ΕΝΑ ΠΟΛΥ ΜΙΚΡΟ, ΠΟΛΥ ΠΑΡΑΞΕΝΟ ΠΟΙΗΜΑ!!!!

Είναι σχεδόν όσο και ο τίτλος του, κατά τρεις λέξεις μόνο τον ξεπερνάει! Τον τίτλο που αποτελεί οργανικό μέρος του ποιήματος και που χωρίς αυτόν το συγκεκριμένο ποίημα δεν υπάρχει. Και μιας το νόημα του μοιάζει με γρίφο, λέω να γράψουμε στα σχόλια πως το εισπράττει η κάθε μια και ο καθένας μας. Θα ξεκινήσω πρώτος και εννοείται βέβαια ότι μπορεί να υπάρχουν άπειρες προσεγγίσεις.

Ιδού λοιπόν το ποίημα:



ΔΕΙΛΙΝΟ ΜΕΓΑΛΗΣ ΤΕΤΑΡΤΗΣ ΠΕΡΑ ΑΠ’ ΤΟ ΦΑΛΗΡΟ

Φύγε, κακό ζώο, από κοντά μου,
Που εγώ, μαζεύω αγριοβιολέτες.

Τάκης Παπατσώνης


Τ. Κ. ΠΑΠΑΤΣΩΝΗΣ (1895 - 1976). Ο Τάκης Παπατσώνης γεννήθηκε στην Αθήνα. Μαθήτευσε στο Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών και το 1913 σε ηλικία 18 ετών δημοσίευσε τα πρώτα του ποιήματα στην εφημερίδα Ακρόπολις. Σπούδασε Νομική και Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών ως το 1920 και το 1927 παρακολούθησε μαθήματα οικονομικών επιστημών στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης. Από το 1914 και για σαράντα χρόνια εργάστηκε στο Υπουργείο Οικονομικών φτάνοντας ως τη θέση του Γενικού Γραμματέα. Το 1928 έμεινε για μήνες στο Άγιο Όρος. Ταξίδεψε πολύ σ' όλη τη διάρκεια της ζωής του και λόγω της εργασίας του και από προσωπικό πάθος (ενδεικτικά αναφέρονται εδώ τα ταξίδια του στο Βελιγράδι, την Κωνσταντινούπολη, την Ιταλία, την Πράγα, την Ελβετία, τη Γαλλία, το Βερολίνο, τη Δρέσδη, την Αγγλία, την Ισπανία, το Βουκουρέστι, τη Βέρνη, τα Καρπάθια, τη Νέα Υόρκη, την Κούβα, το Σικάγο, το Σαν Ντιέγο).
Ο Τάκης Παπατσώνης τοποθετείται από τους ιστορικούς της λογοτεχνίας στην ποιητική γενιά του τριάντα, ως μια ιδιαίτερη όμως περίπτωση που υπερβαίνει τις όποιες κατηγοριοποιήσεις. Υπήρξε ένας από τους εισηγητές του ελεύθερου στίχου στη μοντέρνα ελληνική ποίηση. Το ποιητικό του έργο χαρακτηρίζουν ποικίλες δημιουργικά αφομοιωμένες επιδράσεις και έντονα προσωπικό ύφος στα πλαίσια του μυστικιστικού και θεολογικού στοχασμού του.

"Να παίρνετε τα διαφημιστικά έντυπα που σας δίνουν στο δρόμο!"

Την προτροπή αυτή προς τους αναγνώστες του την κάνει ο Τζώρτζ Όργουελ στο βιβλίο του: "Οι αλήτες του Παρισιού και του Λονδίνου". Ο μεγάλος και διορατικός αυτός λογοτέχνης που τόσο συκοφαντήθηκε από το αριστερό κατεστημένο της Ευρώπης όταν κυκλοφόρησε στα 1948 το προφητικό του βιβλίο "1984" με την εφιαλτική ιδέα του Μεγάλου Αδελφού, πέρασε μια φάση μεγάλης φτώχιας κατά την περίοδο του Μεσοπολέμου: έζησε στον κοινωνικό πάτο, στο περιθώριο, σαν κλοσσάρ επαίτης και αλήτης και έκανε τα πιο ταπεινά επαγγέλματα. Ένα από αυτά ήταν και του διανομέα διαφημιστικών φυλλαδίων έξω από το Μετρό του Λονδίνου. Όλες αυτές τις ταλαιπωρίες του τις περιγράφει στο βιβλίο που ανέφερα στην αρχή. Και εκεί λοιπόν που γράφει για τα διαφημιστικά φυλλάδια, νιώθει την ανάγκη να απευθυνθεί στους αναγνώστες και να κάνει την προτροπή:

Να παίρνετε, λέει, τα διαφημιστικά φυλλάδια που μοιράζουν στο δρόμο καποιοι άνθρωποι! Να τα παίρνετε και πιο πέρα να τα πετάτε σε ένα κάδο, γιατί ετσι διευκολύνετε αυτούς τους ανθρώπους να βγάλουν ένα πιάτο φαί. Είναι οι πιο χαμηλά αμειβόμενοι από όλους τους εργαζόμενους και αν δεν διαθέσουν το πακέτο δεν θα πληρωθούν! Και ούτε μπορούν να τα πετάξουν γιατί από μακριά όλο και κάποιο "μάτι" του εργοδότη, τους παρακολουθεί.

Βέβαια τώρα έχουν αλλάξει τα πράγματα και κάποιος με έντονες οικολογικές ανησυχίες μπορεί να προβάλει μια λογική αντίρηση: ότι είναι καλύτερα να μην τα παίρνουμε για να μη γίνεται σπατάλη του χαρτιού. Θα έχει τα δίκια του αλλά εγώ συναισθηματικά είμαι υπέρ της άλλης εκδοχής: να τα παίρνουμε!

Κάτι άλλωστε που κάνω εδώ και είκοσι τόσα χρόνια, από τότε που διάβασα το βιβλίο, πολλές φορές μάλιστα υπερβάλλοντας: όταν ζητάω έντυπα που απευθύνονται αποκλειστικά σε γυναίκες!!!

Έχω πάντως την ευχαρίστηση κάθε που βλέπω έξω από το Μετρό ή κάποιο κατάστημα, ένα νεαρό ή μια κοπέλα να μοιράζουν τέτοια φυλλάδια να ανακαλώ συνειρμικά στη μνήμη μου τη μορφή του αγαπημένου μου συγγραφέα!!!

Η ΚΟΙΛΙΑ......Μιά κοινωνιολογική προσέγγιση!!

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
. ....1. η επιθετική
(gasterus epitheticus)
.


.
.
.
.
.
.
.
.
2. η πεσμένη ....................

(gasterus pesmenus)
.
.
.
Βλέποντας προχθές στην τηλεόραση τον Πάγκαλο –για να ακριβολογώ: πρώτα είδα την κοιλιά και μετά τον Πάγκαλο- μου γεννήθηκε η ιδέα να συγκεντρώσω τις διάφορες σκέψεις που κάνω κατά καιρούς πάνω στο θέμα «κοιλιά» και να σας τις παρουσιάσω σε μια ανάρτηση. Δεν σας κρύβω δε ότι αν σπούδαζα κοινωνιολογία και χρωστούσα την πτυχιακή μου εργασία ή την διδακτορική μου διατριβή, μάλλον αυτό το θέμα θα επέλεγα να παραδώσω. Αυτό το γράφω για να τονίσω τη σοβαρότητα της προσέγγισης μου.
Κατ’ αρχήν θα πρέπει να διευκρινίσω ότι όταν λέμε «κοιλιά» εννοούμε την υπερμεγέθη και προφανώς προεξέχουσα και πάντα την αντρική τοιαύτη. Διότι η γυναικεία λόγω σωματότυπου, με τους γλουτούς τους μηρούς και τα στήθη, δεν εμπίπτει στην εν λόγω κατηγορία. Μπορούμε να πούμε μια γυναίκα παχιά ή χοντρή αλλά ποτέ κοιλαρού! Το επίθετο αυτό εις το αρσενικό του γένος, αποτελεί ανδρική αποκλειστικότητα.
Μια άλλη διευκρίνιση που πρέπει να κάνω είναι ότι η προσφυγή μου σε ονόματα επωνύμων φορέων κοιλιάς, γίνεται για να διευκολύνει τους αναγνώστες προς κατανόηση κάποιων πραγμάτων και όχι για να μειώσει τους εν λόγω φορείς. Ίσα-ίσα που οι άνθρωποι αυτοί τυγχάνουν του απολύτου σεβασμού μας.
Οι κοιλιές χωρίζονται σε δυο μεγάλες κατηγορίες: τις επιθετικές και τις πεσμένες. Επιθετική λέγεται μια κοιλιά εντόνως προτεταμένη και με εκρηκτική πληρότητα. Χαρακτηριστικό δείγμα τέτοιας κοιλιάς αποτελεί εκείνη του Πάγκαλου. Το «επιθετική» εκτός από την σχηματική εικόνα της εφορμήσεως, εμπεριέχει και τους κινδύνους που λόγω τσιτώματος, ελλογχεύουν για τον περίγυρο: το κόψιμο ενός κουμπιού π.χ. μπορεί να αποβεί μοιραίο για το μάτι κάποιου διερχομένου. Κάτι που αν γνώριζαν οι προστρέχοντες στον προαναφερθέντα, κάμεραμεν και ρεπόρτερς θα διεκδικούσαν επίδομα πολεμικού ρεπορτάζ από τους εργοδότες τους.
Ενώ η «πεσμένη» κοιλιά -αυτή που διπλώνει πάνω από τη ζώνη- πέραν από το «άχθος αρούρης» για τον φέροντα αυτήν και τις δυσκολίες προσπέλασης του σε κάποια όργανα του σώματος του, δεν συνιστά ουσιώδη απειλή για τον περίγυρο. Χαρακτηριστικό δείγμα μιας τέτοιας κοιλιάς αποτελεί εκείνη του Ευάγγελου Βενιζέλου. Εδώ θα ήθελα να προσθέσω, για μην αδικήσω και τη ΝΔ, ότι και η κοιλιά του πρωθυπουργού μας εμπίπτει στη μελέτη αλλά λόγω του μονίμου κουμπώματος του σακακιού του και των κατά καιρούς επαναλαμβανομένων διαιτών του, υπάρχει μια σχετική αστάθεια και ένα μυστήριο περί το θέμα με αποτέλεσμα να αδυνατώ να την κατατάξω σε κάποια κατηγορία. Παρόμοια συσκότιση λόγω του ράσου υπάρχει και για πολλούς άγιους ποιμενάρχες μας και μόνο εικασίες μπορούν να διατυπωθούν. Όπως επί παραδείγματι: ότι η του αγίου Ζακύνθου ευμεγέθης γαστέρα ανήκει στις επιθετικές ενώ του επιθετικού Ανθίμου Θεσσαλονίκης στις πεσμένες. Αλλά επειδή με εικασίες μελέτες δεν γίνονται εμείς τις αγνοούμε και προχωράμε.
Η συντήρηση μιας κοιλιάς, επιθετικής ή πεσμένης, απαιτεί από το φορέα της μεγάλες θυσίες. Πέρα από τις διαμετακομιστικές και ταξιθετικές της δυσκολίες, είναι και οι τεράστιες ποσότητες τροφής και θερμίδων που απαιτούνται. Ένας φίλος μου γιατρός που έκανε και κάποια χρόνια στην Αφρική με τους «γιατρούς χωρίς σύνορα», μου είπε ότι μια κοιλιά σαν του Πάγκαλου ή του Βενιζέλου χρειάζεται τόσες θερμίδες σε καθημερική βάση όσες προσλαμβάνει με την τροφή του στην Τανζανία ή την Αιθιοπία ένα χωριό 1.000 κατοίκων! Κάτι που κατά βάθος γνωρίζουν αρκετοί από τους φορείς τέτοιων κοιλιών, γι’ αυτό και διακρίνει κανείς πάνω τους μια συστολή όταν τους βλέπει σε δημόσιους χώρους να δαγκώνουν ένοχα κάποια τυρόπιτα, το σάντουιτς ή το σουβλάκι.
Παλιά τότε που ο πιο πολύς κόσμος πεινούσε, η κατοχή μιας τέτοιας κοιλιάς συνιστούσε στοιχείο κοινωνικής υπεροχής. Το «δεν τον χώραγε η πόρτα να μπει» ήταν μια συνήθης αποστροφή σε αφηγήσεις που περιέγραφαν εύπορους άνδρες του παρελθόντος. Γι’ αυτό και οι κάτοχοι τους τις επιδείκνυαν με καμάρι. «Με προτεταμένη γαστέρα» η "προγάστωρες" αναφέρει στα διηγήματα του ο Τσιφόρος αυτούς τους ανθρώπους. Υπήρχε μάλιστα και το σχετικό στυλ για την επίτευξη αυτής της «πρότασης»: έπιαναν το γιλέκο με τους δυο αντίχειρες κάτω από τις μασχάλες! Κάτι που θα έχετε δει να κάνει ο Αυλωνίτης σε μια ταινία με ανάλογο θέμα, εκεί που επαναλαμβάνει διαρκώς με τη στομφώδη φωνή του: «Έχω λεφτά εγώ!».
Τα τελευταία 20-25 χρόνια σημειώθηκε μια ραγδαία αύξηση του αριθμού των κοιλιών που δείχνει ανάγλυφα την αύξηση του βιοτικού επιπέδου. Αλλά όχι και την εξάλειψη των ταξικών διαφορών. Αυτή η εκτεταμένη ομοιομορφία των σωματότυπων που βλέπουμε γύρω μας, λέει μια φίλη μου κοινωνιολόγος, εκφράζει πιο πολύ την πολιτισμική και διατροφική ισοπέδωση των κοινωνικών τάξεων - κοντοσούβλια σκυλάδικα και παϊδάκια μαζί με σουφλέ μέγαρο και μακαρονάδες- παρά την εξάλειψη των οικονομικών διαφορών η οποία εκφράζεται με καγιέν μαιζονέτες και φουσκωτά.
Ένας άλλος πάλι φίλος μου, με πολύ χιούμορ και πρώην πασόκ που ασχολείται με τα κοινοτικά, λέει ότι κακώς εγκαλούνται οι κυβερνήσεις του Α. Παπανδρέου και του Σημίτη για το που πήγαν τα κονδύλια από τα Α’ και Β΄ ΚΠΣ που προορίζονταν για αναπτυξιακούς σκοπούς αφού δεν χάθηκε ούτε δραχμή και όλα πήγαν για ανάπτυξη: Ανέπτυξαν, λέει, κοιλιές και αυθαίρετα!

ΟΙ 5 ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ

Ανταποκρινόμενος στην πρόσκληση του φίλου μου TYLER DURDEN με μεγάλη δυσκολία οφείλω να πω, γιατί είναι πολύ περιοριστικό αυτό το πέντε (5) από τα τόσα και τόσα αριστουργήματα της 7ης τέχνης που με έχουνε συγκινήσει, θα αναρτήσω και εγώ στην αξιολόγηση μου, μόνο που θα βάλω στην κάθε θέση και μια δεύτερη επιλογή :



1. ΠΟΛΙΤΗΣ ΚΑΙΗΝ --------------ή ------------------ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΜΕ ΤΑ ΤΣΟΚΑΡΑ

2. Ο ΚΛΕΦΤΗΣ ΤΩΝ ΠΟΔΗΛΑΤΩΝ-----------ή------------ΤΟΚΥΟ STORY












3. ΛΑ ΣΤΡΑΝΤΑ----------------------ή-----------------------------ΟΝΕΙΡΑ

.

4. Ο ΚΑΟΥΜΠΟΫ ΤΟΥ ΜΕΣΟΝΥΚΤΙΟΥ---------ή------Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΑΛΓΕΡΙΟΥ

.
5. ΚΟΥΡΔΙΣΤΟ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ-----------ή------------Η ΦΩΛΙΑ ΤΟΥ ΚΟΥΚΟΥ













Και προσκαλώ να κάνουν αν θέλουν το ίδιο τους:
the monkeys
cynical
γυάλινο δάκρυ
cotton
fluorescentpunk

Τα σχολιάζεις μόνο ή θέλεις να βάλεις φωτιά στο υπουργείο?

H σημερινή ανάρτηση είναι συνέχεια της προηγούμενης και αποτελείται από τη συρραφή 3 σχολίων που έκανε σε αυτήν η blogger cotton . Ένα εργαζόμενο κορίτσι στον κλάδο του τουρισμού που μας μεταφέρει ανάγλυφα όλη τη βαρβαρότητα η οποία κυριαρχεί σήμερα στους εργασιακούς χώρους και όλη την απελπισία και την απόγνωση που διακατέχει τη νέα γενιά για το μέλλον της.

Η cotton είπε...

Αν σας πω ότι στο ξενοδοχείο που δουλεύω μας βάζουν να δηλώσουμε αν είμαστε ετερόφυλοι ή ομοφυλόφιλοι... Ότι δεν προσλαμβάνουν άτομα με διαβήτη? Δεν λέω καν για aids...
Tα περισσότερα ξενοδοχεία έχουν τώρα σαν καραμέλα την λέξη "κρίση" και προσλαμβάνουν προσωπικό με τελείως ρατσιστικά κριτήρια σε θέματα υγείας: άμα έχεις διαβήτη δεν συμφέρεις στον ξενοδόχο γιατί μπορεί να πάθεις καμιά υπογλυκαιμική κρίση.. σκέψου οτι μπορείς να λιποθυμήσεις, να σπάσεις κανένα πόδι ή να λερώσεις και την μοκέτα με αίματα.. Έχω σκαναρισμένη την αίτηση εργασίας που σε βάζει να συμπληρώσεις το ξενοδοχείο που δουλεύω και μπορώ να τη στείλω σε κάθε ενδιαφερόμενο. Σε ρωτάει μέχρι και τι χάπια παίρνεις..
Aν ξεκινήσουμε να μιλάμε για τον τουρισμό και συγκεκριμένα για τον ξενοδοχειακό κλάδο, είμαστε για αυτοκτονία.. Από όπου και να το πιάσεις το πράγμα βρωμάει...
Από την βάση της πυραμίδας που είναι οι σπουδες? 2 σχολές ξενοδοχειακών σπουδών στην Ελλάδα υπαρχουν η ΑΣΤΕΡ και η ΑΣΤΕΑΝ. Περάσαμε με Πανελλήνιες και αφού τελείωσαμε το 2007 , πήραμε το πτυχίο το 2008 και τότε μας ανακοινώθηκε ότι για να αποκτήσουμε επαγγελματικά δικαιώματα πρέπει να κάνουμε 3 εξάμηνα σε ΤΕΙ και μια πτυχιακή εργάσια ακόμα..
Εγώ προσωπικά είχα πάει για μαστερ ΣΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ και μας γύρισαν πίσω άρον - άρον γιατί ουσιαστικά ακυρώσαν την ισχύ του πτυχίου μας. Και ξέρετε σε ποιο ΤΕΙ με έβαλαν? Στο ΤΕΙ Σπετσών!!!! Και με πνίγει το δίκιο ρε γαμώτο, όχι μόνο εμένα αλλά όλους όσους τελείωσαν τη σχολή. Και πες ότι εγώ, έχω π.χ. και μια οικογένεια που μπορεί δόξα τω Θεώ και την Παναγία να με στηρίξει κάπως οικονομικά, τον άλλον που δεν έχει λεφτά τον ρωτάς αν μπορεί να πάει να κάνει 3 εξάμηνα επί πλέον; Να μείνει άνεργος δηλαδή για 2 χρονια!!!
Και στο κάτω κάτω με ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΕΣ περάσαμε, και όταν περάσαμε δεν μας είχε ενημερώσει κανείς ότι θα κάναμε 12 εξάμηνα συνολικά!!! Δράμα η κατάσταση..
Τέλος.. έχω ένα πτυχίο που δεν μετράει καθόλου ιδίως μετά τα τελευταία γεγονότα της οικονομικής κρίσης. Δουλεύω 7 μέρες τη βδομάδα, εφτά μέρες καταλαβαίνετε! Μιλάω 3 γλώσσες πιστοποιημένες, ένα κάρο σεμινάρια και πιστοποιητικά σε υπολογιστές, και παίρνω για 5 μήνες σε ξενοδοχείο Α΄ κατηγορίας, γιατί 5 1/2 μήνες κρατάει η σαιζόν, έναν μισθό που καλύπτω τσίμα-τσίμα τα έξοδα μου γι’ αυτούς τους μήνες...
Και υπάρχουν παιδιά που δεν ξέρουν ότι θα δώσουν Πανελλήνιες και θα μπουν σε μια σχολή που το πτυχίο κάνει μόνο για κορνίζα και ότι αυτό το κρατικό πτυχίο από το κρατικό τριτοβάθμιο ίδρυμα δεν εξασφαλίζει ΚΑΝΕΝΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ και δεν μετράει σε ΑΣΕΠ και προκηρύξεις θέσεων εργασίας αν δεν εξισωθεί πρώτα με….άλλο πτυχίο, κάνοντας άλλα 3 εξάμηνα σπουδών..
Τελικά….μακάρι να είχα πάει στο ΙΕΚ …ΠΑΡΑΚΜΗ για δύο χρόνια και να είχα γίνει κομμώτρια… που δεν θέλει και ξένες γλώσσες!
Πραγματικά λυπάμαι τα παιδάκια που θα περάσουν..
Τα σχολιάζεις μόνο ή θέλεις να βάλεις φωτιά στο υπουργείο?

ΥΓ: Ας σας εξιστορίσω τι γίνεται και στα υπέροχα πολυτελή ξενοδοχεία της Αθήνας..... Σε ενα στην Ομονοια, δουλευα σαν hostess και ο ιδιος ο διευθυντης μας έλεγε "Κουνηθείτε και λίγο κορίτσια"!! Δεν ήτανε ξενοδόχειο γα.....στρώνας, ξενοδοχείο πολυτέλειας ήτανε.. Τέλος και σημαντικώτερο είναι οτι τα ξενοδοχεία απολύουν το μόνιμο προσωπικό και χρησιμοποιούν ενοικιαζόμενα άτομα απο γραφεία εργασίας, κάνοντας συμβάσεις με τα γραφεία και όχι με το προσωπικό.. Έτσι μας στέλνουν σερβιτόρους που δεν έχουν ξαναπιασει δίσκο και καμαριερες που δεν ξερουν οι γυναίκες τι δουλεία, μεράκι και περιποίηση θέλει ένα πεντάστερο δωμάτιο πριν το δει ο πελάτης.