ΤΑ ΔΕΥΤΕΡΑ ΓΕΝΕΘΛΙΑ!!!

Μετά τη θερινή ραστώνη (...οικοδομικές εργασίες και μαστορέματα) επιστρέφω με τα ...blogογενέθλια μου:

Ήτανε τέλος Αυγούστου του 2008 που ξεκίνησα διστακτικά αυτό το εγχείρημα. Αυτό που στη συνέχεια με συνεπήρε τόσο πολύ γιατί μέσα από την άϋλη υπόσταση του γνώρισα ανθρώπους (όλους νεότερους από μένα) προβληματισμένους ανήσυχους ευαίσθητους και τόσο αξιαγάπητους! Ανθρώπους που αγαπάνε τον Άνθρωπο γι' αυτό και αγαπάνε τον πολιτισμό τις τέχνες και τα γράμματα!

Σκόπευα να γράφω πιο πολύ χιουμοριστικά κείμενα αλλά με την πορεία των εξελίξεων και την περιρρέουσα ζοφερή ατμόσφαιρα, αυτό καταντάει πλέον αδύνατο. Βρήκα όμως μια τέτοια ανάρτηση που μου φαίνεται σήμερα πολύ επίκαιρη γιατί περιγράφει με γλαφυρό τρόπο την αναντιστοιχία μεταξύ προεκλογικών υποσχέσεων και μετεκλογικών πράξεων του Πασόκ.

Την είχα δημοσιεύσει στις 23.11.2008 με τον τίτλο "Λαογραφία" και σας την παραθέτω αυτούσια με την ευκαιρία των ...γενεθλίων:

.

" Άλλη μου 'δειξες, άλλη μου μπηξες!"

Περιδιαβαίνοντας χθές τη Λαϊκή, άκουσα από γνωστό μου μανάβη -σαν ειρωνική παρατήρηση στη δήλωση μου ότι κρυώνω και ότι τάχα με ήξερε για πιο σκληρό- τη φοβερή και πρωτάκουστη, για μένα, παροιμία:" Άλλη μου' δειξες, άλλη μου' μπηξες".

Προσπαθώντας δε αργότερα να εμβαθύνω στο νόημα της και στο πως μπορεί να προέκυψε η ρήση αυτή, βρέθηκα να βαδίζω μέσα σε μονοπάτια μπερδεμένα και σε ατραπούς του νου αξεδιάλυτες.

Γιατί, ναι μεν, είναι εμφανής η σεξουαλική προέλευση και φύση της παροιμίας και σίγουρα εκφράζει κάποιο παράπονο και έκπληξη ίσως, αλλά από εκεί και πέρα τα πράγματα μπλέκουν δραματικά. Ένα πραγματικό θρίλερ -για να χρησιμοποιήσω την τηλεοπτική έκφραση του συρμού- αρχίζει να ξετυλίγεται.

Το παράπονο αυτό σίγουρα υποδηλώνει δυσαρέσκεια για τη διαφορά μεταξύ επιδειχθέντος και εμπηχθέντος αλλά η διαφορά, όμως, αυτή δεν είναι καθόλου δεδομένη και σταθερή καθότι έχει να κάνει με τη μεταβλητή σχέση: (επιδειχθέν μεγαλύτερο από εμπηχθέν) ή (επιδειχθέν μικρότερο από το εμπηχθέν). Λεπτομέρειες πολύ σημαντικές για την εξαγωγή ασφαλών συμπερασμάτων, καθ' ότι στην πρώτη περίπτωση γίνεται εμφανές ότι παραπονούμενη πρέπει να είναι μια ώριμη γυναίκα με υποβόσκον το στοιχείο του ανικανοποίητου, ενώ στη δεύτερη περίπτωση έχουμε μάλλον να κάνουμε με νεαρή και άπειρη κορασίδα με υποβόσκον το στοιχείο του πόνου.

Τα πράγματα όμως εκτροχιάζονται τελείως και η αρχική εικόνα ανατρέπεται εντελώς αν στη δεύτερη σχέση -επιδειχθέν μικρότερο από εμπηχθέν- εισάγουμε την πιθανότερη ως εκδοχή υπόθεση εργασίας: ότι μπορεί τα λόγια αυτά να εκφωνήθηκαν από άνδρα!Πράγμα διόλου απίθανο για το εντόνως κωλομπαρίζον σεξουλικό παρελθόν της πατρίδος μας. Όταν οι νταβραντισμένοι νεαροί της υπαίθρου, φλεγόμενοι από το άγριο ερωτικό πάθος που την εποχή της ανοίξεως μέσα στην περιρρέουσα ερωτική πανδαισία πανίδος τε και χλωρίδος και με απροσπέλαστα μπροστά τους τα ποικίλα εμπόδια για προσέγγιση του αιδοίου λάμβανε διαστάσεις τέτοιου παροξυσμού που έκαναν πράγματα της απελπισίας απονενοημένα και επώδυνα. Σχημάτιζαν κλειστές παρέες υψηλής συνωμοτικότητας και κάτω από χίλιες προφυλάξεις μέσα σε λόγγους ρουμάνια και απόμερα ξέφωτα, προέβαιναν σε πράξεις λαγνουργίας με εναλλασσόμενο ρεπερτόριο πρωκτών και μορίων. Τις αλήστου μνήμης «αλλαξοκωλιές»!

Απότοκος μάλιστα των οποίων είναι και ο ευρέως χρησιμοποιούμενος σήμερα όρος "αλλαξοκώλια". Όρος με μεταφορική σημασία για την αλληλοϋποστήριξη των κλειστών κυκλωμάτων της στενής και ευρύτερης εξουσίας. Των μίντια του θεάματος και της δημοσιογραφίας. Αλληλοϋποστήριξη που βοηθάει να ανεβαίνουν οι ατάλαντοι. Να περνιούνται οι φελλοί για σπουδαίοι. Τα σκατά για πολιτισμός. Και να καταργούνται οι νόμοι. Να κυκλοφορούνε ελεύθεροι, δηλαδή, οι επώνυμοι της παρανομίας: γνωστά γουρούνια της τηλεόρασης και της μεγαλοδικηγορίας. Και μιλάμε για απάτες εκατομμυρίων ευρώ. Την ίδια ώρα που στα κελιά στοιβάζονται απάνθρωπα οι μικροκλέφτες του κατοστάρικου. Και τα χαμένα πρεζόνια, τα ευάλωτα και ευαίσθητα θύματα της ως άνω παλιανθρωπίας.Και να είναι ο καϋμός σου διπλός όταν σκέφτεσαι ότι τα γουρούνια αυτά της ξεφτίλας, τα τιμούν με λεφτά δόξα και τηλεθέαση οι ευυπόληπτοι συμπολίτες μας. Άνθρωποι καθώς πρέπει και γονείς που μεγαλώνουν παιδιά!
Υ.Γ. Νοιώθω την υποχρέωση να ζητήσω συγγνώμη από τα κακόμοιρα τα γουρουνάκια, τα αθώα αυτά πλάσματα τα οποία και συμπαθώ, που χάριν λεκτικής έμφασης τα υπέβαλα σε ταλαιπωρία.

ΜΙΑ ΑΞΕΧΑΣΤΗ ΒΡΑΔΙΑ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΜΕΣΣΗΝΗ!!!

Στα πλαίσια του Διεθνούς Φεστιβάλ Χορού που γίνεται αυτές τις μέρες στην Καλαμάτα έγινε χθές το βράδυ στο χώρο της Αρχαίας Μεσσήνης -στο χώρο που όταν ολοκληρωθούν οι ανασκαφές και η αποκατάσταση των μνημείων θα αναδειχτεί στους κορυφαίους αρχαιολογικούς μας χώρους- μια μοναδική και αξέχαστη εκδήλωση.

Από νωρίς στις 7.30' μμ, λίγο πριν το σούρουπο δηλαδή, ξεκίνησε η ξενάγηση μας από τον ίδιο τον πρωτεργάτη του τεράστιου αυτού έργου τον καθηγητή Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης κ. Πέτρο Θέμελη που εδώ και 25 χρόνια με αυταπάρνηση και ακάματη θέληση κοντεύει να φέρει σε πέρας ένα ασύληπτο στην αρχή όραμα και να αφήσει την υπογραφή του και την προσωπική του σφραγίδα σε μια μεγάλη παρακαταθήκη του παρελθόντος στις επερχόμενες γενιές.

Μας ξενάγησε στο εκπληκτικό θέατρο που έχει αρχίσει η αποκατάσταση του από το χώρο των παρασκηνίων και της Σκηνής και έπεται η τοποθέτηση των μαρμάρινων καθισμάτων που έχουν βρεθεί άθικτα. Μετά στο χώρο της Αγοράς και του πανέμορφου Ασκληπιείου με τα μαρμάρινα αναθήματα σε Θεούς και Ανθρώπους όπου όλως παραδόξως υπάρχει και ένα προς την Θεά Ίσιδα της Αιγύπτου.

Και αφού κατηφορίσαμε προς το μοναδικό και καλύτερα σωζόμενο και πλήρως αποκαταστημένο Αρχαίο Στάδιο με τις μισές μαρμάρινες και μισές χωμάτινες κερκίδες, καταλήξαμε στον χώρο του Εκκλησιαστηρίου, τον πρώτο που αποκαταστάθηκε.

Πρόκειται για έναν χώρο ιδανικό για μουσικές εκδηλώσεις που πέρα από την πολύ καλή ακουστική του, προσφέρει στους θεατές μια μοναδική θέα που φθάνει μέχρι κάτω στον Μεσσηνιακό Κόλπο.

Εκεί μας παρέλαβε η μεγάλη μουσικός μας κ. Ντόρα Μπακοπούλου που με μια μοναδική μαεστρία χωρίς τη χρήση παρτιτούρας, μας προσέφερε με γενναιοδωρία το θείο ταλέντο της και μια μουσική πανδαισία, συνοδευόμενη μάλιστα στο εισαγωγικό της κομμάτι από μια νεαρά χορεύτρια του φεστιβάλ που βλέπετε στη φωτογραφία.

Έπαιξε μέσα σε μια άκρως κατανυκτική ατμόσφαιρα πολλά από τα μοναδικά έργα για πιάνο του μεγάλου Σοπέν και ήτανε σαν μια άλλη κρήνη αυτή, δίπλα στην αρχαία την Αρσινόη που συνεχίζει να ρέει ακόμη, να μας γλυκαίνει με το απαλό κελάρισμα της και σιγά-σιγά μαζί με το μισόγιωμο φεγγάρι που ανέβαινε στον ουρανό, να μας πηγαίνει χιλιάδες χρόνια πίσω και να μας συνδέει με ένα περίεργο διαχρονικό δέσιμο με ανθρώπους που έζησαν, ονειρεύτηκαν, αγάπησαν, έκλαψαν και πέθαναν εδώ σε αυτά τα ίδια μέρη!

ΜΕΤΑ ΕΝΑ ΜΗΝΑ ΣΤΟ ΜΕΤΡΟ ΚΑΙ….ΤΡΟΜΑΞΑ!!!

Μετά από απουσία ενός και πλέον μήνα στο χωριό για διάφορες δουλειές, μπήκα σήμερα στο μετρό και …τρόμαξα: Κάθε βαγόνι και ένα ομαδικό πορτραίτο μελαγχολίας! Σκυθρωπά πρόσωπα σαν μάσκες και μια βαριά σιωπή πιο βαριά και από τον ορυμαγδό του συρμού πάνω στις ράγες και τον ήχο της μονότονης αναγγελίας των σταθμών!
Είμαι τακτικός χρήστης των μέσων μαζικής μεταφοράς και ξέρω πολύ καλά ότι οι χώροι αυτοί δεν φημίζονται και τόσο για την ευθυμία και ιλαρότητα των συνωστιζομένων επιβατών τους. Πάντα υπάρχει εκεί η ευκαιρία για περισυλλογή και υπαρξιακές αποδράσεις του νου στον μικρό χρόνο της διαδρομής αλλά και πάντα υπήρχε ένα σπάσιμο της σιωπής από κάποια κουβέντα για τον καιρό ή κάποιο ρατσιστικό παραλήρημα των ηλικιωμένων, από την εύθυμη εισβολή μιας νεαροπαρέας ή τον τσιριχτό ήχο της ροκ μουσικής από τα ακουστικά κάποιου.
Σήμερα άλλαξα τέσσερις συρμούς και τέσσερις φορές έπεσα πάνω στο ίδιο και απαράλλαχτο μουντό σκηνικό που σας περιέγραψα στην αρχή. Όσο βαθαίνει η κρίση και προχωράει τόσο συνειδητοποιούνε, στην πράξη πια, ακόμη και οι πιο αφελείς –θυμάστε για την κοπέλα που σας είχα γράψει στις 16.02.10 που μιλούσε στο κινητό: «…και το καλοκαίρι που θα περάσει η κρίση, θα βρούμε δουλειά εγώ και ο Σάκης και θα είμαστε πολύ γαμάτοι ρε πούστη…»- ότι αυτό που ήρθε κι’ έρχεται είναι τόσο άγριο και τόσο απρόβλεπτα ανατρεπτικό για το στάτους του μέσου Έλληνα που κόβει την ανάσα.
Όταν κλείνει π.χ. ένα κατάστημα που λειτουργούσε ολόκληρες δεκαετίες δυο οικογένειες πέφτουν στα τάρταρα: αυτή του μαγαζάτορα που ήταν σίγουρη πως είχε λύσει το οικονομικό της πρόβλημα σε βάθος χρόνου και αυτή του ιδιοκτήτη του κτιρίου που νόμιζε πως είχε εξασφαλίσει στο διηνεκές ένα εισόδημα για κάποιο από τα παιδιά της, μιας και είναι πια γνωστό πως ό,τι κλείνει δεν ξανανοίγει.
Εκείνο όμως που με εντυπωσίασε πιο πολύ ήταν ότι τη μεγαλύτερη μελαγχολία είχαν στα πρόσωπα οι μετανάστες (και όλοι ξέρουμε πως το μετρό το παίρνουν μόνο οι νόμιμοι) αυτοί που λίγα χρόνια πριν έλαμπαν από χαρά γιατί βρεθήκαν στον «παράδεισο». Θυμάμαι μάλιστα αυτούς που έρχονταν από τα πρώην κομμουνιστικά κράτη πόσο αδιανόητο τους φαίνοτανε και πόσο εκπλήσσονταν με μας γιατί ενώ ζούσαμε σε αυτόν τον "παράδεισο" του καπιταλισμού είχαμε ακόμη αριστερά κόμματα!
Τώρα δεν έρχεται κανένας ξένος πια και πολλοί είναι εκείνοι που γυρνάνε πίσω στις πατρίδες τους. Τα πράγματα θα ισορροπήσουν από μόνα τους. Τώρα καταλαβαίνουνε και οι πιο κουτοί ότι δεν είχαν έρθει οι άνθρωποι αυτοί για τουρισμό αλλά για να δουλέψουν.

Και οι ηλικιωμένοι ρατσιστές που προανέφερα τώρα σωπαίνουν, γιατί είναι τα παιδιά τους χρεωμένα και χωρίς δουλειά και θα κληθεί η ψαλιδισμένη πλέον σύνταξη τους να τα ενισχύσει και με το χάλια που έχει το ΕΣΥ και η περίθαλψη και με τα γηρατειά που έρχονται: πως θα βρεθεί μια Ουκρανή για να τους …ξεσκατίσει;

Mundialοψήγματα και Mundialoψηφίδες!!!

1. Αν ξυπνούσε ο Χίτλερ και έβλεπε την Εθνική Γερμανίας θα πάθαινε αμέσως αποπληξία επιστρέφοντας πάραυτα στα ερεβώδη λημέρια του Άδη. Γιατί πως θα μπορούσε να ανεχτεί αυτός που μακέλεψε την ανθρωπότητα στο όνομα της φυλετικής καθαρότητας, να αγωνίζονται με τα χρώματα της πατρίδας του: ο Τούρκος Οζίλ, ο Αφρικανός Μπόατενγκ, ο Μεξικανός Γκόμεζ, ο Μαροκοτυνήσιος Κεντίρα και οι Πολωνοί Κλόζε και Ποντόλσκι. Αλλά το κυριώτερο: πως θα μπορούσε να ανεχτεί το να κάθεται στον πάγκο της ομάδας, προπονητής και ιθύνων νους, ο εμφανώς εβραϊκής καταγωγής Γιοακίμ Λεβ;

Αυτό το πολυπολιτισμικό ανακάτεμα είναι από τα καλά της παγκοσμιοποίησης με πολύ ευεργετικές αντιρατσιστικές επιδράσεις στο μεγάλο κοινό του πιο δημοφιλούς αθλήματος που είναι το ποδόσφαιρο.

2. Για εμάς τους Έλληνες είναι ευχής έργο που αποκλειστήκαμε από τον πρώτο γύρο!

Γιατί για σκεφτήτε τι θα μας περίμενε από τους ...Λοβέρδους και τους Παπακωνσταντίνους στο ασφαλιστικό και το εργασιακό, έτσι και έκανε η ομάδα μας καμιά τρελή πορεία άλα Γιούρο 2004;

Θα έβρισκαν ευκαιρία μέσα στους πνηγυρισμούς του κοσμάκη και θα πέρναγαν ακόμη σκληρότερα μέτρα! Κάθε γκολ θα αντιστοιχούσε σε +1 'ετος αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης και κάθε νίκη σε 10% επιπλέον κόψιμο των μισθών και των συντάξεων!

3. Αυτοί οι φωστήρες της ΕΡΤ που μεταδίδουν τους αγώνες είναι τόσο ανυπόφοροι με την ένδεια του λόγου τους! Περιγράφουν μονότονα αυτό που ακριβώς βλέπουμε: σε ποιόν παίκτη δηλαδή πάει η μπάλα προσθέτοντας διαρκώς τις φράσεις καραμέλα: "ψάχνει διαδρόμους" "πάσα βούτυρο στο ψωμί του" "αμυντικογενής παίκτης" και άλλες τέτοιες παρλαπίπες και δεν λένε δυο λόγια να μαθαίνει ο κόσμος τι κράτος είναι η Γκάνα και η Παραγουάη ή οι άλλες μικρές χώρες, δυο λόγια τέλος πάντων πέρα από τα στερεότυπα των αποτελεσμάτων του παρελθόντος και το που παίζει ο κάθε παίκτης τους. Δεν έχουμε απαίτηση να είναι σαν τον Διακογιάννη που έλεγε τους Ούγγρους Μαγυάρους και τους Πορτογάλλους Λουζιτανούς αλλά κάποια ελάχιστα στοιχεία ιστορίας και γεωγραφίας δεν βλάφτουν. Και αν δεν τα ξέρετε ρε...πουρουπουπούδες ρίχτε πριν τον αγώνα μια ματιά στη Βικιπαίδεια!

ΚΑΘΙΣΤΕ ΗΣΥΧΑ ΓΙΑΤΙ …ΘΑ ΧΑΣΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΤΟΥΡΙΣΤΕΣ!!!

Αν για κάτι θα σκίζει τα ρούχα του ο ιστορικός του μέλλοντος με τα τεκταινόμενα σήμερα στην πατρίδα μας, δεν θα είναι τόσο η αγριότητα με την οποίαν επέπεσε επί των εργασιακών και ασφαλιστικώνμας δικαιωμάτων η Εξουσία –αυτό η αρμόδια επιστήμη έχει τα μέσα και με τους πρωτοετείς ακόμη φοιτητές της να το εξηγήσει: ως το αναπόφευκτο αποτέλεσμα του αχαλίνωτου νεοφιλελευθερισμού της τελευταίας 25ετίας- όσο εκείνη η φτωχομπινεδιάρικη αντίληψη που καλλιεργείται από τους φωστήρες των ΜΜΕ ότι τάχαμου πρέπει να αποφεύγουμε τις «ακραίες μορφές» κινητοποιήσεων και τα βίαια γεγονότα για να μην τα βλέπουν οι ξένοι και ….ακυρώσουνε τις εδώ διακοπές τους!

Να μη διαδηλώνουμε δηλαδή στο κέντρο των πόλεων, να μην καταλαμβάνουμε δημόσια κτίρια, τις αποβάθρες των λιμανιών και τους καταπέλτες των πλοίων (για να μπορεί να έρχεται ελεύθερα ο στόλος του Γκριμάλντι από τη Νάπολι με τα βρώμικα φαγητά και τους χωρίς αγγλικά ναυτικούς των 5 δολαρίων)!

Προσθέτοντας από πάνω με περίσσια υποκρισία οι καραγκιόζηδες: «Μπορεί ο καθένας να ασκεί το αναφαίρετο δικαίωμα του στη διαδήλωση αλλά ειρηνικά και κόσμια χωρίς να εμποδίζει τους άλλους».
Ήγουν: εδώ μας πήρανε και τα σώβρακα και εμείς να διαδηλώνουμε ….από Άγιο Φανούριο προς Κουκουβάουνες άδοντες άσματα τσιγκολελέτας!
Αλλά το περίεργο της υπόθεσης είναι –από ό, τι δείχνουν και οι σχετικές έρευνες- ότι κατορθώνουν και πείθουν πολύ κόσμο και ότι αυτές τις παρλαπίπες τις ασπάζονται ακόμη και τα θύματα αυτού του -ακραίας μορφής αγριότητας- περιβόητου Μνημονίου.
Γιατί πολλοί συνάνθρωποι μας, ελπίζουν ακόμη οι δύστυχοι ότι μπορεί μέσα από την ίδια πεπατημένη των τελευταίων ετών –άμα πιάσουμε κανα φραγκάκι το καλοκαίρι- ίσως και τη σκαπουλάρουμε!
Βαυκαλίζονται με ψευδαισθήσεις οι άνθρωποι γιατί δεν θέλουν να το πιστέψουν ενώ το βλέπουν πολύ καθαρά ότι με τα μέτρα σκληρής λιτότητας που παίρνονται τώρα παντού στην Ευρώπη, σε λίγα χρόνια το «είδος Τουρίστας» μπορεί να γίνει τόσο πολύ σπάνιο που να το αναλάβει η …WWF!