Ένα παιχνίδι με την ...αγάπη!!!

Αυτές τις μέρες γίνεται στη blogόσφαιρα ένα παιχνίδι με την ...αγάπη! Στο οποίο η συνάδελφος Penelope είχε την καλοσύνη να με προσκαλέσει να συμετάσχω, πράγμα που σπεύδω να κάνω αμέσως! Μπορεί κανείς να αρνηθεί τόσο ...γλυκές προσκλήσεις;

Και τώρα ο στόχος του παιχνιδιού: που είναι να πούμε (και να μάθουν φυσικά οι άλλοι) 10 πράγματα που αγαπούμε.

Απάντηση:

Για να είμαστε ειλικρινείς, όταν καλούμαστε να δώσουμε τέτοιες η παρόμοιες απαντήσεις σε διάφορα θέματα, το πρώτο που κοιτάμε είναι να προσέξουμε ώστε οι απαντήσεις μας να διακρίνονται από πρωτοτυπία και χάρη, πειρασμός θεμιτός που δεν μπορώ να τον αποφύγω και εγώ!

Έτσι λοιπόν εγώ λέω ότι για να αγαπάμε όχι μόνο 10 αλλά και περισσότερα πράγματα αρκεί να αγαπάμε ένα! Αυτό που μια φορά στην τηλεόραση στην εκπομπή της Μπίλιως Τσουκαλά εξεφώνησε εκστασιασμένος ο εκκεντρικός στα ντυσίματα του αλλά σπουδαίος λαϊκός κλαρινίστας Γιώργος Μάγκας, όταν σταμάτησε προς στιγμήν να παίζει και σκύβοντας χαμηλά προς το μικρόφωνο του κλαρίνου, είπε με τρεμάμενη φωνή:

--Αγαπάω τους ανθρώπους!!!!!!!!!!!!!!!!

Και άντε να μιλήσεις τώρα για Ελεύθερο Χρόνο !!!

Εκείνο που θα κάνει αύριο τους ιστορικούς του μέλλοντος και τους κοινωνιολόγους -καθώς θα μελετάνε την περίοδο που διανύουμε- να βγαίνουν έξω από τα ρούχα τους, δεν θα είναι τόσο οι στατιστικές και οι οικονομικοί δείκτες όσο αυτή η ραγδαία και καταιγιστική αφαίρεση των κοινωνικών κατακτήσεων. Ποτέ δεν αναιρεθήκαν τόσα πολλά μέσα σε τόσο λίγο χρόνο! Από πού να αρχίσει και που να τελειώσει κανείς χωρίς να μελαγχολήσει!
Εκείνο όμως που μου κάνει εμένα την μεγαλύτερη εντύπωση από όλα, είναι το ότι μέσα στο φόβο της ανεργίας και τον πανικό της απόλυσης, πάει να ξεχαστεί εντελώς η έννοια του Ελεύθερου Χρόνου και οι ευεργετικές για την ψυχική υγεία των εργαζομένων συνέπειες του. Μιλάω για τους εργαζόμενους και όχι για τους άνεργους και τους υποαπασχολούμενους των οποίων ο «ελεύθερος χρόνος» είναι ένας ψυχικός καταναγκασμός που οδηγεί στην κατάθλιψη.
Όπου υπάρχει τώρα δουλειά, τα ωράρια έχουνε γίνει αιώνες χωρίς κανείς να τολμάει να ζητήσει επιπλέον κάποια αμοιβή γιατί ο φόβος φυλάει τα έρημα. Και να σκεφτεί κανείς ότι πριν 20 χρόνια, εκεί στα τέλη του ’80, η διεύρυνση του Ελεύθερου Χρόνου με μείωση των ωρών εργασίας συνιστούσε την αιχμή των εργατικών διεκδικήσεων όλων των συνδικάτων της Ευρώπης. Στη Γαλλία, μάλιστα, είχαν κερδίσει το 35ωρο, που δεν ξέρω αν ισχύει ακόμα ή το έφαγε και αυτό η μαρμάγκα της κρίσης.
Γιατί πώς να το κάνουμε ρε παιδιά: καλά τα λεφτά αλλά καλύτερο το χουζούρεμα στο κρεβάτι, η βόλτα με αγαπημένα σου πρόσωπα, το ξενύχτι και η συζήτηση, να κοιτάς ανάσκελα το ταβάνι ή να λύνεις σουντόκα και να κάνεις ότι θέλεις στη σχόλη της Κυριακής! Στη σχόλη της Κυριακής που πρέπει να την κρατήσουμε με τα δόντια, που πρέπει να σηκωθούνε και οι πέτρες αν τολμήσουν να επιτρέψουν το άνοιγμα των καταστημάτων. Και τα λέω αυτά γιατί ο κόσμος είναι μπερδεμένος και έτοιμος να ενδώσει και σε αυτό: βλέπω κάτι μωράχαυλες κυρίες να βγαίνουν στα μαρκούτσια της τηλεόρασης και να δηλώνουν ενθουσιασμένες με την ιδέα να μπορούν να ψωνίζουν και την Κυριακή!!!

ΤΑ ΔΕΥΤΕΡΑ ΓΕΝΕΘΛΙΑ!!!

Μετά τη θερινή ραστώνη (...οικοδομικές εργασίες και μαστορέματα) επιστρέφω με τα ...blogογενέθλια μου:

Ήτανε τέλος Αυγούστου του 2008 που ξεκίνησα διστακτικά αυτό το εγχείρημα. Αυτό που στη συνέχεια με συνεπήρε τόσο πολύ γιατί μέσα από την άϋλη υπόσταση του γνώρισα ανθρώπους (όλους νεότερους από μένα) προβληματισμένους ανήσυχους ευαίσθητους και τόσο αξιαγάπητους! Ανθρώπους που αγαπάνε τον Άνθρωπο γι' αυτό και αγαπάνε τον πολιτισμό τις τέχνες και τα γράμματα!

Σκόπευα να γράφω πιο πολύ χιουμοριστικά κείμενα αλλά με την πορεία των εξελίξεων και την περιρρέουσα ζοφερή ατμόσφαιρα, αυτό καταντάει πλέον αδύνατο. Βρήκα όμως μια τέτοια ανάρτηση που μου φαίνεται σήμερα πολύ επίκαιρη γιατί περιγράφει με γλαφυρό τρόπο την αναντιστοιχία μεταξύ προεκλογικών υποσχέσεων και μετεκλογικών πράξεων του Πασόκ.

Την είχα δημοσιεύσει στις 23.11.2008 με τον τίτλο "Λαογραφία" και σας την παραθέτω αυτούσια με την ευκαιρία των ...γενεθλίων:

.

" Άλλη μου 'δειξες, άλλη μου μπηξες!"

Περιδιαβαίνοντας χθές τη Λαϊκή, άκουσα από γνωστό μου μανάβη -σαν ειρωνική παρατήρηση στη δήλωση μου ότι κρυώνω και ότι τάχα με ήξερε για πιο σκληρό- τη φοβερή και πρωτάκουστη, για μένα, παροιμία:" Άλλη μου' δειξες, άλλη μου' μπηξες".

Προσπαθώντας δε αργότερα να εμβαθύνω στο νόημα της και στο πως μπορεί να προέκυψε η ρήση αυτή, βρέθηκα να βαδίζω μέσα σε μονοπάτια μπερδεμένα και σε ατραπούς του νου αξεδιάλυτες.

Γιατί, ναι μεν, είναι εμφανής η σεξουαλική προέλευση και φύση της παροιμίας και σίγουρα εκφράζει κάποιο παράπονο και έκπληξη ίσως, αλλά από εκεί και πέρα τα πράγματα μπλέκουν δραματικά. Ένα πραγματικό θρίλερ -για να χρησιμοποιήσω την τηλεοπτική έκφραση του συρμού- αρχίζει να ξετυλίγεται.

Το παράπονο αυτό σίγουρα υποδηλώνει δυσαρέσκεια για τη διαφορά μεταξύ επιδειχθέντος και εμπηχθέντος αλλά η διαφορά, όμως, αυτή δεν είναι καθόλου δεδομένη και σταθερή καθότι έχει να κάνει με τη μεταβλητή σχέση: (επιδειχθέν μεγαλύτερο από εμπηχθέν) ή (επιδειχθέν μικρότερο από το εμπηχθέν). Λεπτομέρειες πολύ σημαντικές για την εξαγωγή ασφαλών συμπερασμάτων, καθ' ότι στην πρώτη περίπτωση γίνεται εμφανές ότι παραπονούμενη πρέπει να είναι μια ώριμη γυναίκα με υποβόσκον το στοιχείο του ανικανοποίητου, ενώ στη δεύτερη περίπτωση έχουμε μάλλον να κάνουμε με νεαρή και άπειρη κορασίδα με υποβόσκον το στοιχείο του πόνου.

Τα πράγματα όμως εκτροχιάζονται τελείως και η αρχική εικόνα ανατρέπεται εντελώς αν στη δεύτερη σχέση -επιδειχθέν μικρότερο από εμπηχθέν- εισάγουμε την πιθανότερη ως εκδοχή υπόθεση εργασίας: ότι μπορεί τα λόγια αυτά να εκφωνήθηκαν από άνδρα!Πράγμα διόλου απίθανο για το εντόνως κωλομπαρίζον σεξουλικό παρελθόν της πατρίδος μας. Όταν οι νταβραντισμένοι νεαροί της υπαίθρου, φλεγόμενοι από το άγριο ερωτικό πάθος που την εποχή της ανοίξεως μέσα στην περιρρέουσα ερωτική πανδαισία πανίδος τε και χλωρίδος και με απροσπέλαστα μπροστά τους τα ποικίλα εμπόδια για προσέγγιση του αιδοίου λάμβανε διαστάσεις τέτοιου παροξυσμού που έκαναν πράγματα της απελπισίας απονενοημένα και επώδυνα. Σχημάτιζαν κλειστές παρέες υψηλής συνωμοτικότητας και κάτω από χίλιες προφυλάξεις μέσα σε λόγγους ρουμάνια και απόμερα ξέφωτα, προέβαιναν σε πράξεις λαγνουργίας με εναλλασσόμενο ρεπερτόριο πρωκτών και μορίων. Τις αλήστου μνήμης «αλλαξοκωλιές»!

Απότοκος μάλιστα των οποίων είναι και ο ευρέως χρησιμοποιούμενος σήμερα όρος "αλλαξοκώλια". Όρος με μεταφορική σημασία για την αλληλοϋποστήριξη των κλειστών κυκλωμάτων της στενής και ευρύτερης εξουσίας. Των μίντια του θεάματος και της δημοσιογραφίας. Αλληλοϋποστήριξη που βοηθάει να ανεβαίνουν οι ατάλαντοι. Να περνιούνται οι φελλοί για σπουδαίοι. Τα σκατά για πολιτισμός. Και να καταργούνται οι νόμοι. Να κυκλοφορούνε ελεύθεροι, δηλαδή, οι επώνυμοι της παρανομίας: γνωστά γουρούνια της τηλεόρασης και της μεγαλοδικηγορίας. Και μιλάμε για απάτες εκατομμυρίων ευρώ. Την ίδια ώρα που στα κελιά στοιβάζονται απάνθρωπα οι μικροκλέφτες του κατοστάρικου. Και τα χαμένα πρεζόνια, τα ευάλωτα και ευαίσθητα θύματα της ως άνω παλιανθρωπίας.Και να είναι ο καϋμός σου διπλός όταν σκέφτεσαι ότι τα γουρούνια αυτά της ξεφτίλας, τα τιμούν με λεφτά δόξα και τηλεθέαση οι ευυπόληπτοι συμπολίτες μας. Άνθρωποι καθώς πρέπει και γονείς που μεγαλώνουν παιδιά!
Υ.Γ. Νοιώθω την υποχρέωση να ζητήσω συγγνώμη από τα κακόμοιρα τα γουρουνάκια, τα αθώα αυτά πλάσματα τα οποία και συμπαθώ, που χάριν λεκτικής έμφασης τα υπέβαλα σε ταλαιπωρία.

ΜΙΑ ΑΞΕΧΑΣΤΗ ΒΡΑΔΙΑ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΜΕΣΣΗΝΗ!!!

Στα πλαίσια του Διεθνούς Φεστιβάλ Χορού που γίνεται αυτές τις μέρες στην Καλαμάτα έγινε χθές το βράδυ στο χώρο της Αρχαίας Μεσσήνης -στο χώρο που όταν ολοκληρωθούν οι ανασκαφές και η αποκατάσταση των μνημείων θα αναδειχτεί στους κορυφαίους αρχαιολογικούς μας χώρους- μια μοναδική και αξέχαστη εκδήλωση.

Από νωρίς στις 7.30' μμ, λίγο πριν το σούρουπο δηλαδή, ξεκίνησε η ξενάγηση μας από τον ίδιο τον πρωτεργάτη του τεράστιου αυτού έργου τον καθηγητή Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης κ. Πέτρο Θέμελη που εδώ και 25 χρόνια με αυταπάρνηση και ακάματη θέληση κοντεύει να φέρει σε πέρας ένα ασύληπτο στην αρχή όραμα και να αφήσει την υπογραφή του και την προσωπική του σφραγίδα σε μια μεγάλη παρακαταθήκη του παρελθόντος στις επερχόμενες γενιές.

Μας ξενάγησε στο εκπληκτικό θέατρο που έχει αρχίσει η αποκατάσταση του από το χώρο των παρασκηνίων και της Σκηνής και έπεται η τοποθέτηση των μαρμάρινων καθισμάτων που έχουν βρεθεί άθικτα. Μετά στο χώρο της Αγοράς και του πανέμορφου Ασκληπιείου με τα μαρμάρινα αναθήματα σε Θεούς και Ανθρώπους όπου όλως παραδόξως υπάρχει και ένα προς την Θεά Ίσιδα της Αιγύπτου.

Και αφού κατηφορίσαμε προς το μοναδικό και καλύτερα σωζόμενο και πλήρως αποκαταστημένο Αρχαίο Στάδιο με τις μισές μαρμάρινες και μισές χωμάτινες κερκίδες, καταλήξαμε στον χώρο του Εκκλησιαστηρίου, τον πρώτο που αποκαταστάθηκε.

Πρόκειται για έναν χώρο ιδανικό για μουσικές εκδηλώσεις που πέρα από την πολύ καλή ακουστική του, προσφέρει στους θεατές μια μοναδική θέα που φθάνει μέχρι κάτω στον Μεσσηνιακό Κόλπο.

Εκεί μας παρέλαβε η μεγάλη μουσικός μας κ. Ντόρα Μπακοπούλου που με μια μοναδική μαεστρία χωρίς τη χρήση παρτιτούρας, μας προσέφερε με γενναιοδωρία το θείο ταλέντο της και μια μουσική πανδαισία, συνοδευόμενη μάλιστα στο εισαγωγικό της κομμάτι από μια νεαρά χορεύτρια του φεστιβάλ που βλέπετε στη φωτογραφία.

Έπαιξε μέσα σε μια άκρως κατανυκτική ατμόσφαιρα πολλά από τα μοναδικά έργα για πιάνο του μεγάλου Σοπέν και ήτανε σαν μια άλλη κρήνη αυτή, δίπλα στην αρχαία την Αρσινόη που συνεχίζει να ρέει ακόμη, να μας γλυκαίνει με το απαλό κελάρισμα της και σιγά-σιγά μαζί με το μισόγιωμο φεγγάρι που ανέβαινε στον ουρανό, να μας πηγαίνει χιλιάδες χρόνια πίσω και να μας συνδέει με ένα περίεργο διαχρονικό δέσιμο με ανθρώπους που έζησαν, ονειρεύτηκαν, αγάπησαν, έκλαψαν και πέθαναν εδώ σε αυτά τα ίδια μέρη!

ΜΕΤΑ ΕΝΑ ΜΗΝΑ ΣΤΟ ΜΕΤΡΟ ΚΑΙ….ΤΡΟΜΑΞΑ!!!

Μετά από απουσία ενός και πλέον μήνα στο χωριό για διάφορες δουλειές, μπήκα σήμερα στο μετρό και …τρόμαξα: Κάθε βαγόνι και ένα ομαδικό πορτραίτο μελαγχολίας! Σκυθρωπά πρόσωπα σαν μάσκες και μια βαριά σιωπή πιο βαριά και από τον ορυμαγδό του συρμού πάνω στις ράγες και τον ήχο της μονότονης αναγγελίας των σταθμών!
Είμαι τακτικός χρήστης των μέσων μαζικής μεταφοράς και ξέρω πολύ καλά ότι οι χώροι αυτοί δεν φημίζονται και τόσο για την ευθυμία και ιλαρότητα των συνωστιζομένων επιβατών τους. Πάντα υπάρχει εκεί η ευκαιρία για περισυλλογή και υπαρξιακές αποδράσεις του νου στον μικρό χρόνο της διαδρομής αλλά και πάντα υπήρχε ένα σπάσιμο της σιωπής από κάποια κουβέντα για τον καιρό ή κάποιο ρατσιστικό παραλήρημα των ηλικιωμένων, από την εύθυμη εισβολή μιας νεαροπαρέας ή τον τσιριχτό ήχο της ροκ μουσικής από τα ακουστικά κάποιου.
Σήμερα άλλαξα τέσσερις συρμούς και τέσσερις φορές έπεσα πάνω στο ίδιο και απαράλλαχτο μουντό σκηνικό που σας περιέγραψα στην αρχή. Όσο βαθαίνει η κρίση και προχωράει τόσο συνειδητοποιούνε, στην πράξη πια, ακόμη και οι πιο αφελείς –θυμάστε για την κοπέλα που σας είχα γράψει στις 16.02.10 που μιλούσε στο κινητό: «…και το καλοκαίρι που θα περάσει η κρίση, θα βρούμε δουλειά εγώ και ο Σάκης και θα είμαστε πολύ γαμάτοι ρε πούστη…»- ότι αυτό που ήρθε κι’ έρχεται είναι τόσο άγριο και τόσο απρόβλεπτα ανατρεπτικό για το στάτους του μέσου Έλληνα που κόβει την ανάσα.
Όταν κλείνει π.χ. ένα κατάστημα που λειτουργούσε ολόκληρες δεκαετίες δυο οικογένειες πέφτουν στα τάρταρα: αυτή του μαγαζάτορα που ήταν σίγουρη πως είχε λύσει το οικονομικό της πρόβλημα σε βάθος χρόνου και αυτή του ιδιοκτήτη του κτιρίου που νόμιζε πως είχε εξασφαλίσει στο διηνεκές ένα εισόδημα για κάποιο από τα παιδιά της, μιας και είναι πια γνωστό πως ό,τι κλείνει δεν ξανανοίγει.
Εκείνο όμως που με εντυπωσίασε πιο πολύ ήταν ότι τη μεγαλύτερη μελαγχολία είχαν στα πρόσωπα οι μετανάστες (και όλοι ξέρουμε πως το μετρό το παίρνουν μόνο οι νόμιμοι) αυτοί που λίγα χρόνια πριν έλαμπαν από χαρά γιατί βρεθήκαν στον «παράδεισο». Θυμάμαι μάλιστα αυτούς που έρχονταν από τα πρώην κομμουνιστικά κράτη πόσο αδιανόητο τους φαίνοτανε και πόσο εκπλήσσονταν με μας γιατί ενώ ζούσαμε σε αυτόν τον "παράδεισο" του καπιταλισμού είχαμε ακόμη αριστερά κόμματα!
Τώρα δεν έρχεται κανένας ξένος πια και πολλοί είναι εκείνοι που γυρνάνε πίσω στις πατρίδες τους. Τα πράγματα θα ισορροπήσουν από μόνα τους. Τώρα καταλαβαίνουνε και οι πιο κουτοί ότι δεν είχαν έρθει οι άνθρωποι αυτοί για τουρισμό αλλά για να δουλέψουν.

Και οι ηλικιωμένοι ρατσιστές που προανέφερα τώρα σωπαίνουν, γιατί είναι τα παιδιά τους χρεωμένα και χωρίς δουλειά και θα κληθεί η ψαλιδισμένη πλέον σύνταξη τους να τα ενισχύσει και με το χάλια που έχει το ΕΣΥ και η περίθαλψη και με τα γηρατειά που έρχονται: πως θα βρεθεί μια Ουκρανή για να τους …ξεσκατίσει;