O Xρυσοκάνθαρος* Κ. Μπακούρης Τιμητής της Διαφάνειας!!!

* = είδος εντόμου, μεταφορικά: ξιπασμένος πλούσιος.

Ο κύριος που βλέπετε στη φωτογραφία ακούει στο όνομα Κ. Μπακούρης και φέρει τον τίτλο του προέδρου της εν Ελλάδι "Διεθνούς Διαφάνειας". Στη σύγκληση του Υπουργικού Συμβουλίου, μάλιστα, με θέμα την καταπολέμηση της Διαφθοράς είχε παραστεί και ως άλλος Ισοκράτης εξεφώνησε πύρινο λόγο υπέρ της Διαφάνειας και κατά της Διαφθοράς! Μόνο που ο άνθρωπος αυτός κρύβει ένα μυστικούλι και το οποίο αποκαλύπτει σήμερα ο δημοσιογράφος Γ. Βότσης στην Ελευθεροτυπία σελ.8 σε άρθρο του με τίτλο "Προκαλούν το κοινό αίσθημα οι χρυσοκάνθαροι της ΕΡΤ". Όπου γράφει για τον εν λόγω κύριο: "Όσο τον άκουγαν να τονίζει ότι η αδιαφάνεια είναι η μήτρα της διαφθοράς, θα πρέπει να υπομειδιούσαν οι υπουργοί με κάποια μνήμη, με πρώτο βέβαια τον αντιπρόεδρο γενικών καθηκόντων και θεματοφύλακα της υπουργικής δεοντολόγίας! Θ. Πάγκαλο. Διότι πριν από δέκα χρόνια (24.10.2000) ο Θ. Πάγκαλος ως αρμόδιος υπουργός Πολιτισμού, απαντούσε σε ερώτηση τεσσάρων βουλευτών του ΠΑΣΟΚ ότι η προστασία των προσωπικών δεδομένων(!) δεν επιτρέπει να ανακοινωθεί με τι ποσόν αποζημιώθηκε ο Κ. Μπακούρης, που αντικαταστάθηκε, ως πρόεδρος της Επιτροπής Ολυμπιακών Αγώνων, ύστερα από ολιγόμηνη θητεία. Κατά τα δημοσιεύματα της εποχής, η αποζημίωση ανερχόταν σε 400-450 εκατομμύρια δραχμές (1,2-1,3 εκατομμύρια ευρώ). Γερή "μπάζα", που σε αφήνει απερίσπαστο, εφ' όρου ζωής, να έχεις "χόμπι" τη ...διαφάνεια!...."

Εγώ δεν έχω να προσθέσω τίποτα! Την υπογράμμιση της τελευταίας πρότασης έκανα μόνο!

ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ: Μπορεί η πλειοψηφία να αποφαίνεται για τα δικαιώματα των μειοψηφιών;

Αν υπάρχει μια περίπτωση για την οποία αίρεται η Αρχή της Πλειοψηφίας, η βασική αρχή της αστικής μας δημοκρατίας δηλαδή, είναι στα θέματα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ένα κράτος που θέλει να λέγεται δίκαιο και κοινωνικό πρέπει να αναγνωρίζει στους ολίγους αυτά που οι πολλοί θα ήθελαν ευχαρίστως να τους τα στερήσουν. Η συντριπτική πλειοψηφία των συμπατριωτών μας θα ήθελε να πετάξει τους μουσουλμάνους της Θράκης στη θάλασσα και τους ομοφυλόφιλους και τα πρεζόνια στον Καιάδα. Αντιδρούν σφόδρα σε κάθε μονάδα απεξάρτησης που πάει να γίνει στη γειτονιά τους. Για πολλούς νεοέλληνες τα δικαιώματα των φυλακισμένων αποτελούν πολυτέλεια ανεπίτρεπτη αφού, σου λέει, ότι οι άνθρωποι αυτοί διαπράξανε αδικήματα..
Θέλουμε τους μετανάστες να δουλεύουν στη δούλεψη μας και να ξεσκατίζουν τους κατάκοιτους γέρους μας, ανασφάλιστοι και χωρίς δικαιώματα. Δεν τους νοικιάζουμε σπίτια και όταν νοικιάζουν αυτά που εμείς αφήνουμε, γιατί πάμε στα βόρεια προάστια και δημιουργούνε τις δικές τους γειτονιές, πάνε οι χρυσαυγίτες τους σπάζουν τα μαγαζάκια τους και τους ξυλοφορτώνουν. Και αν τώρα έχουνε μαζευτεί πολύ περισσότεροι και ποικιλόχρωμοι και το κοντράστ είναι πιο δυνατό, στα μέσα της δεκαετίας του ’80 που ήρθανε οι πρώτοι μετανάστες από την Πολωνία, δείξαμε ρατσισμό και σε αυτούς που ήτανε πιο πολιτισμένοι από εμάς. Είχα συναντήσει Πολωνό με το χέρι στο γύψο και απολυμένο από την οικοδομή όπου δούλευε και το έσπασε, χωρίς μία δραχμή αποζημίωση από εργοδότη και ΙΚΑ.
Θαυμάζουμε τα κράτη της Ευρώπης της Αυστραλίας των ΗΠΑ και του Καναδά για την ευνομία τους, χαιρόμαστε που βλέπουμε συμπατριώτες μας να εκλέγονται εκεί τοπικοί άρχοντες, βουλευτές, γερουσιαστές και παρ’ ολίγον πρόεδροι, αλλά όταν η Πολιτεία μας -και μπράβο της- πάει να κάνει κάτι από αυτό που στους άλλους θαυμάζουμε:…ωωωωπ ξυπνάει μέσα μας το μπουρτζοβλαχικό μας ελληναράδικο! Είμαστε καθαρόαιμοι Έλληνες εμείς και γνήσιοι απόγονοι του Σωκράτη! Δεν θα μπλέξουμε με τις άλλες φυλές! Άλλο σου λέει οι σκανδιναβοί και οι αγγλοσάξονες. Εμείς εδώ είμαστε Έλληνες! «Δεν μας συμφέρει μωρέ παιδί μου» που έλεγε και η Βασιλειάδου!
«Δημοψήφισμα» φωνάζει το Λάος, το κόμμα με τις εγνωσμένες «φιλομεταναστευτικές» του θέσεις. Δημοψήφισμα για την απόδοση της ελληνικής ιθαγένειας στα παιδιά των μεταναστών που γεννήθηκαν στην Ελλάδα. Γι’ αυτό το τόσο κραυγαλέο δικαίωμα τους! Δημοψήφισμα με τέτοια οικονομική κρίση και την ελληνική κοινωνία σε πανικό. Με την αναπόφευκτη έξαρση της εγκληματικότητας και με την ξενοφοβία σε κατάσταση παροξυσμού και διαρκώς υποδαυλιζόμενη από τα δελτία των οκτώ!
Μόνο στην αντίθετη περίπτωση νοούνται για τέτοια θέματα δημοψηφίσματα: όταν δηλαδή το κράτος αρνείται να αναγνωρίσει δικαιώματα (άμβλωση π.χ.) και μαζεύονται υπογραφές για δημοψήφισμα μήπως και η πίεση του κόσμου το αναγκάσει!

«ΤΑ ΑΓΡΙΟΧΟΡΤΑ»: ΜΙΑ ΤΑΙΝΙΑ ΓΙΑ ΚΡΑΞΙΜΟ!!!

Πενήντα χρόνια σκηνοθεσίας έκλεισε φέτος ο Γάλλος σκηνοθέτης Αλαίν Ρενέ, ο δημιουργός του αξεπέραστου αντιπολεμικού ερωτικού ποιήματος «Χιροσίμα Αγάπη μου», πενήντα χρόνια μανιώδους σινεφιλικής πορείας συμπλήρωσα φέτος και εγώ. Και αυτό που μου συνέβη προχτές με την τελευταία ταινία του: «Τα Αγριόχορτα», πρώτη φορά το συνάντησα στις σκοτεινές αίθουσες της μεγάλης οθόνης.
Και δεν είναι μόνο η γνωστή απόκλιση μεταξύ της δικής σου εκτίμησης και των πολλών αστεριών που φορτώνουν τέτοιες ταινίες οι κριτικοί μας –ο Μικελίδης της Ελευθεροτυπίας της έχει 5 (*****)- ούτε κάποια αναμενόμενα, λόγω γήρατος του σκηνοθέτη, χάσματα και κενά. Αν και οι ευρισκόμενοι στην ίδια ηλικία, όταν γύρισαν τις αποχαιρετιστήριες ταινίες τους, Κουροσάβα και Χιούστον μας έδωσαν με τα «Όνειρα» και τους «Νεκρούς» δύο αριστουργήματα. Εδώ μιλάμε για μια ταινία στην οποία δεν στέκει τίποτα μα τίποτα και μόνο για ρηξικέλευθους θεατές προτείνεται που θέλουν «ιδίοις όμμασι» να διαπιστώσουν μέχρι που μπορεί να φτάσουν κάποια πράγματα και πόσα λάθη μαζί μπορούν να μαζευτούν σε μια ταινία! Γιατί μπορεί στο μέλλον η ταινία αυτή να καταγραφεί σαν το κορυφαίο καλτ «αριστούργημα» όλων των εποχών!!!
Στο στόρυ τα πράγματα περιγράφονται μια χαρά και ελκυστικά θα μπορούσα να έλεγα:
«Ένας παντρεμένος μεσήλικας άντρας, βρίσκει, στο γκαράζ που έχει παρκάρει το αυτοκίνητο του, το πορτοφόλι που κλάπηκε από την τσάντα μιας οδοντογιατρού, με το χόμπι της αεροπόρου, που της αρέσει να οδηγεί αεροπλάνα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Θέλοντας να γνωρίσει το θύμα της κλοπής, ο ευρών προκαλεί μια σειρά αναπάντεχων γεγονότων, που πίσω τους κρύβουν τους σπόρους ενός «τρελού έρωτα» που παρά τις προσπάθειες των δυο τους για επαφή, το μόνο που κατορθώνουν είναι να απομακρύνονται κάθε φορά και περισσότερο ο ένας από τον άλλο κλπ…κλπ»
Στην οθόνη όμως γίνονται άλλα αντ’ άλλων! Κατ’ αρχήν υπάρχει ένα εξωφρενικό καστ: Ο πρωταγωνιστής (Αντρέ Ντισολιέ) που στην ταινία εμφανίζεται ως 50άρης είναι ένας 75+ αξιοσέβαστος κύριος και από ό,τι διάβασα στην εφημερίδα, μόνιμος πρωταγωνιστής του Ρενέ εδώ και πολλά χρόνια. Ίσως για τον 87χρονο σκηνοθέτη ο 75αρης να θεωρείται «πιτσιρικάς»! Η σύζυγος του πάλι (μια ελκυστική 35άρα άντε το πολύ 40άρα) εμφανίζεται ως πεθερά και ότι είναι παντρεμένοι 30 ολόκληρα χρόνια.
Το μεγάλο όμως πατατράκ γίνεται όταν από την αρχή της ταινίας εισάγεται ένα στοιχείο σασπένς: ο πρωταγωνιστής μονολογεί ότι του έχει απαγορευτεί η έξοδος από τη χώρα και δεν έχει το δικαίωμα να ψηφίσει. Κάτι που στο θεατή δημιουργεί την υποψία κάποιου εγκληματία και όλο περιμένει κάτι προς αυτή την κατεύθυνση και ενώ το πράγμα επανέρχεται διαρκώς και υποδαυλίζεται και με άλλους υπαινιγμούς, από κάποιο σημείο και μετά εγκαταλείπεται οριστικά και ...ξεχνιέται! Ούτε και κάποια στροφή στο γκροτέσκο και στη φάρσα, που γίνεται αργότερα, μπορεί να σε πείσει. Και η φράση στο τέλος που λέει το κοριτσάκι στη μάνα του: «Μαμά αν γίνω γάτα θα μπορώ να τρώω γατοκροκέτες;» είναι σαν να μας λέει: «Καλά τόσο μαλάκες είσαστε που ήρθατε να δείτε αυτήν την ταινία;»!!!
Και με όλο το δίκιο του το κοριτσάκι να μας το λέει γιατί ο φίλος μας ο Λ. δεν πατάει ποτέ τέτοιες πεπονόφλουδες. Παλιός σινεφίλ και αυτός και απαυδησμένος από τους κριτικούς, εμπιστεύεται πλέον μόνο το αλάθητο κριτήριο του κοινού. Έτσι κάθε φορά που θέλει να πάει σε ένα έργο φροντίζει να βρίσκεται έξω από το σινεμά την ώρα που βγαίνουν οι θεατές της προηγούμενης προβολής. Κοιτάζει λοιπόν –το σωστότερο διαβάζει- τα πρόσωπα των εξερχομένων και όταν διακρίνει κατήφεια δεν μπαίνει. Αυτή την κατήφεια που είδαμε και εμείς προχτές έξω από το «Έλλη» στα πρόσωπα των εξερχομένων και νομίσαμε ότι δεν αφορά την ταινία, γιατί την εκλάβαμε ως τη γνωστή μελαγχολία των εορτών!

H ΗΘΙΚΗ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ!!!

Όλο και πιο έντονα τα τελευταία χρόνια τέτοιες μέρες, γίνεται αντιληπτή μια ραγδαία ηθική χρεοκοπία –οικονομικά πάνε μια χαρά τα πράγματα- όλης αυτής της ιστορίας για την οποία υποτίθεται ότι συστήθηκε η παρ’ ημίν Ορθόδοξος Εκκλησία. Όπου πλέον έχει χαθεί από το νόημα των εορτών και η παραμικρή ουμανιστή σημασία και αναφορά στην αγάπη για τον συνάνθρωπο. Δεν ενανθρωπίστηκε πλέον κανείς για να σώσει τους φτωχούς και τους απόκληρους αυτής της κοινωνίας. Οι γιορτές πια των Χριστουγέννων και του Νέου Έτους δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένας Αγιοβασίλης με δώρα και διαφημιστικά τραγουδάκια του Τζάμπο και των πιστωτικών καρτών! Η αγοραία κραιπάλη και ο καταναλωτισμός διέπουν τα πάντα και δεν βγήκε ποτέ από άμβωνος κάποιος άνθρωπος της εκκλησίας για να τα κατακεραυνώσει. Προσδεμένη στο Κράτος και σε κάθε εξουσία της Αγοράς και με λειτουργούς του μισθού και της δημοσιοϋπαλληλικής νοοτροπίας, αδυνατεί πλέον η Εκκλησία να αρθρώσει ένα λόγο καταγγελτικό για όσα συμβαίνουνε γύρω μας. Γαλουχημένο και το κυριακάτικο ευσεβές ποίμνιο από τα κηρύγματα μίσους του πρώην «μακαριστού» συνθέτει ένα ξενοφοβικό και εσωστρεφές συνολο που αδυνατεί να αντιληφθεί τη σημερινή πραγματικότητα. Δεν έχω στοιχεία από MRBές για να σας παραθέσω αλλά από διαίσθηση και μόνο μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι αν στις εκλογές ψήφιζε μόνο το «χριστεπώνυμο» πλήρωμα που συχνάζει στις εκκλησίες θα είχαμε σήμερα κυβέρνηση Λάος! Πολλοί μάλιστα εξ’ αυτών, εκλαμβάνοντας ως «αλλήλους» μόνο τους συγγενείς τους, θα ήθελαν το Χριστό πιο σκληρό και από τους υφιστάμενους του Χρυσοχοϊδη! Να περιπατεί επί των κυμάτων του Ανατολικού Αιγαίου και να μαστιγώνει μέσα στο καταχείμωνο αυτές τις πεινασμένες υπάρξεις που επιπλέουν στη θάλασσα και τις μανάδες με τα μωρά στην αγκαλιά που έρχονται για ένα κομμάτι ψωμί. Ή να ραπίζει με βία τα νέα παιδιά που πετάνε μολότωφ στις Τράπεζες, στους ναούς της σύγχρονης καταναλωτικής κοινωνίας!
Τι να κάνει και ο νεαρός παπα-Αντώνης που πιστός στα κηρύγματα της Αγάπης αγωνίζεται μόνος του με την «Κιβωτό» του να περιθάλψει τους ξένους;
Το ίδιο φαντάζομαι θα συμβαίνει και με τα άλλα δόγματα του Εξωτερικού μόνο που καμιά φορά μας έρχεται από εκεί κάποια είδηση που μας ξαφνιάζει όπως αυτή που δημοσίευσε από την Αγγλία η Ελευθεροτυπία της 23-12-09 σελ.15:
«Ο πάτερ Τιμ Τζόουνς, εφημέριος στην ενορία του Αγίου Λαυρεντίου του Γιορκ, διέκοψε το κήρυγμα του επί της παραδοσιακής ιστορίας της γέννησης και του ελπιδοφόρου μηνύματος που φέρει στον κόσμο, για να ενημερώσει το εκκλησίασμα ότι ο Θεός ήταν ανέκαθεν με το μέρος των φτωχών και κατ’ επέκταση μερικές φορές οι κλοπές από καταστήματα αποτελούν τη μοναδική προοπτική για φτωχές οικογένειες και είναι σαφώς προτιμότερες από την πορνεία τη ληστεία ή τις διαρρήξεις. Η συμβουλή που σας δίνω ως χριστιανός ιερέας είναι να κλέψετε! Και δεν δίνω αυτή τη συμβουλή επειδή πιστεύω ότι αυτό είναι καλό ή επειδή θεωρώ ότι δεν είναι επιβλαβές, γιατί είναι. Γι’ αυτό και θα σας ζητούσα να μην κλέβετε από μικρές οικογενειακές επιχειρήσεις αλλά από μεγάλες πολυεθνικές, με δεδομένο ότι το κόστος θα περάσει τελικά στους υπόλοιπους από μας με τη μορφή των υψηλοτέρων τιμών. Θα έλεγα επίσης να μην παίρνετε περισσότερα από όσα χρειάζεστε, ούτε για διάστημα μεγαλύτερο από αυτό που έχετε πραγματικά ανάγκη».

Μια Παλιά Χριστουγεννιάτικη Ιστορία του Κώστα Βάρναλη!!!

Σημείωση: Πρόκειται για ένα χρονογράφημα του Κώστα Βάρναλη που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πρωία ανήμερα τα Χριστούγεννα του 1943, την πιο άγρια και δύσκολη περίοδο της κατοχής και της πείνας και στο οποίο ο ποιητής μας αφήνει τη φαντασία του να πάει σαράντα χρόνια πίσω και να θυμηθεί τις καλές μέρες.

.

"Πριν σαράντα χρόνια:

"Οι αιώνες αντιγράφουν αλλήλους" λένε οι μεν. "Δις εις τον αυτό ποταμόν ουκ αν εμβαίης" λένε οι δε. Αλλά τι μας χρειάζεται τώρα η φιλοσοφία; Εγώ προσπάθησα να μπω στο ποτάμι του Χρόνου και δε βρήκα ούτε σταλιά από το ίδιο νερό. Είναι πολλοί που κάνουνε την ίδια βουτιά και και φτάνουνε στη θάλασσα πριν από το ποτάμι! Αυτοί είναι οι οραματιστές του μέλλοντος. Δύσκολη δουλειά! Όμως έκανα κάτι πιο εύκολο (ας το πουμε πιο εύκολο). Πήγα κόντρα στο ρέμα. "Άνω ποταμών χωρούσι πηγαί". Κι οραματίστηκα τα περασμένα. Γι' αυτήν τη δουλειά χρειάζεται μονάχα η μνήμη και καημός, για την άλλη την προφητικά, χρειάζεται θείο χάρισμα. Κι' εγώ δεν έχω.

Αυτά έλεγε παλαιός νοσταλγός των περασμένων.

-- Θυμάμαι (ας πάρουμε ένα ορόσημο) εδώ και σαράντα χρόνια την Αθήνα τέτοιες μέρες. Θυμάμαι, είναι μια κουβέντα. Γιατί όλα είναι θολά στο βάθος του ορίζοντα. Κι ό,τι ξεχωρίζω είναι κομμάτια ασύνδετα. Θυμάμαι λοιπόν τους άστρωτους δρόμους, τη λάσπη στην οδό Σταδίου και στην οδό Πατησίων, τα μόνιππα και τα διπλά στην Ομόνοια με τις ψηλοκαπελαδούρες των αμαξάδων. Η κίνηση της παραμονής των Χριστουγέννων στην Αγορά, που έκανε τόσην εντύπωση τότε, τώρα μου φαίνεται αστεία. Υπήρχε περισσότερο πράμα παρά κόσμος. Το μοσχάρι δυό δραχμές την οκά, οι κότες ένα τάληρο η μία, το τυρί Παρνασσού τέσσερις δραχμές και το σεμιγδαλένιο καρβέλι άλλες τόσες.

Φτωχός φοιτητής έτρωγα στα υπόγεια της οδού Αθηνάς ή στου Κόπανου στην οδό Σόλωνος. Πενήντα λεφτά η μερίδα το αρνάκι του γάλακτος καπαμά και σαράντα το μοσχάρι βραστό. Η φασουλάδα δυό δεκάρες και το κρασί τέσσερις!

Πως λοιπόν σου λένε: "Οι αιώνες αντιγράφουν αλλήλους";

Οι φοιτητές μαζευόμαστε στου Γαμβέτα ή στου Καρατζά το καφενείο, όσες φορές δε μας έβγαζε στους δρόμους (διαδήλωση) η μετάφραση της Ορέστειας ή ο τόπος που έπρεπε να στηθεί το άγαλμα του Κολοκοτρώνη! Όταν ξενυχτούσαμε στην ταβέρνα της γειτονιάς μας, κατηφορίζαμε τα χαράματα στην οδό Αθηνάς, όπου υπήρχε "πατσάς νυκτός" (δυό δεκάρες) και κρασί Μεσογείων. Κι' ύστερα ξαναγυρνούσαμε στη Νεάπολη (Εξάρχεια) για να ξαπλώσουμε στο σιδερένιο κρεβάτι με τα στρίποδα, με την πήλινη λεκάνη του πλυσίματος, με το κουτσό τραπεζάκι και την ψάθιση καρέκλα και το σπαρματσέτο στο ποτήρι.

Την παραμονή όμως των Χριστουγέννων και του Νέου Έτους μαζευόμαστε όλοι οι συμπατριώτες (σπουδαστές ή εργάτες) και κάναμε τη βόλτα μας στην Αγορά και στην οδό Ερμού, για να ιδούμε την "κίνηση". Μόνο να ιδούμε. Γιατί οι κολλαριστοί "λιμοκοντόροι" τα μονόδραχμα δηλαδή που μοιάζανε με μεγάλα γραμματόσημα, μας λείπανε! Όταν όμως τύχαινε κάποιος από μας να έχει πάρει το μηνιάτικο του, ε, τότε εκλεγαμε φροντιστή μας τον Κιουλάμπεη (έναν άντρακλα έως εκεί απάνου, ψιλικατζή το επάγγελμα, αλήτη τον περισσότερο καιρό, φωνή καμπάνα και εύθυμο όσο δεν παίρνει) να ψωνίσει μισό αρνί κλπ και να ετοιμάσει για το βράδυ.

Αλλά μια χρονιά μας την έσκασε. Πήρε το ρεφενέ μας και χάθηκε. Το βράδυ τον περιμέναμε να φέρει το ταψί, η ώρα περνούσε, αλλά πουθενά ο φίλος.

--Κάπου έμπλεξε στην μπάτσικα (χαρτοπαιξία), είπε ένας.

--Να πάμε να τον βρούμε. Αλλά που να είναι;

--Πηγαίνει σε κάποιο γωνιακό καφενείο στην οδό Κυκλοβόρου.

Πεινασμένοι, μελαγχολικοί και ξεδέκαροι, τραβήξαμε να πάμε να τον βρούμε. Ωστόσο για να περνάει η ώρα τραγουδούσαμε περπατώντας. Και τότε μας σταμάτησε απειλητική μια άλλη παρέα από νέους με κιθάρες και μαντολίνα.

--Γιατί τραγουδάτε;

--Έτσι θέλουμε!

--Για την Ελένη τραγουδάτε;

Τότε καταλάβαμε.

--Την πείνα μας τραγουδάμε είπε ένας μας γελώντας! Είμαστε περαστικοί από τη γειτονιά σας.

Η εξήγηση ματαίωσε την "παρεξήγηση" που ήτανε τότε απαραίτητο γνώρισμα της παληκαριάς.

Επιτέλους τον βρήκαμε το φίλο.

--Που είναι το γιουβέτσι;

--Αύριο δεν είπαμε;

--Τι αύριο ρε ψεύτη! Δώσε μας τα λεφτά πίσω!

--Τα έχω στο σπίτι...

"Πιάσε το στραβό και βγάλε του τα μάτια" λέει η παροιμία. Κείνο το βράδυ γιορτάσαμε με μπακαλιαράκια και κουνουπίδι σαλάτα, βερεσέ. Μακάρι να το είχα και τώρα το βερεσέ!

25.12.1943

(Από το βιβλίο ΦΕΪΓ ΒΟΛΑΝ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ εκδόσεις Καστανιώτη)