την άλλη την κυρά Μαγδάλω την ξέρουμε πολύ καλά. Πιστό σκυλάκι του κατεστημένου και χειραγωγήσιμη. Μπροστά στη δόξα της εξουσίας ούτε οι αδέσποτες ριπές του Μπίλυ που ξέφυγαν από τη Μόνικα δεν την άγγιξαν. 
Ενώ το άλλο το γουρούνι και μέχρι πρότινος χαϊδεμένος μεγιστάνας των μίντια που με τις διασυνδέσεις του με την αστυνομία δεν δίστασε πριν κάποια χρόνια να βουλιάξει το Χάρλεμ στα ναρκωτικά και την εγκληματικότητα, να το υποβαθμίσει μέχρι την πλήρη απαξίωση -τότε ήταν καλοί οι νοτιοαμερικάνοι για τη δουλειά- και να έρθει μετά και να αγοράσει μπιρ παρά όλα αυτά τα εκπληκτικά σπίτια! Σήμερα το αναβαθμισμένο Χάρλεμ αποτελεί συνοικία υπόδειγμα με την αξία του στα ύψη.
Ο δε ασύμμετρος ρατσισμός του -αν και κάτι παρόμοια αλλά πιο κομψά τα έλεγε και εκείνο το χαζό του Μπους που έγινε πρόεδρος- έχει τρομάξει ακόμη και το ίδιο το κατεστημένο που προσπαθούν να πάρουν αποστάσεις με μικρά πηδηματάκια. Φοβούνται μια δυναμική αφύπνιση σαν αυτή που εξέφρασε εν μέρει η για πρώτη φορά μετά από χρόνια: πολτική υποψηφιότητα του Σάντερς.
Οι "πανίσχυρες" ΗΠΑ είναι πλέον βαθιά βουτηγμένες στην κρίση και ανασαίνουν με ψεύτικο χρήμα. Η αποβιομηχανοποίηση της χώρας που επέφερε η μετακίνηση προς Κίνα μεριά, είναι πρωτοφανής. Στα μεγάλα κτίρια του Ντιτρόιτ όπου παλιά ήκμαζαν οι αυτοκινητοβιομηχανίες, τώρα φτερουγίζουν νυχτερίδες και κουκουβάγιες. 

Η Διορατικότητα του Αλμπέρ Καμύ !!!

Σημείωση: Όταν στις 6 Αυγούστου 1945 έπεσε η ατομική βόμβα στη Χιροσίμα της Ιαπωνίας σκορπίζοντας το θάνατο σε 70.000 ανθρώπους, σύσσωμος σχεδόν ο παγκόσμιος τύπος εξέφραζε τον θαυμασμό του για το τεράστιο επίτευγμα της τεχνολογικής επιστήμης. Δυο μέρες μετά, 8 Αυγούστου 1945, με κύριο άρθρο του στον combat ο Αλμπέρ Καμύ έγραφε:


"... Θα συνοψίσουμε όλ' αυτά σε μια φράση: ο μηχανικός πολιτισμός άγγιξε μόλις την τελευταία βαθμίδα της θηριωδίας. Στο εγγύς μέλλον, θα πρέπει να διαλέξουμε: ή την ομαδική αυτοκτονία ή τη "συνετή" χρήση των επιτευγμάτων της επιστήμης. Προς το παρόν, είναι θεμιτό να σκεφτόμαστε ότι είναι κάπως απρεπές να εγκωμιάζεται έτσι μια ανακάλυψη που εξυπηρετεί πρωτίστως την πιο τρομερή μανία καταστροφής που έδειξε ο άνθρωπος εδώ και αιώνες. Για το γεγονός ότι, σ' έναν κόσμο παραδομένο σε όλες τις φρικαλεότητες της βίας, ανίκανο για οποιονδήποτε έλεγχο, αδιάφορο στη δικαιοσύνη και την απλή ανθρώπινη ευτυχία, η επιστήμη αφιερώνεται στον οργανωμένο φόνο. ..."

ΑΜΠΕΡ ΚΑΜΥ 2 μέρες μετά τη Χιροσίμα!

Ένα αθώο παιδικό τραγουδάκι και η φρίκη που κρύβεται πίσω του!!!

Ήταν ένα μικρό καράβι                

που ήταν αταξίδευτο                  
οεοέ οε οε

 Κι έκαν' ένα μακρύ ταξίδι            

μέσα στην Μεσόγειο                   
οεοέ οε οε

 Και σε πεντέξι εβδομάδες             

σωθήκαν ο - ο - όλες οι τροφές       
οεοέ οε οε

 Και τότε ρίξανε τον κλήρο            

να δούνε ποιος ποιος ποιος θα φαγωθεί
οεοέ οε οε

 Κι ο κλήρος πέφτει στον πιο νέο      

που ήταν α - α - αταξίδευτος          
οεοέ οε οε
……………………………..

Όλοι και όλες  θα έχουμε τραγουδήσει στα παιδικά μας χρόνια, με στεντόρεια μάλιστα φωνή, το «αθώο» αυτό τραγουδάκι το οποίο ίσως και να τραγουδιέται ακόμα από τα νεαρά βλαστάρια μας. Εγώ πάντως μέχρι χθες αγνοούσα τη γαλλική του προέλευση και τη φρικτή ιστορία που κρύβεται πίσω του. Αυτή που διάβασα στη χθεσινή Εφημερίδα των Συντακτών από τον καθηγητή Σύγχρονης Κοινωνικής και Πολιτικής Ιστορίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης κ. Γιώργο Μαργαρίτη που κάνει και κάποιους ανάλογους συνειρμούς για τη σημερινή μας κατάσταση. Το καράβι δεν ήτανε μικρό, ήτανε πολεμικό του γαλλικού ναυτικού: η φρεγάτα «Μέδουσα» που στις 2 Ιουλίου του 1816 με καπετάνιο έναν άσχετο κόμη, έμπιστο του νέου μοναρχικού καθεστώτος, συντρίφτηκε όχι κάπου στη Μεσόγειο που λέει το τραγουδάκι, αλλά στα ανοιχτά των ακτών της Μαυριτανίας όπου μετέφερε εποίκους για τη νέα κτήση της Σενεγάλης. Από τους συνολικά 400 επιβαίνοντες οι 147 κατόρθωσαν να κατασκευάσουν μια αυτοσχέδια σχεδία που ανοίχτηκε στη θάλασσα χωρίς καθόλου νερό και τρόφιμα. Στις 17 Ιουλίου βρέθηκαν οι ναυαγοί από άλλο πολεμικό. Είχαν απομείνει 17 όλοι τους βαθειά αφυδατωμένοι που σε λίγες μέρες πέθαναν. Πρόλαβαν όμως να μιλήσουν για φρικτά και απίστευτα πράγματα που έγιναν πάνω στη σχεδία τις 15 μέρες που περιπλανιόταν στην απέραντη θάλασσα:  «Και τότε ρίξανε τον κλήρο να δούνε ποιος ποιος ποιος θα φαγωθεί  οεοέ οε οε»

Κάτι που μετά ανέλαβαν, η τέχνη: στο Λούβρο υπάρχει ο τεράστιος (7 επί 5 μέτρα) πίνακας «Η Σχεδία της Μέδουσας» του μεγάλου ζωγράφου της εποχής Ζερικό και «τα παιδάκια όλου του κόσμου που για δυο ολόκληρους αιώνες κραυγάζουν –χωρίς ίσως να το γνωρίζουν- για τον άδικο χαμό των μακρινών συνανθρώπων τους».

Οι αραιές διαδηλώσεις και μία προσέγγιση!!!

   Νομίζω ότι κάτι που δεν επιδέχεται αμφισβήτηση για τη σημερινή ελληνική πραγματικότητα,  είναι η δια παντός απώλεια των πιο βασικών εργασιακών δικαιωμάτων που έχουν να κάνουν είτε με την οικονομική τους διάσταση όπως η κατώτατη αμοιβή, η απλήρωτη υπερωρία, η επέκταση του ορίου συνταξιοδότησης είτε με τις πολιτιστικές τους συνέπειες όπως η δραματική συρρίκνωση του λεγόμενου «ελεύθερου χρόνου» των ανθρώπων που το μέγεθος του για πολλά χρόνια αποτελούσε κριτήριο και στόχο πολιτισμού. Το ίδιο ισχύει και για τις κοινωνικές παροχές στους τομείς της παιδείας και της υγείας που δεν θα ανακάμψουν ούτε με την επίτευξη και των πιο αισιόδοξων επαγγελιών της τρικομματικής συγκυβέρνησης.

   Και όμως! Μέσα σε αυτή τη ζοφερή πραγματικότητα σε αυτές τις κατακλυσμιαίες επί τα χείρω αλλαγές είδαμε την Μ. Τετάρτη τη συγκέντρωση της Πρωτομαγιάς να μη φτάνει αριθμητικά ούτε τα μέλη των Διοικητικών Συμβουλίων των πρωτοβάθμιων δευτεροβάθμιων και τριτοβάθμιων εργατικών σωματείων του Λεκανοπεδίου.

   Άκουσα και διάβασα πολλές αναλύσεις για το φαινόμενο που όλες τους, λίγο ως πολύ, αγγίζουν και κάποια πτυχή του. Ακόμη και αυτές που κρίνουν το σήμερα με μέτρα του παρελθόντος. Ή και πολύ προχωρημένες όπως αυτές που σωστά διαπιστώνουν την παντελή  απουσία των ανέργων από τέτοιες εκδηλώσεις. Καταρρακωμένοι αυτοί οι συμπολίτες μας από ένα αίσθημα κατωτερότητας και βαριάς ενοχής διολισθαίνουν προς την κατάθλιψη και την μοναξιά. Είναι φανερό ότι οι άνθρωποι χρειάζονται ψυχολογική στήριξη αλλά εδώ δεν έχουμε …γάζες!

   Εκείνο όμως που νομίζω πολύ σημαντικό και δεν τονίζεται όσο πρέπει είναι η …υλική διάσταση της κοινωνίας μας. Από τη μια μεριά ερχόμαστε από τους πρώτους στο θέμα της ιδιοκτησίας είτε αυτή αφορά κατοικίες, εξοχικά, αυθαίρετα, αυτοκίνητα, χωράφια και άλλα συναφή και συμπαρομαρτούντα που από μόνα τους και μόνο συγκροτούν ένα πανίσχυρο στάτους φοβικό και έντρομο μπροστά στις αλλαγές. Και από την άλλη: είναι αυτή η φοβερή αρρώστια του καταναλωτισμού, της κατανάλωσης του περιττού δηλαδή. Έχει διαπεράσει και τα τελευταία κύτταρα του εγκεφάλου μας δημιουργώντας ανθρώπους που μέσα από τις διαφημίσεις και τα κάθε μορφής μίντια, παρουσιάζουν μια ισοπεδωτική και εξαρτημένη συμπεριφορά που όχι μόνο είναι αδύνατον να αναχαιτιστεί αλλά συνθλίβει μέχρις εξοντώσεως κάθε πνευματικότητα του ανθρώπου. Μένω δίπλα στο Mall και βλέπω κάθε μέρα σημεία και τέρατα αυτής της συμπεριφοράς. Ως άλλοι προσκυνητές, ιδίως τα νέα αντρόγυνα μαζί με τα παιδιά τους, προσέρχονται με δέος και κατάνυξη  στους νέους μεγάλους ναούς του καταναλωτισμού, ακόμη και την Κυριακή το πρωί που τα καταστήματα είναι κλειστά, μην επιλέγοντας να πάνε στην εξοχή, στην εκκλησία ή να κάτσουν στο σπίτι τους και να παίξουν με τα παιδιά τους ή να διαβάσουνε ένα βιβλίο, να πάρουν τέλος πάντων μια πνευματική ανάσα από τη βδομαδιάτικη τρεχάλα. Και είναι οι ίδιοι αυτοί γονείς που βγαίνουν στα μαρκούτσια των τηλεοράσεων και λένε: ναι να ανοίγουνε και την Κυριακή τα μαγαζιά για να ψωνίζουμε πιο άνετα! Για να μην αναφέρω και τα πούλμαν με τις εκδρομές των γυμνασίων και των λυκείων της επαρχίας. Γενιές ολόκληρες γαλουχηθήκαμε και γαλουχούνται πάνω σε αυτόν τον καμβά του περιττού και του άχρηστου.

   Αυτού που τρέμουμε να μην το χάσουμε και μας κρατάει σπίτια μας ακόμα και μέσα στην άγρια κρίση και την ύφεση που στην ουσία συνιστά κατάσταση πολέμου και ποιος ακούει τώρα ποιητές  και κάτι «μπούρδες» που μας λένε:

                           

                         ".................................................

                          Σαν τα σκουλήκια, κάθε φτέρνα

                          Όπου μας εύρη μας πατεί.
                          Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα
                          προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα! "

      

   Χριστός Ανέστη!

Με αφορμή τα σχόλια για ένα φονικό!!!

Διαβάζοντας χθες την είδηση γι' αυτό το τραγικό έγκλημα που έγινε  στους Φιλιάτες της Θεσπρωτίας όπου ένας νεαρός άντρας μαχαίρωσε απανωτά και θανάσιμα σε δημόσιο χώρο κάποια σπουδάστρια η οποία αρνιόταν πεισματικά να συνάψει μαζί του ερωτικές σχέσεις, έπεσα πάνω στα σχόλια των αναγνωστών. Από τα ψευδώνυμα το ύφος και την ...ορθογραφία κατάλαβα ότι επρόκειτο αποκλειστικά για νέους άντρες. Και μου έκανε μεγάλη εντύπωση η ελαφρότητα με την οποία προσέγγιζαν όλοι ένα τόσο σοβαρό θέμα. Πολλοί μιλούσαν για ποινή του θανάτου και εκτέλεση του δράστη και οι περισσότεροι για τα σεξουαλικά και μόνο κίνητρα του.

Πιστεύω ότι η γυναικεία απουσία από τα σχόλια οφειλόταν στην οπτική που έχουν οι γυναίκες για τις σχέσεις τους με το άλλο φύλο, μια οπτική τελείως διαφορετική και πιο πολύπλοκη από την αντρική. Καθώς επίσης και σε μια έμφυτη σοφία τους για τα απύθμενα βάθη της ψυχικής αβύσσου των ανθρώπων και της αγριότητας των παθών τους. Κάτι όμως που δεν στέκεται ικανό να τις προστατεύει από το να πέφτουνε θύματα τέτοιων αγριοτήτων, γιατί απλά δεν είναι στο χέρι τους.

Έχω όμως και μια ανησυχία: μήπως αυτή η δήλωση που έκανε  προχθές σε μια συνέντευξη ο Λευτέρης Βογιατζής "μπαίνουμε σε μια νέα εποχή αγραμματοσύνης" και που στην αρχή τη βρήκα υπερβολική, εμπεριέχει και κάποια αλήθεια, και δεν μιλάω βέβαια μόνο για την ...ορθογραφία.

  

Ξεσηκωθείτε πατριώτες!!!

(μεταφέρω αυτούσια την ανάρτηση από το blog του χωριού μου: http://pyrgostrifylias.blogspot.com/ γιατί δείχνει ανάγλυφα την αγωνιστική διάθεση των νέων παιδιών)

Eδώ είναι δημοκρατία και όχι πειραματικός σωλήνας

                                

Αν στο πρώτο μνημόνιο αιφνιδιαστήκαμε και μασήσαμε μπροστά στο δίλημμα "τα μέτρα ή καταστροφή", στο δεύτερο το δίλημμα αντιστρέφεται: καταστροφή θα είναι η υπογραφή του, δρόμος χωρίς γυρισμό θα είναι η υπογραφή του, τελειωτική κατεδάφιση θα είναι η υπογραφή του.
Παλιά στα εργοτάξια των δρόμων υπήρχαν ταμπέλες που έγραφαν: "Η ταλαιπωρία θα είναι προσωρινή, αλλά η βελτίωση της ζωής μας μόνιμη". Το αντίστροφο συμβαίνει με τους όρους που συνοδεύουν κάθε δόση: η ταμειακή ανακούφιση είναι προσωρινή και η διάλυση της κοινωνίας μόνιμη.
Δεν υπάρχει χειρότερο σενάριο, δεν υπάρχει πιο δραματικό σενάριο από την επιβολή των όρων του νέου μνημονίου. Οσοδήποτε δραματικές κι αν θα είναι οι συνέπειες της άρνησής του, οφείλουμε να μην αυτοκτονήσουμε σαν κοινωνία, οφείλουμε να πούμε και στην εξωτερική και την εσωτερική τρόικα πως εδώ είναι δημοκρατία και όχι πειραματικός σωλήνας, πως εδώ ζούνε άνθρωποι και όχι ζώα, πως εδώ είναι ανεξάρτητο κράτος που πριν απ' όλα και πρώτα απ' όλα οφείλει να διασφαλίσει την μη εξαθλίωση των πολιτών του, την μη κατάρρευση των δομών του, την μη αποσάθρωση του κοινωνικού ιστού του.
Οφείλουμε να το πούμε εκατομμύρια πλέον άνθρωποι στους δρόμους. Ούτε δεκάδες ούτε εκατοντάδες χιλιάδες. Εκατομμύρια.
Όχι στην ταξικότατη πολιτική των εγκληματιών ειρήνης, όχι στην κατάργηση του εργατικού δικαίου, όχι στην αναίρεση του νομικού πολιτισμού που συνιστά την Ευρώπη, όχι στην μετατροπή της Ευρώπης σε τρίτο κόσμο.

Η Ιστορία δεν γράφεται ερήμην μας, η Ιστορία γράφεται από εμάς τους ίδιους.

Αν δεν τους σταματήσουμε τώρα θα ξαναβρεθούμε σε τρεις μήνες εκβιαζόμενοι ξανά, ένα επίπεδο εκβιαστικών μέτρων πιο κάτω, ένα επίπεδο διάλυσης πιο κάτω. Και πάει λέγοντας, μέχρι πια να μην απομείνει τίποτα. Ας σώσουμε ό,τι μπορεί ακόμα να σωθεί. Το οφείλουμε. Και το μπορούμε. Μπορούμε να γίνουμε παράδειγμα για τους λαούς που θα έρθουν αύριο στη θέση μας, μπορούμε να γίνουμε ανάχωμα στους ευρύτερους ταξικούς σχεδιασμούς, μπορούμε να δείξουμε ότι το πείραμα ως εδώ μπορούσε να πάει. Από εδώ και πέρα το πειραματοζώο ή αντιδρά ή πεθαίνει αργά και βασανιστικά από το φάρμακό του.

Η Φιλία!!!

   Είναι γεγονός ότι σε αυτή την τόσο δύσκολη συγκυρία που ζούμε, δεν  δοκιμάζονται μόνο οι υλικές αξίες και οι ανταλλακτικές αποτιμήσεις τους αλλά μπαίνουν σε δοκιμασία πολύ πιο θεμελιώδη πράγματα της κοινωνικής μας συγκρότησης. Καθώς κάτω από την αβάσταχτη πίεση της οικονομικής αβεβαιότητας και του φόβου οξύνονται οι ενστικτώδεις συμπεριφορές αυτοσυντήρησης και αμβλύνονται  σφόδρα όλες οι εκφάνσεις αλληλεγγύης.  Οπότε ευνόητο είναι να δοκιμάζεται σήμερα και η φιλία, αυτή η προαιώνια και κορυφαία αξία κοινωνικότητας που σ’ αυτόν εδώ τον τόπο καλλιεργήθηκε και ευδοκιμεί χρόνια και χρόνια. Και ως ένας τσακισμένος άνθρωπος που στέκεται στα πόδια του χάρη σ'αυτή, θέλω με τη σημερινή ανάρτηση να την υπενθυμίσω. Να υπενθυμίσω  το «Δάμων και Φιντίας» αυτή τη συγκλονιστική ιστορία φιλικής αυταπάρνησης που διδαχτήκαμε στο σχολείο. Ή για τους παλαιότερους εκείνο το εκπληκτικό «ΑΝΑΓΝΩΣΤΙΚΟΝ της αρχαίας ελληνικής γλώσσης» του Γεωργίου Ζούκη  που κάναμε στην Α΄ Γυμνασίου όπου με επιλεγμένα αρχαία κειμενάκια  όχι ιδιαίτερης δυσκολίας πραγματοποιούσαμε τα πρώτα δειλά βήματα στην αρχαία μας γλώσσα. Και το πρώτο-πρώτο μάθημα ήτανε «Ο πιστός φίλος». Ένα βιβλίο που το βρήκα τις προάλλες από έναν πλανόδιο πωλητή της πλατείας Συντάγματος και χάρις σε μια πολύ πιστή και καλαίσθητη επανέκδοση των εκδόσεων Καλοκάθη και από το οποίο σας παραθέτω ένα μέρος  αυτού μαθήματος:

                                                       « Ὁ πιστὸς φίλος

 Πιστεύω τῶ φίλῳ. Πιστὸν φίλον ἐν κινδύνοις γιγνώσκεις. Ὁ φίλος τὸν φίλον ἐν πόνοις καὶ κινδύνοις οὐ λείπει. Τοῖς τῶν φίλων λόγοις ἀεὶ πιστεύομεν. Εἰ κινδυνεύετε, ὦ φίλοι, τοὺς τῶν ἀνθρώπων τρόπους γιγνώσκετε· οἱ μὲν γὰρ ἄπιστοι φίλοι οὐ μετέχουσι τοῦ κινδύνου, οἱ δὲ πιστοὶ συγκινδυνεύουσι τοῖς φίλοις. Πιστοῖς φίλοις μᾶλλον ἤ χρυσῷ καὶ ἀργύρῳ πιστεύομεν.   ………… »


ΥΓ: επειδή δεν περίσσευε τότε ο  ... φεμινισμός, ίσως  να περιττεύει η διευκρίνηση ότι με τη λέξη "φίλος"  των κειμένων αυτών εννοούμε σήμερα και τα δύο γένη. 

Εφημερίδες σε …απόγνωση και η «γέμιση» της Κυριακής !!!

Εδώ στην Ελλάδα ποτέ δεν ήμασταν και πολύ φαν των εφημερίδων. Μια στατιστική που θυμάμαι πριν από καμιά 25αριά χρόνια είχε στην κορυφή της πρωτιάς τη Σουηδία με γύρω στα 900 φύλλα ανά χίλιους κατοίκους και κάπου εκεί προς τον πάτο την αφεντιά μας με γύρω στα 80 φύλλα ανά χίλιους κατοίκους.

Παρ’ όλα αυτά όμως διαθέταμε και διαθέτουμε ακόμη μια πληθώρα τίτλων γιατί εδώ στη χώρα της «φαιδράς πορτοκαλέας» οι εκδότες των εφημερίδων –και ιδιοκτήτες καναλιών ταυτόχρονα οι περισσότεροι- γνωρίζουν και παίζουν πολύ καλά ένα καθαρά ελληνικό σύστημα με ιδιαίτερα μεγάλες…αποδόσεις: με εναγκαλισμό ή με απειλή για αποκαλύψεις της έτσι και αλλιώς διεφθαρμένης εξουσίας και κάτω από τη λεοντή παράλληλων και πολλαπλών επιχειρηματικών δραστηριοτήτων, κατορθώνουν να έχουν πρόσβαση στον κρατικό κορβανά με αναθέσεις εργολαβίες χαριστικά δάνεια και κρατικές διαφημίσεις. Πράγμα, δηλαδή, αδιανόητο για οποιαδήποτε από τις λεγόμενες πολιτισμένες χώρες που τόσο πολύ μας αρέσει να αναφερόμαστε.

Και τώρα με τη μεγάλη κάμψη που περνάει ο παγκόσμιος τύπος λόγω της διαδκτυακής ανάπτυξης της ενημέρωσης, αλλά και την εγχώρια κάμψη των δημοσίων εσόδων λόγω της κρίσης, επόμενο είναι να τρίζουνε πλέον και τα θεμέλια των λεγόμενων μεγάλων κυριακάτικων εφημερίδων. Κάτι που έχει φέρει σε επίπεδα παροξυσμού το εδώ και αρκετά χρόνια εμπορικό σύστημα των προσφορών με τη «γέμιση».  Kαι έτσι τώρα, εκτός από το απαραίτητο πλέον βιβλίο υπάρχουν και 2-3 dvd με ταινίες και άλλα τόσα cd με τραγούδια (όχι, πακέτο με μακαρόνια όπως είχε κάνει πριν κάποια χρόνια μια τουρκική εφημερίδα, δεν έχουν βάλει ακόμα).

Κάποιοι αγοράζοντας τες τις ξεκοιλιάζουν επί τόπου κρατώντας τη γέμιση και πετάνε το χάρτινο μέρος –το σώμα δηλαδή της εφημερίδας της κυριακάτικης με τις επιφυλλίδες τις ιστορικές και φιλοσοφικές αναλύσεις την κριτική των έργων τέχνης και τις συνεντεύξεις καλλιτεχνών και ανθρώπων του πνεύματος- στον κάδο με τα σκουπίδια! Μερικοί μάλιστα από αυτούς με οικολογικές ανησυχίες τις ρίχνουν στον μπλε κάδο της ανακύκλωσης. Και να σκεφτεί κανείς ότι η συντριπτική τους πλειοψηφία απαρτίζεται από ώριμους ηλικιακά ανθρώπους και υποτίθεται σοβαρούς αφού τα νέα παιδιά τα κατεβάζουν αυτά απ’ το Ίντερνετ.

 Και έτσι όπως αρχίζουν από μεσοβδόμαδα στην τηλεόραση τα διαφημιστικά τους σποτ με μουσική υπόκρουση από τα προσφερόμενα τραγούδια και ακούς το «Μέρα Μαγιού μου μίσεψες» από την εφημερίδα που εκφράζει τον Νεοφιλελευθερισμό  ή το «Πάγωσε η τζιμινιέρα» από την υπέρμαχη του ΔΝΤ και της Τρόϊκας, είναι σαν να ακούς έναν μακρινό απόηχο ενός ένδοξου αγωνιστικά παρελθόντος, ένα μνημόσυνο πεθαμένων οραμάτων και ιδεών που προδόθηκαν από την ίδια γενιά που τα υπερασπίστηκε κάποτε και μετά: πούλησε την ψυχή της στον Μαμωνά!   

Mοναστηράκι-Θησείο: Το Πανέμορφο Παζάρι της Κυριακής!!!

Σήμερα βοήθαγε και ο καλός καιρός και το παζάρι των μεταχειρισμένων που ξεκινάει από το Μοναστηράκι και φτάνει μέχρι κάτω στη συμβολή της Ερμού με την Πειραιώς, ήτανε στις δόξες του!

Χιλιάδες κόσμου μέσα σε μια πανσπερμία χρωμάτων και αντικειμένων και σε προσφερόμενες τιμές από 50 λεπτά μέχρι 2 ευρώ τα περισσότερα, έσκυβαν πάνω από παλιά βιβλία, από ρούχα υφάσματα και δίσκους βινιλίου, γυαλικά κουζινικά μαχαιροπήρουνα, από CD DVD κινητά τηλέφωνα και εργαλεία ακόμη και πίνακες ζωγραφικής.

Οι πωλητές στην πλειοψηφία τους Πομάκοι και Τσιγγάνοι έχουν αναπτύξει διάφορες τεχνικές στο να λένε την τιμή ανάλογα με το αντικείμενο και τον πελάτη: έτσι όταν ρωτάς π.χ. για κάποιο βιβλίο και επειδή το θέμα δεν το κατέχουν, απαντούν σύμφωνα με την εμφάνιση του εξωφύλλου. Στους ζωγραφικούς πίνακες όμως έχω διαπιστώσει τελευταία μια πολύ σημαντική αλλαγή τακτικής: ενώ παλιά έλεγαν την τιμή ανάλογα με το δικό τους γούστο τώρα τελευταία έχουν αναπτύξει από διαίσθηση ως προς τα μοντέρνα έργα μια στρατηγική που βασίζεται στην εμφάνιση αυτού που τους ρωτάει. Ανάλογα με το στυλ και το ντύσιμο καθορίζεται και η τιμή!

Πάντως πρέπει να ομολογήσουμε ότι ο θεσμός αυτός πέρα από τη σημαντική οικονομική του σημασία -αυτό που είναι άχρηστο για κάποιον είναι χρησιμότατο για έναν άλλον- έχει και μεγάλη οικολογική αξία. Δεν πετιούνται πράγματα και δεν μολύνεται το περιβάλλον!

Γι' αυτό και από παράδοση ακμάζουν αυτά τα κυριακάτικα παζάρια σε όλες τις χώρες της Ευρώπης και της Βόρειας Αμερικής.

Μόνο που εκεί τα συναντάμε και στις μικρές πόλεις ενώ εδώ νομίζω ότι μόνο στην Αθήνα και τον Πειραιά γίνονται ή και κανένα στη Θεσσαλονίκη που δεν το ξέρω.

O IΔΙΟΤΥΠΟΣ ΚΑΙ ΑΓΡΙΟΣ ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ ΑΠΟ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΠΡΟΣ ...ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ!!!

Οι μικρές κοινωνίες της επαρχίας, όπου οι άνθρωποι γνωρίζονται μεταξύ τους, είναι πολύ ασφαλέστεροι δείκτες κοινωνικών συμπεριφορών και αντιλήψεων από την ανωνυμία του πολυπρόσωπου χάους των μεγαλουπόλεων.

Έτσι και εγώ ευρισκόμενος αυτές τις ημέρες στο γενέθλιο τόπο μου -μια ολιγομελή κοινωνία 500 ανθρώπων- διαπιστώνω κάτι πρωτοφανή φαινόμενα και συμπεριφορές, απίστευτες για μένα σε προηγούμενες θεωρητικές προσεγγίσεις!

Συγκεκριμένα: τις τελευταίες μέρες μια ομάδα οικονομικών μεταναστών από το Πακιστάν, σπρωγμένοι από την οικοδομική ανεργία της Αθήνας, ήρθαν και εγκαταστάθηκαν σε μια χαμοκέλα και βγήκαν στην πιάτσα ψάχνοντας για δουλειά. Από την τοπική κοινωνία που πρώτη φορά βλέπουν εκπροσώπους αυτής της φυλής -μερικοί μάλιστα είναι ενδεδυμένοι με τα παραδοσιακά σεντονοειδή ρούχα τους- υπάρχει η αναμενόμενη ξενοφοβία και καχυποψία ("θα μας κλέψουν" "θα μας ρημάξουν") αλλά υπάρχει μαζί και κάποια κρυφή ελπίδα μήπως και μεθάυριο στη συγκομιδή της ελιάς: πέσουν τα υψηλά μεροκάματα των άλλων εθνικοτήτων!

Εκείνο όμως που είναι εντυπωσιακό είναι η άκρως εχθρική αντιμετώπιση τους από τους προγενέστερους για το χωριό: βαλκάνιους συναδέλφους τους! Τους λένε καλημέρα οι άνθρωποι και εκείνοι γυρίζουν το κεφάλι αλλού!

Παραθέτω αυτό το τόσο ανάγλυφο παράδειγμα γιατί νομίζω ότι δείχνει με τον πλέον παραστατικό τρόπο αυτό που η ιστορία έχει αποδείξει πολλές φορές μέχρι σήμερα και που διαψεύδει τη ρήση των Έγκελς και Μαρξ στο κομμουνιστικό μανιφέστο, ότι δηλαδή "σε περιόδους κρίσης οι άνθρωποι εξεγείρονται γιατί το μόνο που έχουν να χάσουν είναι οι αλυσίδες τους" γιατί αντί για την αλληλεγγύη αναδεικνύει τα πιο βαθειά και άγρια ένστικτα της πανάρχαιας ρήσης: "Ο θάνατος σου η ζωή μου!"

Επιβεβαιώνει όμως τον ποιητή που λέει: "για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλλή" γιατί οι ποιητές, ως γνωστόν, με τη συναισθηματική και διαισθητική προσέγγιση που έχουν στα πράγματα, γίνονται πάντα πιο επίκαιροι και πιο ...ρεαλιστές από τους επιστήμονες και τους κοινωνιολόγους!

ΜΕΤΑ ΕΝΑ ΜΗΝΑ ΣΤΟ ΜΕΤΡΟ ΚΑΙ….ΤΡΟΜΑΞΑ!!!

Μετά από απουσία ενός και πλέον μήνα στο χωριό για διάφορες δουλειές, μπήκα σήμερα στο μετρό και …τρόμαξα: Κάθε βαγόνι και ένα ομαδικό πορτραίτο μελαγχολίας! Σκυθρωπά πρόσωπα σαν μάσκες και μια βαριά σιωπή πιο βαριά και από τον ορυμαγδό του συρμού πάνω στις ράγες και τον ήχο της μονότονης αναγγελίας των σταθμών!
Είμαι τακτικός χρήστης των μέσων μαζικής μεταφοράς και ξέρω πολύ καλά ότι οι χώροι αυτοί δεν φημίζονται και τόσο για την ευθυμία και ιλαρότητα των συνωστιζομένων επιβατών τους. Πάντα υπάρχει εκεί η ευκαιρία για περισυλλογή και υπαρξιακές αποδράσεις του νου στον μικρό χρόνο της διαδρομής αλλά και πάντα υπήρχε ένα σπάσιμο της σιωπής από κάποια κουβέντα για τον καιρό ή κάποιο ρατσιστικό παραλήρημα των ηλικιωμένων, από την εύθυμη εισβολή μιας νεαροπαρέας ή τον τσιριχτό ήχο της ροκ μουσικής από τα ακουστικά κάποιου.
Σήμερα άλλαξα τέσσερις συρμούς και τέσσερις φορές έπεσα πάνω στο ίδιο και απαράλλαχτο μουντό σκηνικό που σας περιέγραψα στην αρχή. Όσο βαθαίνει η κρίση και προχωράει τόσο συνειδητοποιούνε, στην πράξη πια, ακόμη και οι πιο αφελείς –θυμάστε για την κοπέλα που σας είχα γράψει στις 16.02.10 που μιλούσε στο κινητό: «…και το καλοκαίρι που θα περάσει η κρίση, θα βρούμε δουλειά εγώ και ο Σάκης και θα είμαστε πολύ γαμάτοι ρε πούστη…»- ότι αυτό που ήρθε κι’ έρχεται είναι τόσο άγριο και τόσο απρόβλεπτα ανατρεπτικό για το στάτους του μέσου Έλληνα που κόβει την ανάσα.
Όταν κλείνει π.χ. ένα κατάστημα που λειτουργούσε ολόκληρες δεκαετίες δυο οικογένειες πέφτουν στα τάρταρα: αυτή του μαγαζάτορα που ήταν σίγουρη πως είχε λύσει το οικονομικό της πρόβλημα σε βάθος χρόνου και αυτή του ιδιοκτήτη του κτιρίου που νόμιζε πως είχε εξασφαλίσει στο διηνεκές ένα εισόδημα για κάποιο από τα παιδιά της, μιας και είναι πια γνωστό πως ό,τι κλείνει δεν ξανανοίγει.
Εκείνο όμως που με εντυπωσίασε πιο πολύ ήταν ότι τη μεγαλύτερη μελαγχολία είχαν στα πρόσωπα οι μετανάστες (και όλοι ξέρουμε πως το μετρό το παίρνουν μόνο οι νόμιμοι) αυτοί που λίγα χρόνια πριν έλαμπαν από χαρά γιατί βρεθήκαν στον «παράδεισο». Θυμάμαι μάλιστα αυτούς που έρχονταν από τα πρώην κομμουνιστικά κράτη πόσο αδιανόητο τους φαίνοτανε και πόσο εκπλήσσονταν με μας γιατί ενώ ζούσαμε σε αυτόν τον "παράδεισο" του καπιταλισμού είχαμε ακόμη αριστερά κόμματα!
Τώρα δεν έρχεται κανένας ξένος πια και πολλοί είναι εκείνοι που γυρνάνε πίσω στις πατρίδες τους. Τα πράγματα θα ισορροπήσουν από μόνα τους. Τώρα καταλαβαίνουνε και οι πιο κουτοί ότι δεν είχαν έρθει οι άνθρωποι αυτοί για τουρισμό αλλά για να δουλέψουν.

Και οι ηλικιωμένοι ρατσιστές που προανέφερα τώρα σωπαίνουν, γιατί είναι τα παιδιά τους χρεωμένα και χωρίς δουλειά και θα κληθεί η ψαλιδισμένη πλέον σύνταξη τους να τα ενισχύσει και με το χάλια που έχει το ΕΣΥ και η περίθαλψη και με τα γηρατειά που έρχονται: πως θα βρεθεί μια Ουκρανή για να τους …ξεσκατίσει;

ΚΑΘΙΣΤΕ ΗΣΥΧΑ ΓΙΑΤΙ …ΘΑ ΧΑΣΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΤΟΥΡΙΣΤΕΣ!!!

Αν για κάτι θα σκίζει τα ρούχα του ο ιστορικός του μέλλοντος με τα τεκταινόμενα σήμερα στην πατρίδα μας, δεν θα είναι τόσο η αγριότητα με την οποίαν επέπεσε επί των εργασιακών και ασφαλιστικώνμας δικαιωμάτων η Εξουσία –αυτό η αρμόδια επιστήμη έχει τα μέσα και με τους πρωτοετείς ακόμη φοιτητές της να το εξηγήσει: ως το αναπόφευκτο αποτέλεσμα του αχαλίνωτου νεοφιλελευθερισμού της τελευταίας 25ετίας- όσο εκείνη η φτωχομπινεδιάρικη αντίληψη που καλλιεργείται από τους φωστήρες των ΜΜΕ ότι τάχαμου πρέπει να αποφεύγουμε τις «ακραίες μορφές» κινητοποιήσεων και τα βίαια γεγονότα για να μην τα βλέπουν οι ξένοι και ….ακυρώσουνε τις εδώ διακοπές τους!

Να μη διαδηλώνουμε δηλαδή στο κέντρο των πόλεων, να μην καταλαμβάνουμε δημόσια κτίρια, τις αποβάθρες των λιμανιών και τους καταπέλτες των πλοίων (για να μπορεί να έρχεται ελεύθερα ο στόλος του Γκριμάλντι από τη Νάπολι με τα βρώμικα φαγητά και τους χωρίς αγγλικά ναυτικούς των 5 δολαρίων)!

Προσθέτοντας από πάνω με περίσσια υποκρισία οι καραγκιόζηδες: «Μπορεί ο καθένας να ασκεί το αναφαίρετο δικαίωμα του στη διαδήλωση αλλά ειρηνικά και κόσμια χωρίς να εμποδίζει τους άλλους».
Ήγουν: εδώ μας πήρανε και τα σώβρακα και εμείς να διαδηλώνουμε ….από Άγιο Φανούριο προς Κουκουβάουνες άδοντες άσματα τσιγκολελέτας!
Αλλά το περίεργο της υπόθεσης είναι –από ό, τι δείχνουν και οι σχετικές έρευνες- ότι κατορθώνουν και πείθουν πολύ κόσμο και ότι αυτές τις παρλαπίπες τις ασπάζονται ακόμη και τα θύματα αυτού του -ακραίας μορφής αγριότητας- περιβόητου Μνημονίου.
Γιατί πολλοί συνάνθρωποι μας, ελπίζουν ακόμη οι δύστυχοι ότι μπορεί μέσα από την ίδια πεπατημένη των τελευταίων ετών –άμα πιάσουμε κανα φραγκάκι το καλοκαίρι- ίσως και τη σκαπουλάρουμε!
Βαυκαλίζονται με ψευδαισθήσεις οι άνθρωποι γιατί δεν θέλουν να το πιστέψουν ενώ το βλέπουν πολύ καθαρά ότι με τα μέτρα σκληρής λιτότητας που παίρνονται τώρα παντού στην Ευρώπη, σε λίγα χρόνια το «είδος Τουρίστας» μπορεί να γίνει τόσο πολύ σπάνιο που να το αναλάβει η …WWF!

Η ΑΚΡΙΒΕΙΑ ΤΩΝ ΩΠΟΡΟΚΗΠΕΥΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΜΗΔΕΝΙΚΕΣ ΜΑΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΙΣ!!!

Αφορμή για την σημερινή ανάρτηση μου έδωσε ένα περιστατικό που συνέβη στο μανάβικο του σούπερ μάρκετ της γειτονιάς μου. Μια υπέργηρη κυρία άνω των 80 ετών πλησιάζει τα κεράσια των οποίων η τιμή βγάζει μάτι, ρωτάει την κοπέλα και γίνεται ο ακόλουθος διάλογος:

--Πόσο έχουν κορίτσι μου τα κεράσια;

--5.30 γιαγιά!

--Είναι πολύ ακριβά παιδάκι μου!

--Ναί γιαγιά είναι ακριβά!

--Πρέπει όμως να πάρω γιατί μου είπανε τα παιδιά (ίσως κάποια εγγόνια) ότι θέλουν οπωσδήποτε κεράσια!

--...........

Παίρνει τη σακούλα πλησιάζει το τελάρο και αρχίζει να διαλέγει. Τρέχει δίπλα της η κοπέλα:

--Τα κεράσια δεν διαλέγονται γιαγιά, τα βάζουμε εμείς!

--Τα θέλουνε τραγανά τα παιδιά τα μαλακά δεν τα τρώνε!

Πιστεύω ότι τα λόγια της γηραιάς κυρίας μαζί με παραπλήσιες παρόμοιες γελοίες αιτιολογίες αποτελούν ένα καθαρά ελληνικό φαινόμενο και δείχνουν ανάγλυφα την έλλειψη στοιχειώδους καταναλωτικής συνείδησης που χαρακτηρίζει την κοινωνία μας. Ο Έλληνας θα πάρει αυτό που θέλει και δεν διανοείται ποτέ να προβάλλει μια στοιχειώδη αντίσταση στη ληστρική κερδοσκοπία και μάλιστα σε έναν κλάδο τροφίμων που η αισχροκέρδεια είναι κανώνας. Όλοι γνωρίζουμε ότι στα συγκεκριμένα είδη οι τιμές πώλησης δεν έχουν να κάνουν με ποσοστά κέρδους αλλά με φορές την τιμή αγοράς. Τα πορτοκάλια π.χ. που φεύγουν 10 λεπτά από το περιβόλι πωλούνται 70 λεπτά, 7 φορές δηλαδή η τιμή αγοράς τους. Το ίδιο συμβαίνει με τις πατάτες τις ντομάτες τα μήλα και όλα αυτά τα είδη αλλά το αυτί του έλληνα δεν ιδρώνει: θα πάρει τις ντομάτες 2,50 ευρώ το κιλό και δεν του περνάει από το μυαλό να μην αγοράσει καθόλου και αντί για ντομάτες να στραφεί στο μαρούλι, αγοράζοντας τρία στο ευρώ.

Να κάνει δηλαδή αυτό που κάνουν οι καταναλωτές στη δυτική Ευρώπη και τη βόρεια Αμερική που έχουν καταναλωτική συνείδηση και βάζουν πλαφόν στις αγορές τους, λένε δηλαδή: δεν θα αγοράσω ντομάτες πάνω από 1 ευρώ το κιλό, μήλα πάνω από 80 λεπτά, πατάτες πάνω από 60 λεπτά, βερύκοκα" πάνω από 1 ευρώ κ.ο.κ και είναι αυτοί και μόνο οι αποκλειστικοί ρυθμιστές των πραγμάτων.

Εδώ οι εμπόροι και οι μεσάζοντες κάνουνε πάρτυ και εμείς δεν κουνάμε ούτε το δαχτυλάκι μας, τα περιμένουμε όλα από το κράτος: λέει στη Λαϊκή π.χ. η κυρία στην κάμερα που την πλησιάζει: "ακρίβεια μεγάλη ακρίβεια που είναι το κράτος;" και αμέσως γυρνάει στον διπλανό πάγκο και αγοράζει ντομάτες με 2.50 ευρώ το κιλό! Μπορεί κιόλας να θέλει να επιδειχτεί στη γειτόνισα που τη βλέπει: "έχω λεφτά εγώ!" όπως έλεγε με μπόλικη έπαρση ο Αυλωνίτης σε κάποια ταινία!

Παραδομένοι στη μοίρα μας και την κακομοιριά μας θυμίζουμε τους στίχους του Βάρναλη, όχι από την "Μπαλάντα του κυρ Μέντιου" που και αυτό μας πάει κουτί, αλλά από το άλλο, από τους "Μοιραίους":

...................................

Σαν τα σκουλήκια κάθε φτέρνα

όπου μας εύρει μας πατεί.

Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα,

προσμένουμε ίσως κάποιο θάμα!

ΓΙΑΤΙ ΜΑΣ ΤΡΟΜΑΖΕΙ ΤΩΡΑ Η ΒΙΑ; !!!

Βλέποντας τις τελευταίες μέρες, με αφορμή την αύξηση των κρουσμάτων της βίας, όλη αυτή την παραφορά και την έξαψη γύρω από την ανασφάλεια της ζωής μας, που εκτός από τα έτσι και αλλιώς τρομολάγνα κανάλια άρχισε να καταλαμβάνει και την μπλογκόσφαιρα – δεν είναι λίγοι οι συνάδελφοι που υπέκυψαν στον πειρασμό των εύκολων εξηγήσεων- θέλω να κάνω μία παρέμβαση.
Και θα προσεγγίσω το θέμα όχι από τη γνωστή κοινωνικοοικονομική διάσταση των συνεπειών της παγκοσμιοποίησης που σίγουρα και υπάρχει αλλά από μια άλλη σκοπιά που δυστυχώς δεν τονίζεται.
Εδώ και 30 χρόνια, από την εμφάνιση του Σταλόνε και μετά, η παγκόσμια και κυρίαρχη χολιγουντιανή κινηματογραφική βιομηχανία είναι βουτηγμένη μέσα στο αίμα. Μια αχαλίνωτη και διαρκώς κλιμακούμενη βία κυριαρχεί στις μεγάλες και τις μικρές μας οθόνες. Γενεές ολόκληρες σε όλο τον πλανήτη γαλουχήθηκαν και γαλουχούνται από πρότυπα αιματοβαμμένων ηρώων. Οι ηλικίες 20 με 40 αδυνατούν, στην πλειοψηφία τους, να παρακολουθήσουν ταινία χωρίς σκοτωμούς. Ρίξτε μια ματιά να δείτε τι έργα παίζουν κάθε μέρα τα village και το filmnet, τα περισσότερα ιδιωτικά κανάλια και θα καταλάβετε. Είναι μάλιστα τόσο κυρίαρχη η συγκεκριμένη θεματολογία που δεν επαφίεται μόνο σε μελγκιμπσοναίους και μπρουσγουήληδες αλλά αγκαλιάζει πια και αξιόλογους καλλιτέχνες όπως ο Ταραντίνο ο Σκορτσέζε και οι Κοέν.
Μας αρέσει λοιπόν να βλέπουμε στο σινεμά ληστείες με μακρύκανα που τινάζουν τα μυαλά στον αέρα, χυμένα άντερα και πίδακες από αίμα και έχουμε την ψευδαίσθηση ότι όλα αυτά γίνονται κάπου αλλού στην Αμερική πέρα από τον Ατλαντικό μακριά μας! Δεν πήραμε είδηση ότι πολιτιστικά έχουν πέσει πια τα σύνορα και όλος ο κόσμος έγινε ένα. Ότι η Νέα Υόρκη είναι το ίδιο με την Καλκούτα το Βλαδιβοστόκ το Τόκυο και τη Βαρκελώνη, τη Νάπολη την Αθήνα το Μέξικο και το Ρίο. Ότι αυτό που βλέπαμε στο πανί περνάει και στη ζωή μας, ότι ήρθε η ώρα αυτά που χαζεύαμε, τώρα να τα λουστούμε!

.

YΓ: παρ' όλα αυτά Καλό Πάσχα!

Λάου λάου παραπειστικά!!!

«Κάτι μου κρύβεις
την καρδιά σου δεν ανοίγεις
κι’ όλο περνάει
απ’ το μυαλό μου το κακό….»
Λίαν επίκαιρο τον τελευταίο καιρό λαϊκό άσμα!
.

.

.

.
.

.

.

Και τώρα που άρχισε να την ανοίγει με τα σκληρά μέτρα της περασμένης Τετάρτης βλέπουμε ότι αυτό που ξεκίνησε στο τέλος του καλοκαιριού -με την προκήρυξη των εκλογών- σαν παιδική εκδρομή στο δάσος: με τραγουδάκια και άσματα του τύπου «υπάρχουνε λεφτά τρα λα λα.. τρα…λα…λα..!» «θα πληρώσουν οι κατέχοντες τι χαρά…τι χαρά..!», έμελε μέσα σε λίγους μόνο μήνες μετά από μια καλά μελετημένη και σταδιακή ανάδειξη των έντονων –είναι η αλήθεια- δημοσιονομικών προβλημάτων, να πάρει τη δραματικότητα της Κοκκινοσκουφίτσας!
Πρώτα μας ήρθαν αυτοί οι σκυφτοί άνθρωποι από την Ευρώπη με τις τσάντες στον ώμο και τους φακέλους στα χέρια, να μελετήσουν τα δεδομένα και να προτείνουνε λύσεις. Αν προσέξετε τη φωτογραφία θα διαπιστώσετε ότι δεν σκύβουνε από κούραση: οι ενοχές πρέπει να τους βαραίνουν!

Γιατί ξέρανε οι κουφαλίτσες εξ’ αρχής ότι θα συνιστούσαν δραστικές περικοπές στις αμοιβές και αύξηση των εμμέσων φόρων -στις χώρες τους με τα ίδια προβλήματα προτείνουν εντελώς τα αντίθετα, στην Αγγλία πέρσι ο Μπράουν κατέβασε το ΦΠΑ από το 17 στο 15%- πράγματα που θα βαθύνουν ακόμη πιο πολύ την ύφεση της λεγόμενης πραγματικής οικονομίας!

Αυτοί εκπροσωπούν, βλέπεις, τους δανειστές που ενδιαφέρονται να μη χρεοκοπήσει ο πελάτης-δανειολήπτης και ας πάει στα κομμάτια το ΑΕΠ και η αφαίμαξη του κοσμάκη!
Παίρνει μετά η κυβέρνηση τη μπάλα από τους σκυφτούς και συνεχίζει να παίζει το σύστημα "λάου λάου παραπειστικά": υλοποιεί αμέσως τις υποδείξεις ξεκινώντας όμως από τον «μισητό» δημόσιο τομέα, γιατί ποντάρει έτσι σε μια ανοχή ενός μεγάλου μέρους της κοινωνίας που μέχρι προχτές εγκρίνει τους χειρισμούς της.

Όταν όμως εξαγγέλλονται και συγκεκριμενοποιούνται με τις «προς το παρόν» διαβεβαιώσεις περί ιδιωτικού τομέα εκ μέρους των υπουργών, όλοι πια υποψιάζονται ότι όπου να ‘ναι έρχεται και η σειρά των υπολοίπων μισθωτών! Μανούλες στο Πασόκ σε τέτοιου είδους επεκτάσεις: ο νόμος Ρέπα του ’98 που επεξέτεινε και στον ιδιωτικό τομέα την ωρομίσθια απασχόληση που είχε θεσμοθετήσει από το ’92 η ΝΔ, εξόντωσε το από αιώνος κεκτημένο του 8ώρου!

Πάλι δηλαδή τα «κορόϊδα» όπως είπε και ο πρωθυπουργός θα πληρώσουν το μάρμαρο! Ενώ οι τράπεζες θα συνεχίσουν να δανείζονται από την ΕΚΤ με 1% και να δανείζουν τον κοσμάκη με 10 και 15% επιτόκιο και οι φαρμακοβιομηχανίες να τριπλασιάζουν τα κέρδη τους!!! Για να αναφέρω επί τροχάδην δυο χαρακτηριστικά παραδείγματα!
Η μαζική όμως και αγωνιστική συμμετοχή του κόσμου στα συλλαλητήρια των τελευταίων ημερών –έστω και με τη μόνιμα διασπαστική στάση κάποιας παράταξης- και που όπως πιστεύω θα κλιμακωθεί από εδώ και πέρα, δείχνει ότι δεν διακατέχονται πλέον οι άνθρωποι από την αφέλεια της πασίγνωστης κοπελίτσας του παραμυθιού και εξαρτάται πλέον μόνο από εμάς το να μη μας φάει στο τέλος ο λύκος!

MEΣΣΗΝΙΑΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ: ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΦΩΝΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ!!!

.

Είναι πολύ ευχάριστο να ακούει κανείς από ιεράρχες της Εκκλησίας λόγια σαν αυτά που λέει σε σημερινή του συνέντευξη στην εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ σελ.8 ο Μητροπολίτης Μεσσηνίας κ. Χρυσοστομος για το καίριο και φλέγον ζήτημα των μεταναστών. Λίγες μέρες μετά την αναρτησή μας (28/12/09) για την "Ηθική Χρεοκοπία της Εκκλησίας" έχουμε μια ηχηρή εξαίρεση του κανόνα, έρχεται ένας υψηλά ιστάμενος άνθρωπος της, να αρθρώσει με παρρησία λόγια αγάπης και σύνεσης, γι' αυτές τις απελπισμένες ψυχές που ξεβράζουν στην πόρτα μας τα πελώρια κύματα της απόγνωσης:

"Πως να ξεχωρίσω ένα παιδί μεταναστών που γεννήθηκε εδώ, όταν ο κάθε ένας που απολαμβάνει της ελληνικής παιδείας είναι Έλληνας; Πως, λοιπόν, θα κάνω αυτή τη διάκριση; Όταν το παιδί αυτό έχει γεννηθεί και έχει μεγαλώσει στην Ελλάδα, έχει σπουδάσει στα ελληνικά σχολεία, γιατί πρέπει να τον διακρίνω από τους άλλους;

Ζούμε σε μια διαπολιτισμική κοινωνία, όπου οι Εκκλησίες, και στο χώρο της Ευρώπης και εδώ στην πατρίδα μας, πρέπει να συμβάλουν σε αυτή τη διαλεκτική μεταξύ των ανθρώπων και, κυρίως, να διακηρύττουν τον σεβασμό στην ετερότητα. Και ο σεβασμός στην ετερότητα σημαίνει πως αποδέχομαι τον άλλον όπως είναι και όχι όπως εγώ θα ήθελα να είναι, κομμένο και ραμμένο στα δικά μου μέτρα. Τον σέβομαι έμπρακτα ανταποκρίνομαι σε αυτόν, τον έχω ως ένα ισότιμο και ισόκυρο συνομιλητή μου".

Ο Μητροπολίτης Μεσσηνίας υπενθυμίζει πως "η Εκκλησία από την ίδια τη φύση και την ταυτότητα της δεν μπορεί να εξαιρέσει κανέναν. Δεν κάνει κανένα διαχωρισμό, μεριμνά ώστε τα παιδιά κυρίως, αλλά και οι μεγάλοι, να βρουν αυτό που αναζητούν, έναν καλύτερο κόσμο εδώ στην πατρίδα μας. Η Εκκλησία μπορεί με τον καλύτερο τρόπο να ανταποκριθεί σε αυτούς τους ανθρώπους και να μείνει μακριά από οποιαδήποτε άλλη διένεξη που αφορά το νομοθετικό πλαίσιο με το οποίο προσπαθεί η εκάστοτε κυβέρνηση να λύσει ή να αντιμετωπίσει το λεγόμενο μεταναστευτικό πρόβλημα".

Ο κ. Χρυσόστομος χαρακτηρίζει απηρχαιωμένες τις απόψεις εκείνων που υποστηρίζουν ότι οι μετανάστες δεν έχουν θέση στην ελληνική κοινωνία και υπενθυμίζει πως, αν επικρατούσε αυτή η αντίληψη μεταπολεμικά, όταν χιλιάδες Έλληνες αναζητούσαν καλύτερη τύχη στην Αμερική και τη Γερμανία, "σήμερα δεν θα υπήρχε ο ελληνισμός της διασποράς που ξέρουμε όλοι τον θετικό και ουσιαστικό ρόλο που παίζει στην ανάπτυξη και στην ευημερία του τόπου μας". Απαντώντας σε εκείνους τους Ιεράρχες που ανησυχούν ότι κινδυνεύει να χαθεί η "καθαρότητα" της Ελλάδας και του Ελληνισμού σημειώνει: "Ο Ελληνισμός ποτέ δεν σκέφτηκε με κριτήρια αρίας φυλής να διαφυλάξει τη φερεγγυότητα του ελληνικού πολιτισμού. Ο ελληνικός πολιτισμός έχει άλλα κριτήρια και άλλες αρχές, την ελευθερία του ανθρώπου και το σεβασμό στην αξιοπρέπεια του ανθρωπίνου προσώπου, μέσα από τις οποίες αναδεικνύεται διαχρονικά".

O Xρυσοκάνθαρος* Κ. Μπακούρης Τιμητής της Διαφάνειας!!!

* = είδος εντόμου, μεταφορικά: ξιπασμένος πλούσιος.

Ο κύριος που βλέπετε στη φωτογραφία ακούει στο όνομα Κ. Μπακούρης και φέρει τον τίτλο του προέδρου της εν Ελλάδι "Διεθνούς Διαφάνειας". Στη σύγκληση του Υπουργικού Συμβουλίου, μάλιστα, με θέμα την καταπολέμηση της Διαφθοράς είχε παραστεί και ως άλλος Ισοκράτης εξεφώνησε πύρινο λόγο υπέρ της Διαφάνειας και κατά της Διαφθοράς! Μόνο που ο άνθρωπος αυτός κρύβει ένα μυστικούλι και το οποίο αποκαλύπτει σήμερα ο δημοσιογράφος Γ. Βότσης στην Ελευθεροτυπία σελ.8 σε άρθρο του με τίτλο "Προκαλούν το κοινό αίσθημα οι χρυσοκάνθαροι της ΕΡΤ". Όπου γράφει για τον εν λόγω κύριο: "Όσο τον άκουγαν να τονίζει ότι η αδιαφάνεια είναι η μήτρα της διαφθοράς, θα πρέπει να υπομειδιούσαν οι υπουργοί με κάποια μνήμη, με πρώτο βέβαια τον αντιπρόεδρο γενικών καθηκόντων και θεματοφύλακα της υπουργικής δεοντολόγίας! Θ. Πάγκαλο. Διότι πριν από δέκα χρόνια (24.10.2000) ο Θ. Πάγκαλος ως αρμόδιος υπουργός Πολιτισμού, απαντούσε σε ερώτηση τεσσάρων βουλευτών του ΠΑΣΟΚ ότι η προστασία των προσωπικών δεδομένων(!) δεν επιτρέπει να ανακοινωθεί με τι ποσόν αποζημιώθηκε ο Κ. Μπακούρης, που αντικαταστάθηκε, ως πρόεδρος της Επιτροπής Ολυμπιακών Αγώνων, ύστερα από ολιγόμηνη θητεία. Κατά τα δημοσιεύματα της εποχής, η αποζημίωση ανερχόταν σε 400-450 εκατομμύρια δραχμές (1,2-1,3 εκατομμύρια ευρώ). Γερή "μπάζα", που σε αφήνει απερίσπαστο, εφ' όρου ζωής, να έχεις "χόμπι" τη ...διαφάνεια!...."

Εγώ δεν έχω να προσθέσω τίποτα! Την υπογράμμιση της τελευταίας πρότασης έκανα μόνο!

H ΗΘΙΚΗ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ!!!

Όλο και πιο έντονα τα τελευταία χρόνια τέτοιες μέρες, γίνεται αντιληπτή μια ραγδαία ηθική χρεοκοπία –οικονομικά πάνε μια χαρά τα πράγματα- όλης αυτής της ιστορίας για την οποία υποτίθεται ότι συστήθηκε η παρ’ ημίν Ορθόδοξος Εκκλησία. Όπου πλέον έχει χαθεί από το νόημα των εορτών και η παραμικρή ουμανιστή σημασία και αναφορά στην αγάπη για τον συνάνθρωπο. Δεν ενανθρωπίστηκε πλέον κανείς για να σώσει τους φτωχούς και τους απόκληρους αυτής της κοινωνίας. Οι γιορτές πια των Χριστουγέννων και του Νέου Έτους δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένας Αγιοβασίλης με δώρα και διαφημιστικά τραγουδάκια του Τζάμπο και των πιστωτικών καρτών! Η αγοραία κραιπάλη και ο καταναλωτισμός διέπουν τα πάντα και δεν βγήκε ποτέ από άμβωνος κάποιος άνθρωπος της εκκλησίας για να τα κατακεραυνώσει. Προσδεμένη στο Κράτος και σε κάθε εξουσία της Αγοράς και με λειτουργούς του μισθού και της δημοσιοϋπαλληλικής νοοτροπίας, αδυνατεί πλέον η Εκκλησία να αρθρώσει ένα λόγο καταγγελτικό για όσα συμβαίνουνε γύρω μας. Γαλουχημένο και το κυριακάτικο ευσεβές ποίμνιο από τα κηρύγματα μίσους του πρώην «μακαριστού» συνθέτει ένα ξενοφοβικό και εσωστρεφές συνολο που αδυνατεί να αντιληφθεί τη σημερινή πραγματικότητα. Δεν έχω στοιχεία από MRBές για να σας παραθέσω αλλά από διαίσθηση και μόνο μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι αν στις εκλογές ψήφιζε μόνο το «χριστεπώνυμο» πλήρωμα που συχνάζει στις εκκλησίες θα είχαμε σήμερα κυβέρνηση Λάος! Πολλοί μάλιστα εξ’ αυτών, εκλαμβάνοντας ως «αλλήλους» μόνο τους συγγενείς τους, θα ήθελαν το Χριστό πιο σκληρό και από τους υφιστάμενους του Χρυσοχοϊδη! Να περιπατεί επί των κυμάτων του Ανατολικού Αιγαίου και να μαστιγώνει μέσα στο καταχείμωνο αυτές τις πεινασμένες υπάρξεις που επιπλέουν στη θάλασσα και τις μανάδες με τα μωρά στην αγκαλιά που έρχονται για ένα κομμάτι ψωμί. Ή να ραπίζει με βία τα νέα παιδιά που πετάνε μολότωφ στις Τράπεζες, στους ναούς της σύγχρονης καταναλωτικής κοινωνίας!
Τι να κάνει και ο νεαρός παπα-Αντώνης που πιστός στα κηρύγματα της Αγάπης αγωνίζεται μόνος του με την «Κιβωτό» του να περιθάλψει τους ξένους;
Το ίδιο φαντάζομαι θα συμβαίνει και με τα άλλα δόγματα του Εξωτερικού μόνο που καμιά φορά μας έρχεται από εκεί κάποια είδηση που μας ξαφνιάζει όπως αυτή που δημοσίευσε από την Αγγλία η Ελευθεροτυπία της 23-12-09 σελ.15:
«Ο πάτερ Τιμ Τζόουνς, εφημέριος στην ενορία του Αγίου Λαυρεντίου του Γιορκ, διέκοψε το κήρυγμα του επί της παραδοσιακής ιστορίας της γέννησης και του ελπιδοφόρου μηνύματος που φέρει στον κόσμο, για να ενημερώσει το εκκλησίασμα ότι ο Θεός ήταν ανέκαθεν με το μέρος των φτωχών και κατ’ επέκταση μερικές φορές οι κλοπές από καταστήματα αποτελούν τη μοναδική προοπτική για φτωχές οικογένειες και είναι σαφώς προτιμότερες από την πορνεία τη ληστεία ή τις διαρρήξεις. Η συμβουλή που σας δίνω ως χριστιανός ιερέας είναι να κλέψετε! Και δεν δίνω αυτή τη συμβουλή επειδή πιστεύω ότι αυτό είναι καλό ή επειδή θεωρώ ότι δεν είναι επιβλαβές, γιατί είναι. Γι’ αυτό και θα σας ζητούσα να μην κλέβετε από μικρές οικογενειακές επιχειρήσεις αλλά από μεγάλες πολυεθνικές, με δεδομένο ότι το κόστος θα περάσει τελικά στους υπόλοιπους από μας με τη μορφή των υψηλοτέρων τιμών. Θα έλεγα επίσης να μην παίρνετε περισσότερα από όσα χρειάζεστε, ούτε για διάστημα μεγαλύτερο από αυτό που έχετε πραγματικά ανάγκη».

ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΙ ΚΑΙ …ΠΡΩΤΟΙ!!!

Είμαστε τελευταίοι στην πιστοληπτική ικανότητα και πρώτοι στη διαφθορά λένε οι στατιστικές, οι οποίες δεν είναι Greek statistics, και μάλλον την αλήθεια λένε. Μόνο που σε δεύτερη ανάγνωση και με λίγη σκέψη, λένε και κάποια άλλα πράγματα που δεν θα τα ακούσετε ποτέ από τους μεγαλοσχήμονες δημοσιογράφους μας στα δελτία των 8.
Ότι δηλαδή γι’ αυτό το ...σπορ της αθλιότητας, που μας καταβαραθρώνει σαν κοινωνία και το πληρώνουμε όλοι μας, όχι μόνο δεν ευθύνονται καθόλου εκείνοι οι έρημοι οι μετανάστες που έρχονται για ένα κομμάτι ψωμί και τους τα φορτώνουμε όλα, μάλλον ως θύματα απλήρωτης και ανασφάλιστης εργασίας εμπλέκονται και ίσα-ίσα που πολλοί από αυτούς κατάγονται από χώρες, όπως το Μπαγκλαντές, με μικρότερο συντελεστή διαφθοράς από αυτόν της δικής μας.
Το σπορ αυτό της διασπάθισης του δημοσίου χρήματος της ξεφτίλας και της διεφθαρμένης συναλλαγής είναι ένα σπορ που διεξάγεται αποκλειστικά από «καθαρόαιμους» Έλληνες βλέπετε! Από «καθώς πρέπει» συμπολίτες μας που η υπόλοιπη κοινωνία τους βγάζει το καπέλο και συναλλάσσεται μαζί τους …δεόντως! Άπαντες μάλιστα εξ’ αυτών συνιστούν πρότυπα επιτυχίας για τους υπόλοιπους.

Και όλοι μαζί απαρτίζουν αυτόν τον «ενάρετο» και καταθλιπτικό εσμό των νεοελλήνων που καταπατούν και καίνε τα δάση και βουτηγμένοι μέσα στην πολιτιστική ανυπαρξία και υποκουλτούρα αβαντάρουν γουρούνια, καθώς βλέπουν μετά μανίας τις εκπομπές τους στην τηλεόραση και αγοράζουν τις Κυριακές τις βδομαδιάτικες σκατοεφημερίδες τους με …. αποκαλύψεις σκανδάλων! ξερόλες φαρισαίοι και υποκριτές τα βάζουν με τα νέα παιδιά που βγαίνουν στο δρόμο να διαδηλώσουν για ένα καλύτερο αύριο και για μια χαραμάδα φωτός σε αυτή τη μαυρίλα, και έτσι όπως βλέπουν από τον καναπέ την κάμερα να ζουμάρει στον κάδο απορριμάτων με τη μολότωφ, αγριεύουν τρίζουν τα δόντια και θέλουνε να δαγκώσουν λαρύγγια, και όταν πάνε στην κάλπη σπρώχνουν τα κόμματα εξουσίας προς την «ατζέντα Καρατζαφέρη» για σκούπες μεταναστών και στρατόπεδα για έντονη αστυνόμευση στους δρόμους και για καρτέρια!