Χθες το βράδυ στη Βουλή έλαμψε σε όλο του το μεγαλείο αυτό που λέμε πελατειακό κράτος και κράτος της διαφθοράς. Όλοι οι βουλευτές των δυο κομμάτων της εξουσίας συν Λάος που πήραν το λόγο, επέπεσαν λαύροι στο καταρρακωμένο ήδη νομοσχέδιο για την προστασία των περιοχών Natura, για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα των ψηφοφόρων τους που δεν χορτάσανε ακόμη από τσιμέντο και θέλουνε να οικοδομήσουν και μέσα στους ερωδιούς και τις χελώνες που μείνανε ακόμη στον έρημο τούτο τόπο. Πράγμα αδιανόητο βέβαια για οποιοδήποτε ευρωπαϊκό κράτος.
Αυτοί είμαστε, όμως, αγαπητοί συμπατριώτες και ας μην τα ρίχνουμε όλα στους ξένους και τους ισχυρούς για την κακή μας μοίρα. Και πιο καλά θα μας εξέφραζε η α' ευχή του Κάλβου από την ΕΚΤΗ ΩΔΗ:
Με αφορμή τη σημερινή Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας θα ήθελα εκτός από τις ευχές μου για ένα καλύτερο αύριο προς την αυτονόητη ισότητα των δύο φύλων που δυστυχώς έχει πολύ δρόμο ακόμη να διανύση και όχι μόνο στις εμφανώς οπισθοδρομικές κοινωνίες, θα ήθελα να παραθέσω και κάποιες σκέψεις μου για την παρουσία των γυναικών στις κοινωνικές εξεγέρσεις.
Ένα στοιχείο που πάντα με γοήτευε και με συγκινούσε γιατί αποτελούσε για μένα το ασφαλέστερο κριτήριο για το δίκαιο μιας κινητοποίησης. Μην κοιτάτε, εμείς οι άντρες διακατεχόμαστε από μια επιθετικότητα και μια πιο εύκολη εξεγερσιακή λογική, ενώ η γυναίκα που θα βγει στο δρόμο να φωνάξει και να συγκρουστεί με την εξουσία, θα το κάνει μέσα από πιο πολύπλοκες και βαθυστόχαστες διεργασίες διακινδυνεύοντας συγχρόνως και πιο πολλά πράγματα.
Γι' αυτό και είναι πολύ ελπιδοφόρο το ότι η συμμετοχή των γυναικών στις εξεγέρσεις της Βόρειας Αφρικής και της Αραβίας είναι δυσανάλογα μεγαλύτερη από την κοινωνική θέση που κατέχουν στις κοινωνίες αυτές.
Λένε πως τα νούμερα δεν βγαίνουν. Και αυτό με άλλα λόγια ονομάζεται: χρεοκοπία! Ένας όρος που εδώ και χρόνια είναι μια λέξη ρουτίνας όταν μιλάμε για το εμπόριο. Υπάρχουνε μάλιστα και μελετημένες σε αυτό χρεοκοπίες που αποφέρουν μεγάλα οφέλη στους εμπνευστές τους. Μα όταν μιλάμε για κράτος και εθνική οικονομία όσο απαλυντικούς προσδιορισμούς και να βάζουμε μπροστά από την κρίσιμη λέξη: «ελεγχόμενη χρεοκοπία», «προγραμματισμένη χρεοκοπία» και τα λοιπά και τα λοιπά, το πράγμα παίρνει διαστάσεις δραματικές και ανεξέλεγκτες για τις οποίες δεν θέλω να υπεισέλθω σε λεπτομέρειες αφού σε τέτοια πράγματα άλλωστε και δεν μπορεί κανείς να κάνει ακριβείς προβλέψεις αλλά το κυριώτερο: μας διαβάζουν νέα παιδιά και θα είναι κρίμα και άδικο να σκουραίνουμε έτι περαιτέρω το μέλλον τους με πιο ζοφερές εκδοχές όσο και αν φαίνεται να έχουν αυτές το στοιχείο της βεβαιότητας. Εγώ μάλιστα πιστεύω ότι αν δεν αναχαιτιστεί η ορμή του παγκόσμιου καπιταλισμού και η αχαλίνωτη τάση του προς την ανεξέλεγκτη κερδοσκοπία, κοινή θα είναι η μοίρα μας όλων των κρατών και των λαών της λεγόμενης Δύσης και ότι αν εμείς εδώ λόγω επιπλέον προβλημάτων βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή στην πρώτη γραμμή, δεν θα αργήσει και η σειρά και των υπολοίπων όχι μόνο των αδύναμων αλλά και των εμφανιζόμενων σήμερα ως εύρωστων οικονομιών. Αφού όλα είναι αλληλένδετα στην οικονομία και τα ντόμινα δεν αποτελούν «προνόμιο» του τρίτου κόσμου. Μόνο που η κατάσταση τότε θα έχει στοιχεία πρωτοφανή για την ανθρώπινη ιστορία: θα είμαστε γεμάτοι με υλικά αγαθά ( πολλά σπίτια, πολλά αυτοκίνητα, άπειρα μηχανήματα και άπειρες συσκευές) και δεν θα έχουμε να φάμε! Και όλη αυτή η «σωματοποιημένη» ανθρώπινη εργασία που μας στέρησε ελεύθερο χρόνο και πνευματική ενασχόληση, θα μας είναι πλέον άχρηστη και θα βαραίνει τα πράγματα πιο πολύ. Θα συνιστά επιπλέον και την απτή απόδειξη του λεγόμενου καταναλωτισμού, της κατανάλωσης δηλαδή του περιττού, που με τόσο ζήλο και θρησκευτική ευλάβεια ακολουθήσαμε τα τελευταία χρόνια.
Ένα καθήκι του κερατά ένας αρχομανής δολοφόνος ένας μέτρ της εξουσίας είναι ο άνθρωπος και τίποτα άλλο. Και αν έφθασε εδώ που έφθασε ένα μεγάλο μέρος το οφείλει σε εμάς τους μεγαλύτερους που παγιδευμένοι τότε, στην αρχή της αναρρίχησης του στην εξουσία, από τα ψυχροπολεμικά διλλήματα της εποχής είχαμε σπεύσει να τον εντάξουμε στο λεγόμενο «αντιϊμπεριαλιστικό μέτωπο» γιατί τα είχε βάλει με τους Αμερικάνους! Ήτανε βλέπετε η εποχή των απλουστεύσεων και «ο εχθρός του εχθρού μου ήτανε φίλος μου» μιας και εμείς εδώ στην Ελλάδα με τη δικτατορία είχαμε εκείνη την εποχή ανοιχτές πληγές με τους υπερατλαντικούς «συμμάχους» μας. Το έπαιξε ο τύπος και έξυπνα: στην αρχή ζήτησε τεχνική υποστήριξη από τους σοβιετικούς έβγαλε και το «Πράσινο Βιβλίο» κατά τα πρότυπα του «Κόκκινου Βιβλίου» του Μάο, όπου μέσα από ένα νεφελώδες ιδεολογικό μπουρδολόγημα μιλούσε για την εξουσία των μαζών την περιβόητη «Τζαμαχιρία» αυτή που σήμερα την πολυβολεί από θάλασσα και από αέρος και την πνίγει στα ποτάμια του αίματος. Κινήθηκε πάντοτε μεθοδικά και μετά την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ άρχισε να προσεγγίζει την μέχρι τότε τρισκατάρατη Δύση για να διατηρηθεί στην εξουσία. Υπέγραψε συμφωνίες με Αμερικάνους Εγγλέζους Γάλλους και Ιταλούς που χρειαζόντουσαν τα πετρέλαια του και γράφουν ως συνήθως στα παλαιότερα των υποδημάτων τους τα περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τέτοια.. Ενώ παράλληλα καλλιεργούσε την οικογενειοκρατία δίνοντας ύψιστα αξιώματα στα βλαστάρια του. Είναι μεγάλη για μένα η έκπληξη από την τόσο μαχητική εξέγερση του λαού της Λιβύης γιατί εδώ πρόκειται για το πιο σκληρό στρατοκρατικό καθεστώς με πραιτωριανούς και μισθοφόρους που δεν έχει καμία σχέση με τα άλλα διεφθαρμένα αραβικά καθεστώτα. Και ήμουνα σίγουρος, όπως έχει γίνει πολλές φορές μέχρι σήμερα στην ιστορία, ότι ένας τόσο αρχομανής και μεθοδικός τύραννος δεν θα βίωνε εν ζωή αυτά που βιώνει και ότι οι οποιεσδήποτε καθεστωτικές αλλαγές θα έπονταν του φυσικού του θανάτου. Δεν βλέπετε τι ύπουλο παιχνίδι παίζει ακόμη και τώρα: κατηγορεί για την Εξέγερση την Αλ Κάϊντα μήπως και τούτη τη τελευταία στιγμή βρει κάποιο ανέλπιστο στήριγμα προς τη Δύση! Γι’ αυτό και αποκτά τις διαστάσεις μεγαλειώδους ιστορικού γεγονότος η ηρωϊκή εξέγερση του λαού της Λιβύης που κάτω από την μπότα του πιο τυραννικού καθεστώτος που γέννησε η μεταπολεμική ανθρωπότητα, υψώνει τα στήθη τα χέρια και τα κορμιά αψηφώντας το θάνατο και τα πολυβόλα. Με μπροστάρηδες όπως φαίνονται στις εικόνες τα νέα αγόρια και τα κορίτσια, τους χειριστές των pc και του internet που όπως δείχνουν τα πράγματα θα είναι πλέον το όπλο των αδυνάτων. Και σαν φόρο τιμής στους γενναίους αυτούς ανθρώπους και στους πολυάριθμους νεκρούς τους θα κλείσω με την ανάρτηση ενός τραγουδιού από το you tube το ίδιο τραγούδι που τους αφιέρωσε στο ξεκίνημα της χθεσινής ραδιοφωνικής του εκπομπής ο εξαίρετος συνάδελφος μας κ. Προκόπης Δούκας:
Στη «Δίκη» του Κάφκα έκπληκτος ο τραπεζικός υπάλληλος Τζότζεφ Κ. ξυπνάει ένα πρωί από δυο παρείσακτους τύπους που του ανακοινώνουν ότι τελεί υπό κράτηση και ότι πρέπει να τους ακολουθήσει μέχρι τον Ανακριτή. Σε μένα τις προάλλες συνέβη κάτι χειρότερο: άπειρες σκέψεις "παρείσακτες" με καθήλωσαν πρωί-πρωί με τα πολλά και αμείλικτα ερωτήματα τους, δημιουργώντας μου μια παραλυτική διάθεση -και από την οποία ακόμη δεν έχω συνέλθει- σε σχέση με μια ανάρτηση που δούλευα στο μυαλό μου. Αφορμή γι’ αυτές τις σκέψεις: η ειδησεογραφία της προηγούμενης που με άφησε έκπληκτο και που έλεγε ότι το υπουργείο Περιβάλλοντος πήρε πίσω τα εμπόδια δόμησης που είχε βάλει στο νομοσχέδιο για τις περιοχές Natura και αυτό κάτω από ισχυρότατη πίεση της λαϊκής βάσης μέσω των εκλεγμένων τους βουλευτών. Γιατί αυτή είναι μια «σκαστή» όπως λένε στη δημοσιογραφική ορολογία, περίπτωση που θέτει επιτακτικά το παλαιό αλλά επίκαιρο πάντα ερώτημα: με ποιους συμπορευόμαστε στους κοινωνικούς αγώνες και μέχρι ποιο σημείο είναι διατεθειμένος ο καθένας να προχωρήσει. Κάτι που αν εθελοτυφλείς μπορεί να σε παρασύρει και να ονειρεύεσαι καταλήψεις χειμερινών ανακτόρων και ανατροπές ενώ ο άλλος δίπλα σου που τώρα θίχτηκε και φωνάζει θέλει μονάχα να τη «γαζώσει»! Και στη σημερινή συγκυρία το θέμα του Περιβάλλοντος μπορεί να μην παίζει σε πρώτη γραμμή, αφού οι προτεραιότητες της ισοπέδωσης των εργασιακών κατακτήσεων προηγούνται, είναι όμως ενδεικτικό του «κοινωνικού ήθους» που διακατέχει τον καθένα μας και το οποίο με την κρίση των τελευταίων δύο ετών θα έπρεπε να είχε σφυρηλατηθεί από μια διαδικασία αναστοχασμού της ζωής μας και των προτύπων μας. Κάτι παρόμοιο, δηλαδή, με αυτό που παρατηρείται στις κηδείες εκεί που όλοι μουρμουρίζουμε «τι είναι η ζωή;» και «τίποτα δεν είμαστε» και αμέσως μόλις βγούμε από το νεκροταφείο τα ξεχνάμε, αλλά εδώ όχι μόνο δεν έχει τελειώσει ακόμη η «κηδεία» αγαπητοί μου συμπατριώτες, δεν ξέρουμε ακόμη ούτε τις διαστάσεις και τα μεγέθη της και θέλουνε κάποιοι δόμηση στη Natura; Ας το δούμε λιγάκι και από την απλή λογική της αρχαίας ρήσης: «ουδέν κακόν αμιγές καλού» που λέει ότι ας βγει μέσα από την οικονομική ύφεση και κάτι θετικό για τη χλωρίδα και την πανίδα αυτής της όμορφης χώρας μας που της αλλάξαμε τα φώτα με τις καταπατήσεις και τα αυθαίρετα και καβαλήσαμε με τσιμέντο όλους τους λόφους και τις παραλίες της, νισάφι πιά! Ας πάρει και η φύση μας μιαν ανάσα! Ας αφήσουμε λίγο χορτάρι και κανα πουλάκι για τα παιδιά μας!
