Εφημερίδες σε …απόγνωση και η «γέμιση» της Κυριακής !!!

Εδώ στην Ελλάδα ποτέ δεν ήμασταν και πολύ φαν των εφημερίδων. Μια στατιστική που θυμάμαι πριν από καμιά 25αριά χρόνια είχε στην κορυφή της πρωτιάς τη Σουηδία με γύρω στα 900 φύλλα ανά χίλιους κατοίκους και κάπου εκεί προς τον πάτο την αφεντιά μας με γύρω στα 80 φύλλα ανά χίλιους κατοίκους.

Παρ’ όλα αυτά όμως διαθέταμε και διαθέτουμε ακόμη μια πληθώρα τίτλων γιατί εδώ στη χώρα της «φαιδράς πορτοκαλέας» οι εκδότες των εφημερίδων –και ιδιοκτήτες καναλιών ταυτόχρονα οι περισσότεροι- γνωρίζουν και παίζουν πολύ καλά ένα καθαρά ελληνικό σύστημα με ιδιαίτερα μεγάλες…αποδόσεις: με εναγκαλισμό ή με απειλή για αποκαλύψεις της έτσι και αλλιώς διεφθαρμένης εξουσίας και κάτω από τη λεοντή παράλληλων και πολλαπλών επιχειρηματικών δραστηριοτήτων, κατορθώνουν να έχουν πρόσβαση στον κρατικό κορβανά με αναθέσεις εργολαβίες χαριστικά δάνεια και κρατικές διαφημίσεις. Πράγμα, δηλαδή, αδιανόητο για οποιαδήποτε από τις λεγόμενες πολιτισμένες χώρες που τόσο πολύ μας αρέσει να αναφερόμαστε.

Και τώρα με τη μεγάλη κάμψη που περνάει ο παγκόσμιος τύπος λόγω της διαδκτυακής ανάπτυξης της ενημέρωσης, αλλά και την εγχώρια κάμψη των δημοσίων εσόδων λόγω της κρίσης, επόμενο είναι να τρίζουνε πλέον και τα θεμέλια των λεγόμενων μεγάλων κυριακάτικων εφημερίδων. Κάτι που έχει φέρει σε επίπεδα παροξυσμού το εδώ και αρκετά χρόνια εμπορικό σύστημα των προσφορών με τη «γέμιση».  Kαι έτσι τώρα, εκτός από το απαραίτητο πλέον βιβλίο υπάρχουν και 2-3 dvd με ταινίες και άλλα τόσα cd με τραγούδια (όχι, πακέτο με μακαρόνια όπως είχε κάνει πριν κάποια χρόνια μια τουρκική εφημερίδα, δεν έχουν βάλει ακόμα).

Κάποιοι αγοράζοντας τες τις ξεκοιλιάζουν επί τόπου κρατώντας τη γέμιση και πετάνε το χάρτινο μέρος –το σώμα δηλαδή της εφημερίδας της κυριακάτικης με τις επιφυλλίδες τις ιστορικές και φιλοσοφικές αναλύσεις την κριτική των έργων τέχνης και τις συνεντεύξεις καλλιτεχνών και ανθρώπων του πνεύματος- στον κάδο με τα σκουπίδια! Μερικοί μάλιστα από αυτούς με οικολογικές ανησυχίες τις ρίχνουν στον μπλε κάδο της ανακύκλωσης. Και να σκεφτεί κανείς ότι η συντριπτική τους πλειοψηφία απαρτίζεται από ώριμους ηλικιακά ανθρώπους και υποτίθεται σοβαρούς αφού τα νέα παιδιά τα κατεβάζουν αυτά απ’ το Ίντερνετ.

 Και έτσι όπως αρχίζουν από μεσοβδόμαδα στην τηλεόραση τα διαφημιστικά τους σποτ με μουσική υπόκρουση από τα προσφερόμενα τραγούδια και ακούς το «Μέρα Μαγιού μου μίσεψες» από την εφημερίδα που εκφράζει τον Νεοφιλελευθερισμό  ή το «Πάγωσε η τζιμινιέρα» από την υπέρμαχη του ΔΝΤ και της Τρόϊκας, είναι σαν να ακούς έναν μακρινό απόηχο ενός ένδοξου αγωνιστικά παρελθόντος, ένα μνημόσυνο πεθαμένων οραμάτων και ιδεών που προδόθηκαν από την ίδια γενιά που τα υπερασπίστηκε κάποτε και μετά: πούλησε την ψυχή της στον Μαμωνά!   

Φουκουσίμα και η Φοβερή Προφητεία του Kurosawa!!!

Στην προτελευταία του ταινία, μια ταινία σπονδυλωτή που γύρισε το 1990 με τον τίτλο "Όνειρα" (Kurosawa's Dreams) ο μεγάλος Ιάπωνας σκηνοθέτης Akira Kurosawa(1910-1998), στην ενότητα: "Το Βουνό Φούτζι στα Κόκκινα" (Μount Fuji in Red) περιγράφει....αυτό που βλέπουμε να εκτυλίσσεται σήμερα στην Ιαπωνία με τους πυρηνικούς αντιδραστήρες του Φουκουσίμα. Περιγράφει, δηλαδή, μια έκρηξη 6 πυρηνικών αντιδραστήρων που γίνεται στο βουνό Φίτζι καθώς και τον εφιάλτη με τις σκηνές αποκάλυψης που ακολουθούν.
Παραθέτω το βίντεο χωρίς άλλα λόγια:

Φουκουσίμα ή κάτι σαν Χιροσίμα!!!

Μόνο που τώρα υποτίθεται πως έχουμε ειρήνη και λέω υποτίθεται γιατί σε όλους μας είναι γνωστό ότι και εκεί που δεν έχουμε συρράξεις με την κλασσική έννοια του πολέμου, δεν παύει να μαίνεται ο ακήρυχτος πόλεμος της αχαλίνωτης κερδοσκοπίας των μεγάλων μονοπωλίων και με μίσθαρνα όργανα στρατολογημένους καθηγητές πανεπιστημίων που έχουν πουλήσει την ψυχή τους στο διάβολο και είχαν τη δύναμη με τα μίντια να πείθουν και να παραμυθιάζουν τον κοσμάκη με παρλαπίπες του τύπου:  η πυρηνική αποτελεί την πιο οικολογική μορφή παραγωγής ενέργειας (δεν ξέρω αν είδατε κάτι τέτοιους δικούς μας στα κανάλια που το Σάββατο ...όμνυαν στην αλάθητη γιαπωνέζικη τεχνολογία και άρχισαν μετά να τα μασάνε). Ψέματα επί ψεμάτων και μάλιστα "επιστημονικά" που έκαναν  να φαντάζουν μέχρι τώρα ως γραφικά κάτι παιδάκια-ακτιβιστές που διαμαρτύρονταν στην Ευρώπη και την Αμερική και τα σέρνανε οι μπάτσοι πάνω στο οδόστρωμα και τις σιδηροτροχιές.
Και έτσι φτάσαμε σήμερα στο σημείο να βγαίνουν οι Ιάπωνες -οι πιο πειθήνιοι και υπάκουοι πολίτες δομοκρατικού κράτους στον κόσμο- μπροστά στις κάμερες και να δηλώνουν με δάκρυα στα μάτια: "μας έλεγαν ψέμματα!" Και να μήν ξεχνάμε βέβαια ότι ο λαός αυτός με τη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι έχει βιώσει τον μεγαλύτερο πυρηνικό εφιάλτη και ότι πολλοί από αυτές τις γριούλες και τα γεροντάκια που βλέπουμε στην οθόνη, είχαν θρηνήσει τότε δικούς τους ανθρώπους.
Έχει, λέει, 25 πυρηνικούς σταθμούς η αποκαλούμενη και χώρα των χρυσανθέμων που καλύπτουν μόνο το 30% της ηλεκτρικής ενέργειας που καταναλώνει η χώρα. Σκεφθείτε δηλαδή τι χαμός υπερβιομηχάνισης και υπερπαραγωγής μαστίζει τούτο τον έρημο τον πλανήτη και πόσο μπορεί να αντέξει σε αυτή τη θηριώδη ανάπτυξη.
Ναι! θα την πληρώσει ο κοσμάκης θα θρηνήσουν πολλά θύματα ακόμη στην Ιαπωνία και τα πιο πολλά μπορεί να είναι από το Φουκουσίμα, αλλά από τη χώρα του ανατέλλοντος ηλίου θα έρθει πιστεύω και ένα φως: εκείνο το "μας έλεγαν ψέμματα" που λένε τώρα ψιθυριστά οι ταλαίπωροι αυτοί άνθρωποι θα γιγαντωθεί σιγά-σιγά και σαν ένα πελώριο τσουνάμι θα αγκαλιάσει όλο τον πλανήτη. "Μας έλεγαν ψέμματα" θα ακούγεται παντού από εκατομμύρια στόματα και ίσως να σημάνει αυτό το τέλος της πιο μεγάλης και ασύμμετρης απειλής που επινόησαν οι άνθρωποι και ακούει στο όνομα:  πυρηνική ενέργεια!
Γιατί λέτε να έσπευσε τόσο βιαστικά η κυρία Μέρκελ να διατάξει την 7μηνη παύση της λειτουργίας τους;

Μανώλης Ρασούλης: Μια χοντρή πλάκα που έκανε στο Λοϊζο!!!

Επειδή νομίζω ότι το πένθος δεν ταιριάζει στην περίπτωση του Μανώλη Ρασούλη, αυτού του μεγάλου δημιουργού και ιδιοφυούς έφηβου, του "απαίχταμπολ" όπως λένε οι νέοι σήμερα στη γλώσσα τους, θέλω σαν φόρο τιμής στη μνήμη του να σας αφηγηθώ μια χονρή πλάκα που έκανε κάποτε στόν άλλο μεγάλο απόντα και φίλο του: Μάνο Λοϊζο.

Στα πλαίσια του συμβολαίου του με τη Μίνως έπρεπε να ετοιμάσει ο Λοϊζος ένα δίσκο με 12 τραγούδια για τη φωνή της Χαρούλας Αλεξίου. Παρακάλεσε τότε τον Ρασούλη να του δώσει στίχους. Ο Μανώλης του είπε ότι δεν έχει τίποτα στο συρτάρι και ότι για να του έρθει έμπνευση και να γράψει καινούργιους πρέπει να αποσυρθεί για μιά εβδομάδα σε ένα παραλιακό και ήσυχο ξενοδοχείο της Ραφήνας. Του έδωσε τότε τα απαραίτητα χρήματα ο Μάνος και του είπε: "Πήγαινε αλλά θα σου έρθω σε μια βδομάδα για να δω τι έκανες". 

Εγκαταστάθηκε λοιπόν ο στιχουργός στο ξενοδοχείο όπου βρήκε φρέσκο ψάρι και μεσογειακή ρετσίνα και πλακώθηκε με αποτέλεσμα: όταν πήγε ο συνθέτης να μην έχει γράψει τίποτα. Τον ρωτάει λοιπόν ο Λοίζος: "Τι έγινε Μανώλη τελείωσες;" και ο άλλος: "Ξέρεις ρε Μάνο δυσκολεύομαι παλεύω, παλεύω τόσες μέρες και να μόνο ένα στιχάκι μου ήρθε". Για να ακούσω λέει ο Μάνος αγριεμένος και ο Ρασούλης αρχίζει να απαγγέλλει με πάθος: "Μάνα μου με φυλάκισαν/ σ' ένα ξενοδοχείο/ σαν το τσιγάρο έλιωσα/ μεσ' στο σταχτοδοχείο!".

Τον αρχίζει ο Λοίζος στις μπουνιές αλλά τελικά υποχωρεί στις εκκλήσεις του και του δίνει χρήματα για μιά επιπλέον εβδομάδα, μέσα στην οποία γράφονται "Τα Τραγούδια της Χαρούλας" τα 12 διαχρονικά αριστουργήματα, διαμάντια του μουσικού μας πολιτισμού: Γύφτισσα τον Εβύζαξε. Την Όγδοη Μέρα. Σε Πέντε Ώρες Ξημερώνει Κυριακή. Πες μου Πως Γίνεται. Όλα Σε Θυμίζουν. Τι Να Πω. Ο Φαντάρος. Έκανα Τη Μοιρα Φίλη. Κι Εγώ Σαν Πόλη. Μες Στο Πλήθος. Τέλι Τέλι Τέλι. Τίποτα Δεν Πάει Χαμένο.

Καλό σου ταξίδι Μανώλη!
.
Σημείωση: το περιστατικό αφηγήθηκε στην κρατική τηλεόραση ο Ρασούλης  το 1992 για τα 10 χρόνια από το θάνατο του Μάνου Λοίζου.

Ένα σπάνιο κείμενο που κάτι μας θυμίζει!!!

......"Κοιτάξτε τις εγκαταστάσεις μας για τους Έλληνες", μου είπε ο διευθυντής της επιχείρησης. "Κάντε το. Κοιτάξτε τη γουρουνιά! Αφήνουν τα κρεβάτια άστρωτα. Δεν έχουν συνηθίσει τη δουλειά. Χτυπιούνται πάνω στο αχυρόστρωμα. Ακόμα και τα ίδια τα κρεβάτια τα παίρνουν μαζί με τον εργατικό τους εξοπλισμό τους. Θα ήταν ακόμα πιο ωραίο να υπηρετούνται από Γερμανίδες καθαρίστριες! Θλιβερό κεφάλαιο. Με τις γυναίκες κάτι γίνεται. Αλλά με τους άντρες..."
Ανέβηκα τις έξι σκάλες- στενές, πέτρινες, γεμάτες αποτσίγαρα, σκουπίδια, χαρτιά, βρώμα. Εδώ και χρόνια δεν έχουν βαφτεί ούτε τα τζάμια έχουν καθαριστεί. (Όταν μερικές βδομάδες αργότερα, ξαναπήγα για να απαθανατίσω την κατάσταση της σκάλας για μια τηλεταινία, ήταν καθαρή. Το απόγευμα περίμεναν ένα μέλος της ελληνικής επιτροπής από την υπηρεσία εργασίας του Αμβούργου. Επίσκεψη για έλεγχο.) Πάνω ένας μακρύς διάδρομος, δεξιά και αριστερά δωμάτια, μετά ένας τοίχος, που χωρίζει την πλευρά των γυναικών από αυτή των ανδρών. Στον τοίχο μια κλειστή πόρτα. Σε περίπτωση που κάποιος την άνοιγε παράνομα άρχιζε να βαράει μια σειρήνα σε όλους τους χώρους, αυτοκίνητα της αστυνομίας έφταναν εκεί πριν φτάσουν οι άντρες στις γυναίκες τους. Επειδή κάποιοι από τους 150 άντρες της μιας πλευράς είναι παντρεμένοι με κάποιες από τις 30 γυναίκες της άλλης πλευράς, φτάχτηκε στον τοίχο ένας φεγγίτης σε άπταιστα γερμανικά: μπουφές.
Φυσικά οι άντρες επισκέπτονται τις γυναίκες τους παρά τα προειδοποιητικά σήματα στα γερμανικά και στα ελληνικά και η διεύθυνση είναι έτοιμη να επέμβει. "Καταστρέφει την καλή διάθεση στης επιχείρηση."
"Ναι, και το Σάββατο ο άντρας μου είναι εκεί, και την Κυριακή, και μιλάμε, και μετά λεει αυτή από απέναντι, γιατί ο άντρας σου είναι εκεί, ο δικός μου δεν είναι. Και στο άλλο κρεβάτι κάθεται ίσως  κάποια άλλη με το δικό της άντρα και ακόμα μία. Και μετά καθόμαστε εκεί με τον άντρα μας και θέλουμε να πάμε κάπου οπουδήποτε και δεν έχουμε κάπου να πάμε μέσα. Μετά πάμε σινεμά ή στην πόλη και μιλάμε για όλα."
Τώρα εννέα μηνών έγκυος: "Δεν θα μας δώσουν δωμάτιο.", "Και με το παιδί;" "Το παιδί πρέπει να πάει σε μια γυναίκα.  Θα δω τι θα κάνω.".................................................
.
Απόσπασμα από ρεπορτάζ της Ούλρικε Μάϊνχοφ για τους μετανάστες στο περιοδικό "Κονκρέτ" που διηύθυνε.
Τεύχος 11, 1966.
Από το βιβλίο: "Γερμανία, Γερμανία...μεταξύ άλλων" Εκδόσεις Yafka books